Semua Bab ANG REYNA NG HATINGGABI NG BILYONARYO : Bab 11 - Bab 20

(Pansinin ni Damien)Sumandal ako sa silyang gawa sa katad sa loob ng pribadong sala ng Le Cercle Noir, kuntento sa naging takbo ng miting.Nakaupo sa tapat ko ang dalawang potensyal na kliyente mula sa Singapore, parehong nakangiti. Katatapos lang naming pag-usapan ang isang malaking kasunduan sa pamumuhunan na maaaring magtulak sa Laurent Dynamics sa merkado ng Asya.Parang tama ang lahat. Ang reputasyon ko bilang isang matatag at may visionary na lider ang siyang gumawa ng halos lahat ng trabaho ngayon.“Mga ginoo, naniniwala akong mayroon tayong matibay na samahan sa hinaharap,” sabi ko, habang itinataas ang aking baso ng whisky. “Para sa mga bagong simula.”Itinaas nila ang kanilang mga baso bilang ganti. Magaan at magandang ang kapaligiran.Habang inilalapag namin ang aming mga inumin, biglang tumunog ang malaking telebisyon na nakasabit sa dingding mula sa mahinang balita patungo sa isang nakakagulat na bahagi.Awtomatikong lumalakas ang volume. Isang naka-bold na pulang banner

(Pananaw ni Gabriel)Sumandal ako sa upuan ko sa opisina habang ang mga paa ko ay nakasandal sa mesa, ang liwanag ng maraming screen ang nagbibigay liwanag sa paligid ko.Iba't ibang kaisipan ang paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko habang pinapanood ko ang kaguluhan. Kumilos si Claire at duguan si Damien sa harap ng publiko. At ngayon, nakaupo ako rito, handang gampanan ang aking papel.Nag-click ako sa isa pang video, at lumabas sa screen si Damien na mukhang maayos pero halatang nagugulo ang panga. Nakataas ang kilay niya habang nakaharap sa isang reporter.“Gusto kong maging napakalinaw,” sabi niya, ang boses ay puno ng pilit na kumpiyansa. “Ang tinatawag na video na ito ay kinuha nang wala sa konteksto. Kami ng aking asawa ay dumaan sa isang mahirap na panahon at ginagamit ito ng ilang tao upang atakihin ako at ang aking kumpanya. Ito ay walang iba kundi isang desperadong kampanya ng paninira.”Hindi ko mapigilan, isang mahinang tawa ang kumawala sa akin. Si Damien Laurent, ang la

(Pov ni Claire)Pinapanood ko kung paano nagniningning ang mga mata ni Gabriel habang nirerepaso niya ang mga detalye ng ninakaw na kasunduan sa negosyo.Nagbago ang buong mukha niya at isang tunay na ngiti ang lumawak sa kanyang mga labi. Sa unang pagkakataon simula nang simulan ko ang paghihiganting ito, nakita ko siyang mukhang tunay na relaks at nasasabik.May kung anong mainit na bumalot sa dibdib ko. Nakakagulat na ang sarap sa pakiramdam na ako ang nagdulot ng ganoong ekspresyon sa mukha niya.“Talagang gumaling ka, Claire,” sabi niya, habang nakangisi pa rin sa kanyang screen. “Binago nito ang lahat. Mas malala pa ang mararanasan natin kaysa sa inaakala ko.”Ngumiti ako pabalik bago ko pa napigilan ang sarili ko. Pero nang iangat niya ang ulo niya at tumingin sa akin nang may kakaibang init, muling tumaas ang aking bantay."Samahan mo akong maghapunan mamayang gabi," malumanay niyang sabi.Kumurap ako, talagang nagulat. “Hapunan? Gabriel, sa tingin ko hindi magandang ideya iya

(Pov ni Claire)Nakaupo ako sa opisina ko, ang malaking monitor ay puno ng live feed mula sa tech floor.Nakalimutan ko na ang lahat ng iba pang nasa mesa ko. Nanatili ang mga mata ko kay Claire, nakatutok ang atensyon niya, tuwid ang likod, mabilis na gumagalaw ang mga daliri sa keyboard habang ginagawa ang security audit na ibinigay ko sa kanya.Paulit-ulit niyang hinahanap ang mga problemang ilang linggo nang pinagkakaabalahan ng mga mahuhusay kong inhinyero, at inaayos niya ang mga ito na parang ito na ang pinakamadaling bagay sa mundo.Ang galing niya talaga dito.Kumalat na ang mga tsismis kung saan-saan. Narinig ko ang mga iyon kaninang umaga nang madaanan ko ang break room. May mga nagsasabing isa siyang espiya na si Damien na itinanim dito. Ang iba naman ay tinatawag siyang gold-digger na umalis sa ship nang maging masama ang sitwasyon.Tumawa pa nga ang ilang lalaki at sinabing pinapanatili niya nang mainit ang kama ko at mas lalo akong naaabala nito kaysa sa dapat.May kuma

(Palagay ni Gabriel)Nanatili sa isip ko ang halik kahit gaano ko pa piliting mag-pokus sa trabaho, nararamdaman ko pa rin ang mga kamay ni Claire sa damit ko, nilalasahan ang mga labi niya, at naririnig ang mahinang tunog na ginagawa niya kapag hinahalikan ko ang leeg niya.Kaunti lang ang nakatulog ako nang gabing iyon. Pagdating ng umaga, alam kong hindi ko siya agad mahaharap. Parang napakalakas at napakapanganib ng aming nararamdaman.Nasa loob ako ng opisina ko halos buong araw. Sumali ako sa ilang virtual na pagpupulong at ibinabaon ang sarili ko sa mga ulat, sumasagot sa mga email na maaaring maghintay.Sa tuwing babanggitin ni Leo ang pangalan niya o nakikita ko siyang tahimik na nagtatrabaho sa mesa niya sa opisina, naninigas ang sikmura ko.Naaalala ko kung paano niya idiniin nang husto ang katawan ko sa mesa. Kung gaano kami kalapit sa kawalan ng kontrol.Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na init lang ito ng panahon pero sa kaibuturan ko, alam ko ang totoo, may nagbag