Semua Bab ANG REYNA NG HATINGGABI NG BILYONARYO : Bab 41 - Bab 50

(Pov ni Claire)Pakiramdam ko ay naninigas ang katawan ko habang nakatitig ako kay Gabriel na komportableng nakaupo sa aking sopa. Ang mahinang liwanag mula sa lampara ay naghahatid ng banayad na liwanag sa kanyang mukha, na nagpapakita ng matitinding linya ng kanyang panga.Nadulas ang bag ko mula sa balikat ko at bumagsak sa sahig nang may mahinang kalabog, napakalakas ng tibok ng puso ko na halos pumuno na sa tenga ko. Pagkatapos ng pag-iwan namin ng mga gamit sa opisina, siya ang huling taong inaasahan kong makikita sa loob ng apartment ko ngayong gabi."Paano ka nakapasok?" tanong ko, nanginginig ang boses ko sa gulat at galit. Pinagkrus ko nang mahigpit ang mga braso ko sa dibdib ko, sinusubukang pakalmahin ang sarili ko. "May passcode ang gusaling ito sa pinto."Dahan-dahang tumayo si Gabriel, ang kanyang matangkad na pangangatawan ay kalmadong gumagalaw nang walang bahid ng pagkakasala, nanatiling mataman ang kanyang mga mata sa

(Pov ni Claire)Dahan-dahan niyang inilapat ang kanyang mga kamay sa akin at marahang pinisil ang mga ito. Habang sumusulyap ako sa kanya, binigyan niya ako ng isang mainit na ngiti at lumapit sa akin sa sopa. Ang lapit ay nagpapabilis ng tibok ng puso ko kahit na pagkatapos ng lahat ng aming napag-usapan kanina."Naiintindihan kita at hindi kita pipilitin na gawin ang ayaw mo," sabi niya sabay tawa nang mahina. "Hindi ko alam kung anong nagawa mo sa akin, parang hindi ko lang talaga mapigilan ang sarili ko kapag kasama kita."Hinawakan niya ang kamay ko, marahan itong hinalikan, at marahang tinapik.Isang malambot na ngiti ang sumilay sa aking mga labi, kaya ko siyang tingnan buong araw nang hindi napapagod. "Natutuwa akong naiintindihan mo ako."Dahan-dahan niyang hinaplos ang aking mga labi at marahang bumuntong-hininga ako sa banayad na haplos nito."Wala naman akong pagpipilian, Claire."Natatawa ako

(Pansinin ni Damien)Hinampas ko nang napakalakas ang kamao ko sa mesa kaya napatalon ang tasa ko. "Anong nangyari? Magsalita ka, susmaryosep!"Lumunok siya nang malalim at lumapit, hawak ang kanyang tablet habang nanginginig ang mga kamay. "Ang presyo ng shares, ginoo. Bumababa ito nang parang bato. Bumaba tayo ng apatnapu't walong porsyento simula nang magbukas ang merkado kaninang umaga. Napakalaki ng volume ng kalakalan at mas mabilis na ibinebenta ng mga mamumuhunan ang mga shares kaysa sa aming nasusubaybayan."Sandaling hindi ko maintindihan ang mga salita. Apatnapu't walong porsyento? Kinuha ko ang tableta mula sa kanyang kamay at tinitigan ang mga numero. Bumaba ang pulang linya sa tsart, at sumikip ang aking tiyan. Hindi lang ito basta pagbagsak, isa itong pagbagsak ng dugo.“Paano?” tanong ko, mahina ang boses dahil sa hindi makapaniwala. “Nasasaktan na kami pero ito… ito ay isang malaking kapahamakan.”Pinunasan ni M

(Pananaw ni Gabriel)Nakaupo ako sa opisina ko habang nakapatong ang mga paa ko sa mesa, nakatitig sa malaking monitor na halos nakatakip sa dingding.Ang mga pulang linya sa screen ay nagpapakita ng mga bahagi ni Laurent Dynamics sa malayang pagkahulog. Walang awang bumababa ang mga numero, at isang mala-demonyong ngiti ang lumaganap sa aking mukha.Humagalpak ako ng tawa nang malakas, umalingawngaw ang tunog sa buong opisina ko. Siguradong napakasama ng sitwasyon ni Damien ngayon, habang pinapanood ang lahat ng itinayo niya na unti-unting gumuguho.Ang kaisipang iyon ay pumupuno sa akin ng matinding kasiyahan. Bahagya akong yumuko, ninanamnam ang bawat segundo ng kaguluhang nagaganap nang totoong oras.Kinuha ko ang telepono ko gamit ang kabilang kamay ko at naisipang tawagan siya para lang marinig ang kaawa-awang boses niya na parang binabasag sa sobrang pressure.Ang sarap sa pakiramdam na pilitin pa nang kaunti ang

(Pananaw ni Gabriel)Nakaupo ako sa upuan ko sa opisina at nakatutok ang mga mata ko sa mga video ng camera na tumutugtog sa malaking monitor ko.Alam kong dapat akong magpokus sa mga report na nakaabang sa mesa ko pero sa halip ay nandito ako, pinapanood ang bawat kilos niya.Iyan ang dahilan na paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko tuwing binubuksan ko ang feed niya. Mas malalim ang tunay na dahilan, kahit anong pilit kong mag-concentrate sa sarili kong mga gawain, hindi ko pa rin siya mapaglabanan.Nahuhuli ko pa rin ang sarili kong hinahangad na sana'y maging akin na talaga siya. Ang panonood sa kanya gamit ang mga kamerang ito ay tahimik na naging isa sa mga paborito kong paraan para magpalipas ng oras.Isang maikling ngiti ang dumampi sa aking mga labi habang nakasandal ako sa aking upuan. Maganda siya kahit pagod, may mga hibla ng buhok na marahang nakalatag sa kanyang mukha at ang kanyang mga daliri ay patuloy na g