เมื่อฉันต้องเป็นดวงใจของเหล่าสัตว์อสูร のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

"ระวังหน่อยเถิด" เขาเอ่ยเสียงต่ำอย่างอ่อนโยน ลู่หลินกะพริบตาปริบ ๆ ฉางเหยียนถอนหายใจแผ่วเบา "ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเฟิงอวี่จึงต้องคอยตามดูเจ้า" "ฉันไม่ได้ซุ่มซ่ามขนาดนั้นสักหน่อย" "จริงหรือ" "อื้อ" "แล้วนี่คืออะไร..." "..." ลู่หลินเงียบไปทันที ส่วนฉางเหยียนกลับหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะช่วย

เขากระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าเป็นอะไรเด็ดขาด” สิ้นคำ ฉางเหยียนก้าวลงสู่สระมรกตอย่างไม่รีรอ ผืนน้ำกระเพื่อมรุนแรง ละอองน้ำแตกกระจายออกไปรอบด้าน คลื่นพลังวารีสีครามแผ่ขยายเป็นวงกว้างทั่วทั้งสระ ทันทีที่ร่างของลู่หลินสัมผัสน้ำ ความเย็นบริสุทธิ์จากสระมร

“ฉางเหยียน!!” “อะไรหรือ” “คุณกัดนิ้วฉัน!” “ข้าไม่ได้กัด” “งั้นเมื่อกี้คืออะไร!” “แค่งับ” “มันต่างกันตรงไหน!” เสียงโวยวายดังไปทั่วสระมรกต ส่วนฉางเหยียนกลับหัวเราะไม่หยุด สุดท้ายลู่หลินก็เป็นฝ่ายหนีขึ้นจากสระก่อน เธอรีบว่ายไปเกาะขอบศาลาแล้วปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว “เจ้าจะหนีข้าหรือ” เสียงของฉ

ลู่หลินฟังแล้วเริ่มสนใจขึ้นมาไม่น้อย แต่สุดท้ายก็ยังหันไปมองฉางเหยียนเพื่อขอความเห็นตามความเคยชิน “ฉันไปได้ไหม?” ฉางเหยียนมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ “หากเจ้าอยากไป... ก็ไปเถิด” ใบหน้าของลู่หลินพลันเปล่งประกายขึ้น “จริงนะ!” “อืม” “เย้!” ฉางซื

“เจ็บ...” น้ำตาของเธอไหลลงมาตามหางตา “ฉางเหยียน... ฉันเจ็บ...” หัวใจของฉางเหยียนกระตุกวูบ มือใหญ่กระชับร่างของนางแน่นขึ้น “ข้ารู้ อดทนอีกนิดเถิด” เสียงทุ้มต่ำกว่าปกติ ทันใดนั้น แสงสีเงินจากรอยสักเฟิงหวงพลันสว่างจ้าอีกครั้ง พลังงานร้อนระอุแผ่กระจายเป็นระลอก ฉางเหยียนหรี่ตาลง นี่ไม่ใช่เพียงพล