บททั้งหมดของ Puwede ba kitang sakyan, Luca? : บทที่ 101 - บทที่ 110

POV ni EmmaAng hangin sa kuwarto ay mabigat, puno ng amoy ng aming pinagsamang pagod at ng mabigat, mabangong amoy ng vanilla bath salts. Ang asul na liwanag ay hindi lang nagpapaliwanag sa kuwarto; tila nag-vibrate din ito sa ugong ng bass mula sa mga speaker. Ang puso ko ay mabilis pa ring pumupukpok laban sa aking mga baluktot na tadyang, ngunit ang pagod na inaasahan kong maramdaman ay hindi dumating. Sa halip, naramdaman kong puno ako ng enerhiya, ang aking mga nerve endings ay hilaw at sumisigaw para sa mas marami pa.Ang kamay ni Luca, malaki at may kalyo, ay humawak sa gilid ng aking leeg. Ang kaniyang hinlalaki ay gumuhit sa linya ng aking panga, ang kaniyang mga mata ay naghahanap sa akin nang may intensity na nagpatigil sa aking paghinga."Mas matindi?" ulit niya, ang kaniyang boses ay bumaba sa isang tono na napakababa na halos maging isang ungol. "Emma, halos masira ko na ang frame ng kama. Sigurado ka bang kaya mo ang mas matindi?"Hindi ako sumagot gamit ang mga salita

POV ni EmmaNapakatahimik ng kusina. Ang ugong ng refrigerator ay naramdamang parang isang pisikal na timbang, dumidiin sa aking mga tainga habang nakatitig ako sa hinlalaki ni Mia na nakatutok sa screen. Ang pangalang Hannah ay nagliliwanag sa madilim na liwanag ng umaga, isang digital na hatol ng kamatayan. Kapag pinindot niya ang button na iyon, ang marupok at puno ng kasinungalingang buhay na itinayo ko ay masusunog bago pa man ganap na sumikat ang araw sa kalangitan."Mia, huwag," bulong ko, ang aking boses ay nababasag. "Hindi mo gustong gawin ito. Isipin mo kung ano ang magiging epekto nito sa lahat.""Iniisip ko ang lahat, Emma!" galit na bulong ni Mia, ang kaniyang mga mata ay ligaw at may dugo, na parang hindi man lang nakatulog. "Iniisip ko ang kaibigan na nag-aakalang kapatid ka niya habang busy ka sa pagpapasakay sa titi ng kapatid niya sa likod niya. Iniisip ko si Ethan, na malamang nagigising ngayon habang nag-iisip kung bakit ang babaeng gusto niya ay itinuturing siyan

POV ni EmmaNakatitig ako sa screen hanggang sa mamatay ang liwanag nito, na nagbabalik sa kuwarto sa isang madilim at maalikabok na abuhing liwanag muli. Ang dalawang notification ay nakaupo doon na parang mga hindi pa sumasabog na landmine—ang matamis at punong-puno ng pag-asang imbitasyon ni Ethan at ang possessive at nag-aalab na utos ni Luca. Hindi ko in-unlock ang telepono. Hindi ko man lang in-iswipe para basahin ang buong text. Kapag binuksan ko ang mga ito, kailangan kong pumili, at ang pagpili ay parang pag-aalis ng sarili mong braso o binti.Sa halip, itinapon ko ang telepono sa gitna ng aking kumot at umupo sa gilid ng kama, ibinabaon ang aking mukha sa aking mga kamay. Ang adrenaline mula sa pakikipaglaban ngayong umaga ay ganap nang naglaho, nag-iiwan ng isang malamig at walang lamang pagod. Ang aking ilong ay kumikitid pa rin nang kaunti kung saan tumama ang palad ni Mia, at ang aking mga binti ay may mga pasa mula sa sahig ng kusina.Ngunit ang pisikal na sakit ay wala

POV ni EmmaAng sikat ng araw na tumatama sa sahig ng kusina ay naramdamang parang isang interrogation lamp. Nakaupo ako sa maliit na bistro table, ang aking mga daliri ay nakalutang sa ibabaw ng glass screen ng aking telepono. Ang dalawang mensahe—ang imbitasyon ni Ethan para sa brunch na punong-puno ng pag-asa at ang utos ni Luca para sa tanghalian na parang bagyo—ay dalawang magkaibang bersyon ng isang hinaharap na hindi ko sigurado kung kakayanin kong mabuhay.Tumingin ako sa nakasara na pinto ni Mia. Ang katahimikan sa pagitan namin ay hindi na isang digmaan; ito ay isang malamig at propesyonal na kontrata. Kami ay mga kasosyo sa negosyo sa isang kumpanyang itinayo sa mutual blackmail.Nagsimula ako kay Ethan. Kumurot ang aking puso habang nagta-type ako, ang "Mabuting Babae" sa akin ay nagluluksa sa paraan ng pagmamanipula ko sa tanging taong talagang nagtrato sa akin nang may kabaitan.Emma: Oh, Ethan, napakaganda sana niyan. Sobrang nanghihinayang ako, pero nagbabaligtad pa ri

POV ni EmmaAng takot ay parang isang malamig at matalim na talim sa aking lalamunan. Habang tumutunog ang mga sapatos ni Sophie palayo patungo sa "disastre sa alak," nakita ko ang aking pagkakataon. Ang likod ng pantry ay may ikalawang pinto—isang maliit at mabigat na panel na gawa sa kahoy na patungo sa mudroom at sa pasukan ng mga kasambahay. Kung maabot ko lang ito, makalabas ako sa mga hardin at mawawala bago pa man niya maunawaan na ang Bordeaux ay isang pain lang.Gumalaw ako nang may katahimikan ng isang anino, ang aking mga medyas ay nagpapadulas sa linoleum. Inabot ng aking kamay ang ikalawang latch.Creeeeeak.Ang tunog ay napakaliit, ngunit sa biglaang katahimikan ng kusina, tunog ito na parang gumagalaw na tectonic plate."Luca? Narinig mo ba 'yon?" Ang boses ni Sophie ay matalas, humahawi sa tunog ng umaagos na tubig sa gripo. "Tunog na parang nanggaling sa pantry."Natigilan ako, ang aking mga daliri ay nakapulupot sa malamig na bakal na handle. Hindi ako makagalaw forw