บททั้งหมดของ เมื่อฉันต้องเป็นดวงใจของเหล่าสัตว์อสูร: บทที่ 21 - บทที่ 30

แต่ไม่นานก็เม้มปากนิดหนึ่ง “แต่ว่า... มันคงแพงมากแน่ ๆ” “ไม่มีแต่” เฟิงอวี่เอ่ยขัดทันที ดวงตาสีอำพันมองนางนิ่ง ๆ “เจ้าอยากได้อะไร ข้าซื้อให้ได้ทั้งหมด” น้ำเสียงนั้นเรียบเฉยราวกับกำลังพูดเรื่องธรรมดา ลู่หลินหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะเลือกผ้าไหมสีขาวมุกแทรกสีฟ้าครามอ่อนที่ดูนุ่มสบายตา

เฟิงอวี่เหลือบตามามองนาง ก่อนตอบสั้น ๆ “อืม” ลู่หลินมองปีกสีเงินด้านหลังเขาเงียบ ๆ ก่อนพึมพำเบา ๆ “สมแล้วที่คุณบินเก่งขนาดนั้น...” เฟิงอวี่หัวเราะต่ำ ๆ ทันที “เจ้าชมข้าหรือ” “ฉันพูดความจริงต่างหาก” “งั้นข้าจะถือว่าเป็นคำชมนะ” ลู่หลินส่ายหน้าเบา ๆ พลางอมยิ้ม ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้อีก “แล้วเม

เช้าวันรุ่งขึ้น... หลังพักผ่อนเต็มอิ่ม ทั้งคู่ก็เตรียมออกเดินทางมุ่งหน้าสู่วิหารเงาจันทร์ ลู่หลินที่เปลี่ยนมาสวมชุดผ้าไหมเงือกตัวใหม่ ดูโดดเด่นจนแม้แต่สัตว์อสูรในโรงเตี๊ยมยังอดเหลียวมองไม่ได้ เฟิงอวี่จึงขมวดคิ้วตั้งแต่ก้าวออกจากห้อง โดยเฉพาะตอนเห็นเรียวขาขาวที่โผล่พ้นชายกระโปรง สุดท้ายเขาจึงหยิ

เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน บรรยากาศภายในโถงวิหารก็พลันเย็นเยือกลงอย่างผิดปกติ กลิ่นอายสดชื่นของสายน้ำลึกแผ่กระจายเข้ามาช้า ๆ พร้อมแรงกดดันบางเบาที่ทำให้เหล่านักบวชรอบด้านรีบก้มหน้าลงโดยพร้อมเพรียง หยดน้ำค้างเริ่มเกาะตามเสาหินสีขาวของวิหาร แม้แต่เปลวไฟบนคบเพลิงยังสั่นไหวราวกับถูกไอเย็นบางอย่างกลืนกิน

ลู่หลินนั่งนิ่งอยู่บนแท่นหินด้วยสีหน้ามึนงง เธอรู้สึกเหมือนร่างกายตัวเองไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป ความร้อนจากหน้าอกด้านซ้ายไหลวนอยู่ไม่หยุด ขณะที่ท้องแขนขวากลับเย็นจัดราวกับจุ่มอยู่ในน้ำแข็ง ลู่หลินยกแขนขึ้นมามอง ดวงตากลมโตเบิกกว้างทันที “นี่มันอะไรกัน!” รอยสักรูปเงือกสีฟ้าครามที่โอบล้อมด้วยดวงดา