Semua Bab ANG REYNA NG HATINGGABI NG BILYONARYO : Bab 21 - Bab 30

(Pov ni Claire)“Hindi ako sasama sa iyo kahit saan,” sabi ko sa matatag na tono, nakatayo sa opisina ni Gabriel nang nakakrus ang mga braso, ayaw gumalaw kahit isang kalamnan. “Isang dalawang araw na strategy retreat sa isang magarbong estate sa tabi ng lawa? Hindi, naghahanap lang iyan ng gulo.”Sumandal si Gabriel sa kanyang upuan at tumingin sa akin nang may kalmadong mga mata. "Hindi ito isang kahilingan, Claire. Ikaw ang aking executive assistant."Umiling ako. "Kaya kong magpadala ng kumpletong report at sumali sa bawat meeting sa pamamagitan ng video call. Hindi ko na kailangang gumugol ng dalawang buong araw na kunwari ay normal lang ang lahat habang pinag-uusapan tayo ng mga tao sa likod natin."Dahan-dahan siyang tumayo at naglakad paikot sa kanyang mesa. Huminto siya nang sapat na malapit para maamoy ko ang mainit na amoy ng kanyang cologne.“Kaya nga kailangan mong pumunta,” sabi niya. “Kung lalayo ka, lalo lang lalakas ang tsismis. Iisipin ng mga tao na itinatago kita. M

(Pov ni Claire)Pumasok ako sa aking apartment at dahan-dahang isinara ang pinto sa likuran ko, pagkatapos ay sumandal ako rito habang bumibilis at hindi pantay ang aking paghinga.Kumakabog pa rin ang puso ko dahil sa masiglang sandaling iyon kasama si Gabriel kanina sa conference room, gusto ko sanang yakapin niya ako.Yumuko siya nang napakalapit, ang kanyang mga mata ay madilim sa pagnanasa, at sa isang iglap ay hiniling ko sana'y nilapitan niya ang distansya at hinalikan ako nang malalim sa paraang hinahangad ng aking katawan.Pero, lumayo ako, pinigilan kami bago pa kami tumawid sa mapanganib na hangganan. Hindi ko maaaring hayaang mangyari ito nang paulit-ulit, hindi ang pakikisangkot sa kanya ang dahilan kung bakit ako narito, at alam kong ang paghahalo ng negosyo at kasiyahan ay halos palaging nauuwi sa kapahamakan.Bumuntong-hininga ako nang malalim, hinubad ko ang sapatos ko at iniwan ang mga ito sa tabi ng pinto. Naglakad ako papunta sa sopa at humiga nang malalim sa malam

(Pananaw ni Gabriel)Itinaas ko ang baso ng alak sa aking mga labi at dahan-dahang humigop, hinayaan sandali ang masarap at pulang likido na dumampi sa aking dila.Tahimik na nag-aalab ang galit sa loob ng aking dibdib habang pinapanood ko si Damien mula sa kabilang panig ng silid. Ang paraan ng kanyang pagsasalita kay Claire kanina ay pumupuno sa akin ng galit, ngunit nirerespeto ko ang kanyang kahilingan.Pinakiusapan niya akong tumabi para maasikaso ko siya nang mag-isa, at ginawa ko iyon kahit na parang sinasabi ng bawat kutob ko na lapitan ko siya at hilahin palayo sa walang kwentang lalaking iyon.Ibinaba ko ang baso at itinuon ang aking tingin sa grupo ng mga negosyante sa paligid ko. Isa sa kanila, isang matandang ehekutibo, ay yumuko at nagsalita sa mausisang tono."Gabriel, ikwento mo naman sa amin ang tungkol kay Claire. Nagtatrabaho na siya sa iyo ngayon, 'di ba? Narinig na nating lahat ang mga tsismis na kumakalat. May iba pa ba kayong dapat ipaliwanag?"Pinanatili kong k

(Ang pananaw ni Gabriel)Mabilis kaming naglakad sa magulong ballroom patungo sa labasan, may mga boses na pumalibot sa amin habang pinag-uusapan ng mga bisita ang nakita nila sa screen.Nanatili akong malapit kay Claire, inabot ko ang kamay niya dahil sa instinct ko, bigla siyang tumigil at tumingin sa akin nang may matatag na mga mata."Umalis na lang tayo rito na parang wala tayong halaga sa isa't isa," malumanay niyang sabi, saka dahan-dahang hinila ang kamay niya mula sa pagkakahawak ko.Tumango ako, naiintindihan ko kung ano talaga ang gusto niya. "Naiintindihan ko."Lumabas kami ng gusali at sinalubong ang malamig na simoy ng gabi, at nagkagulo ang paligid, kumikislap ang mga kislap ng kamera mula sa lahat ng direksyon.Isang grupo ng mga reporter ang naghihintay sa labas, sumisigaw ng mga tanong at itinutulak ang mga mikropono papunta sa amin. Naningkit ang mga mata ko sa gulat, dapat sana'y pribado ang kaganapang ito, para lamang sa mga kilalang bisita, at bawal ang media sa

(Pansinin ni Damien)Nanatiling tahimik ang linya nang parang walang hanggan. Kumakabog nang malakas ang dibdib ko habang mas hinihigpitan ko ang hawak sa telepono, sabik na naghihintay ng sagot. Nang sa wakas ay magsalita ang babae sa kabilang linya, kalmado at propesyonal ang kanyang boses ngunit ang kanyang mga salita ay parang isang matalas na kutsilyo na tumagos sa akin."Paumanhin po, Ginoong Laurent ngunit hindi na natapos ang kasunduang pangnegosyo."Parang nanigas ang lahat sa loob ko, nakatayo lang ako nang hindi gumagalaw sa gitna ng magulong silid, blangkong nakatitig sa dingding habang tumatagos sa akin ang mga salitang sinasabi.Ang kasunduang ito ay dapat sana ang maging kaligtasan ko pagkatapos ng ganap na kapahamakan sa piging. Magkakaroon sana ito ng milyun-milyong dolyar at makakatulong sa pag-aayos ng malaking pinsalang dulot ni Claire ngayong gabi, kinakatawan nito ang pag-asa, isang daan pabalik sa kapangyarihan at respeto. Ngayon ay naglaho na ito sa isang malam