เมื่อฉันต้องเป็นดวงใจของเหล่าสัตว์อสูร のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

รอยเงือกสีฟ้าครามยังคงเรืองแสงแผ่วเบา เมื่อเลื่อนสายตาลงไปยังหน้าอกด้านซ้าย เธอก็เห็นสัญลักษณ์วิหคสีเงินเช่นกัน ภาพนั้นทำให้ความสับสนทั้งหมดเมื่อวานย้อนกลับมาอีกครั้ง “642... เธออยู่ไหม” เธอเรียกในใจเบา ๆ [“สวัสดียามเช้าครับโฮสต์”] ลู่หลินเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะถามคำถามที่ค้างคาใจมาตลอดทั้ง

จังหวะนั้นเอง ประตูห้องรับรองก็ถูกเปิดออกช้า ๆ พร้อมกับไอเย็นจัดที่ไหลบ่าเข้ามาดุจคลื่นใต้น้ำ อุณหภูมิภายในห้องลดต่ำลงทันที แม้แต่ผลไม้ยังเกิดละอองน้ำแข็งบาง ๆ เกาะอยู่บนผิว “เจ้าคิดจะเผานางให้ตายคาอกเลยหรือ” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังขึ้นจากหน้าประตู ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเข้ามาภายในห้องอย่างสง่า

ยามเย็นค่อย ๆ เคลื่อนคล้อย แสงอาทิตย์สีส้มอำพันที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างบางเบา ทอดยาวลงบนเตียงกว้างภายในห้องรับรอง ลู่หลินยังคงหลับสนิทอยู่ในอ้อมกอดของฉางเหยียน ลมหายใจแผ่วสม่ำเสมอของนางบ่งบอกว่าร่างกายกำลังฟื้นตัวอย่างช้า ๆ ตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ฉางเหยียนแทบไม่ขยับกายเลยแม้แต่น้อย เขานอนนิ่งดุ

ภายในห้องรับรองที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ป่า เมื่อลู่หลินค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น ท้องฟ้าภายนอกก็ถูกย้อมเป็นสีดำสนิทไปแล้ว แสงจากตะเกียงห้องส่องสว่างนุ่มนวล ขับไล่ความมืดของราตรีออกไปเพียงบางส่วน เธอกะพริบตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมองรอบห้อง เตียงกว้างยังคงอุ่นอยู่เล็กน้อย แต่ร่างสูงในอาภ

ภายใต้รัตติกาลอันเงียบสงัด ฉางเหยียนยืนตระหง่านอยู่บนระเบียงทางเดินของพระราชวังเงาจันทร์ สายลมยามค่ำคืนพัดเอื่อยผ่านอาภรณ์สีฟ้าครามที่พลิ้วไหวเบา ๆ ดวงตาคู่นั้นทอดมองออกไปยังเส้นขอบฟ้าอันมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์และหมู่ดาวที่ส่องประกายอยู่เหนือผืนน้ำกว้างใหญ่ แต่ภายในใจของเขากลับไม่สงบนิ่งเช่นภาพเบ