เมื่อฉันต้องเป็นดวงใจของเหล่าสัตว์อสูร のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

รุ่งอรุณสาดแสงสีทองอ่อนเหนือขอบฟ้าเมืองเงาจันทร์ แสงแรกของวันค่อย ๆ ทอผ่านหมู่เมฆสีเทาจาง สะท้อนลงบนผืนแม่น้ำที่โอบล้อมเมืองเอาไว้ราวกับสายไหมสีเงิน เสียงคลื่นกระทบตลิ่งดังแผ่วเบา ขับกล่อมให้ค่ำคืนอันนองไปด้วยไอสังหารค่อย ๆ เลือนหายไปพร้อมกับความมืด ทว่า... สำหรับผู้ที่อยู่ในสนามรบเมื่อคืนนี้ ภ

เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องโถง มุ่งหน้าไปยังห้องรับรองของลู่หลินอีกครั้ง คราวนี้... ไม่มีสิ่งใดต้องรั้งเขาไว้แล้ว และเป็นครั้งแรกตั้งแต่กลับจากสนามรบ ที่หัวใจของเขารู้สึกเบาขึ้นเล็กน้อย เพราะอีกไม่นาน เขาจะได้เห็นนางอีกครั้ง ทางเดินภายในวิหารเงาจันทร์เงียบสงบ เสียงฝีเท้าของฉางเหยียนดังขึ้นเป็นจังห

“ใช่” “แล้วคนอื่นเห็นไหม” “เห็น” “!!!” ลู่หลินแทบอยากเอาหัวโขกเสาศาลา ฉางเหยียนกลับดูอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “เหตุใดเจ้าต้องตกใจด้วย” “ก็ฉันอายเป็นนะ!” “อายอะไรหรือ” “ก็อายที่โดนคนเห็นน่ะสิ!” “พวกเขาเห็นแล้ว” “คุณอย่าพูดซ้ำสิ!” ฉางเหยียนหัวเราะทันที เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของเขาทำให้ลู่ห

ลู่หลินยังคงนั่งอยู่บนสะพานหินข้างฉางเหยียน ใบหน้าร้อนผ่าวเล็กน้อยจากคำพูดของเขาเมื่อครู่ ส่วนฉางเหยียนก็ทอดสายตามองผืนน้ำเบื้องหน้าเงียบ ๆ แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด สายตาของเขากลับมักหันมาหานางอยู่เสมอ ราวกับเพียงได้เห็นนางอยู่ตรงนี้ ก็เพียงพอแล้ว ทว่า... จู่ ๆ ร่างบางกลับสะดุ้งเฮือกขึ้นมาอย่าง

ฉางเหยียนทอดสายตามองใบหน้าแดงระเรื่อของนางอยู่เช่นนั้น ริมฝีปากของเขายังคงอยู่ใกล้นางเสียจนลมหายใจอุ่นเย็นของทั้งคู่ยังปะปนกันอยู่ ลู่หลินไม่สามารถคิดอะไรได้เลย แม้แต่จะสบตาเขาตรง ๆ ก็ยังทำไม่ได้ ฉางเหยียนมองอาการของนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดยิ้มบาง ๆ “ดูเหมือนวันนี้เจ้าจะรับเรื่องมากเกินไปแล้ว