บททั้งหมดของ เมื่อฉันต้องเป็นดวงใจของเหล่าสัตว์อสูร: บทที่ 11 - บทที่ 20

ฉัวะ! กรงเล็บสีเงินตวัดผ่านลำคออย่างรวดเร็ว ร่างของเซียวอวิ๋นชะงักค้าง จากนั้นเลือดก็พุ่งทะลักออกมาทันที เขาทรุดลงกับพื้นแน่นิ่ง ภายในห้องกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจหนักของเฟิงอวี่ ลู่หลินรีบลุกขึ้นวิ่งไปหาเขาทันที “เฟิงอวี่!” เธอคว้าแขนเขาไว้ สีหน้าซีดลงเมื่อเห็นเลือดไ

กิ่งก้านของมันเต็มไปด้วยหนามแหลมคมสีดำ ทว่ากลับมีผลสีแดงสดส่องประกายอยู่ท่ามกลางพุ่มหนาแน่น ราวกับอัญมณีล้ำค่า ลู่หลินเปิดหนังสือดูทันที “ผลทับทิม...” ในตำราระบุว่ามันช่วยลดการอักเสบและเร่งการสมานแผลได้ดีมาก ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ “เฟิงอวี่กินได้พอดีเลย” แต่ปัญหาคือหนามรอบ

บรรยากาศภายในตลาดเมืองสายลมยังคงเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและวุ่นวาย สัตว์อสูรตัวผู้ร่างกำยำหลากเผ่าพันธุ์เดินขวักไขว่ไปทั่ว เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย และเสียงคำรามต่ำ ๆ ดังปะปนกันจนแทบไม่เคยมีช่วงเวลาเงียบสงบ กลิ่นอายดิบเถื่อนของสัตว์อสูรจำนวนมากลอยคลุ้งอยู่ทั่วบริเวณ มีตัวเมียปรากฏให้เห็นอยู่ประปราย

เมื่อออกจากเมืองสายลม เฟิงอวี่ก็แทบไม่หยุดพักอีกเลย ในช่วงแรก ลู่หลินยังตื่นตาตื่นใจกับภาพเบื้องล่าง ทั้งแนวภูเขาสูง แม่น้ำกว้าง และผืนป่าสีเขียวที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายวัน การเดินทางต่อเนื่องก็เริ่มทำให้เธอรู้สึกเหนื่อยล้าไม่น้อย เฟิงอวี่รู้เรื่องนั้นดี แม้เขาจะยังพานางบิ

เด็กจิงโจ้ชะงักไปนิดหนึ่ง แต่กลับไม่หนีเหมือนครั้งก่อน ดูเหมือนเมื่อเห็นลู่หลินอยู่ด้วย ความน่ากลัวของเฟิงอวี่ก็ลดลงไปไม่น้อย เด็กน้อยกะพริบตามองปีกสีเงินด้านหลังเขาอีกครั้ง ก่อนถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “ข้าขอแตะได้หรือไม่...” คนทั้งเผ่าพลันเงียบกริบ หัวหน้าเผ่าจิงโจ้แทบสำลักผลไม้ ลู่หลินเองก็ตาโ