เข้าสู่ระบบPOV ni EmmaAng tunog ng mga gulong ng kotse ni Hannah habang gumigiling sa graba ng paradahan ang pinakamalungkot na tunog na narinig ko kailanman. Nakatayo ako sa tabi ng haliging bato, pinapanood ang pulang ilaw sa likod ng kotse habang unti-unting nawawala sa lumalalim na takipsilim ng kampus.Napakasaya ni Hannah nang umalis siya, kumakaway ang kamay sa bintana, sumisigaw na may naghihintay daw na isang basong alak para sa akin pagbalik ko. Iba naman si Mia. Hindi siya tumingin sa akin. Sumakay lang siya sa passenger seat, matigas ang kaniyang mga balikat, at ang kaniyang katahimikan ay isang matalas at mabilis na talim na pumutol sa natitirang ginhawa mula sa "deleted" na mensahe.Wala na sila. Ang kaligtasan ng "tatlong matalik na magkakaibigan" ay wala na. Nag-iisa ako sa isang kampus na mabilis na nauubusan ng tao, ang mga anino ay umaabot sa quad na parang mga kamay na umaabot sa akin.Tiningnan ko ang aking orasan. 6:45 PM. Ang aking elective seminar—Narrative Structures in
POV ni EmmaHindi lang basta gumalaw ang mundo; nabaliktad ito.Nakatayo ako sa sterile at madilim na bulwagang iyon, ang amoy ng bulaklaking pabango ni Sophie ay nakalulula sa aking lalamunan na parang lason na hamog. Ang aking hinlalaki ay nakalutang sa screen ng aking telepono, ang asul na ilaw ay sumasalamin sa aking malalaki at takot na takot na mga mata. Ang intension ko ay ipadala ang epistolang iyon kay Luca—isang hilaw, nagdurugong sigaw ng isang mensahe na magpipilit sa kaniya na kilalanin ang pinsalang ginagawa niya sa akin. Ang gusto ko ay maging isang pribadong digmaan ito sa pagitan ng isang lalaki at ng babaeng kaniyang winawasak.Ngunit nang tumingin ako sa ibaba, ang katotohanan ng aking ginawa ay bumagsak sa akin na parang isang napakalaking alon ng malamig na tubig.Ang header sa itaas ng screen ay hindi nagsasabing Luca. Ang nakasulat ay "The Trio." Ang group chat. Ang digital na espasyo na ibinabahagi ko kina Mia at Hannah. Ang espasyo kung saan pinag-uusapan nami
POV ni EmmaAng kampana sa itaas ng pinto ng The Gilded Bean ay tumunog, ngunit para sa akin, tunog ito ng isang batingaw sa libing.Nakatayo doon si Luca, ang kaniyang kamay ay nakapatong sa likod ng upuan ni Sophie, ang charcoal wool ng kaniyang suit jacket ay mukhang sapat ang lambot upang lumubog ka rito. Mukha siyang bawat pulgada ng tagapagmanang prinsipe ng imperyo ng mga Carter—matatag, hindi matitinag, at ganap na hindi ko maabot. Ang init na naramdaman ko mula sa kaniya sa boat house, ang paraan ng pagpigil ng kaniyang paghinga nang ibulong ko ang kaniyang pangalan, ay pakiramdam ko ay isang halusinasyon lamang.Hindi hinayaan ni Sophie na tumagal ang katahimikan. Nabubuhay siya rito, ginagamit ito upang gumawa ng isang plataporma para sa kaniyang susunod na galaw. Sumandal siya, ang kaniyang gintong buhok ay kumikislap na parang pinaikot na sutla laban sa madilim na kahoy ng cafe. Tumingin siya kay Luca, ang kaniyang mga mata ay malaki at paimbabaw na walang kasalanan."Mah
POV ni EmmaHindi bumalik ang hangin sa lecture hall nang sa wakas ay isinara ng propesor ang kaniyang folder na nakabalot sa balat. Karaniwan, ang pagtatapos ng siyamnapung minutong klase ay sinalubong ng nakagugulong simponya ng kumakaluskos na mga papel, ang zipper ng mga backpack, at ang sabay-sabay na paghinga ng isang daang pagod na estudyante. Ngunit ngayong araw, ang katahimikan ay parang isang pisikal na bigat, nakatali sa presence ng babaeng nakaupo dalawang hanay sa harap namin.Tumayo si Sophie Miller, at tila ba nagdala siya ng sarili niyang taglamig. Ang bawat galaw ay tuloy-tuloy, deliberate, at mahal. Lumingon siya, ang kaniyang tingin ay dumaan sa buong silid hanggang sa huminto ito sa amin. O mas tumpak, huminto ito kay Hannah, saka lumipat sa akin nang may kaswal na kawalan ng pakialam na tulad ng ipinapakita sa isang piraso ng muwebles sa isang showroom."Ang lekturang iyon ay… kakaiba," puna ni Sophie, ang kaniyang boses ay isang malamig, melodikong tunog na madal
POV ni EmmaAng hangin sa boat house ay makapal at mabigat, ang amoy ng sex at tubig ng lawa ay nakalutang sa amin tulad ng isang pisikal na takip. Nakatayo ako doon, nakasandal sa posteng kahoy na katatapos lang sumuporta sa bigat ng aking pagbagsak, habang ang aking mga binti ay nanginginig pa rin mula sa lakas ng paglabas ni Luca.Si Luca ay mabilis na bumabalik sa kaniyang katauhan bilang "Bilyonaryo," ang kaniyang mga galaw ay maayos habang inaaayos ang kaniyang pantalon at isinisiksik ang kaniyang barong. Mukha siyang ganap na kalmado, maliban sa madilim at nagmamay-ari na apoy sa kaniyang mga mata na hindi pa rin ganap na namamatay. Inabot niya ang isang itinapong tuwalya—isang bagay na nakatabi doon para sa mga bangka—at binasa ito ng konting tubig mula sa kaniyang gym bag."Huwag kang gumalaw," bulong niya, ang kaniyang boses ay isang mababa at paos na ugong.Lumapit siya sa akin, mahinhin ang kaniyang kamay habang inilalayo ang tela ng aking damit. Tumingin ako sa ibaba, ang
POV ni EmmaNasa ibabaw pa rin ng counter sa kusina ang mga grocery—isang monumento sa aking pagpapaliban. Mga kamatis, gatas, itlog—lahat ay nakatambak doon, isang karaniwang pagrerebelde. Dapat ko na silang itabi. Dapat na akong magsimulang magluto ng hapunan para kay Mia. Ngunit ang isipang iyon ay isang malayong ugong lamang, nalunod sa mabilis at nagpupumiglas na tibok sa aking mga ugat.Ang kaniyang mga text ay parang isang live wire sa aking bulsa, nagse-set ng vibration sa aking hita kada ilang minuto. Dumating ang huli noong nakatitig ako sa frigedair.Luca: Huwag mong gamitin ang kotse mo. Maglakad ka. Gusto kitang panooring lumalapit mula sa mga puno.Isang utos. Isang pangingilig.Kaya inewan ko sila—ang mga grocery, ang responsibilidad, ang multo ng paghuhusga ni Mia sa bakanteng silid—at lumabas sa lumalamig na hangin ng gabi. Ang daan patungo sa boat house ay isang paikot-ikot na pisi sa gilid ng kagubatan ng estate, pamilyar at lihim. Simple lang ang aking damit, isang







