All Chapters of ไม่สิ้นวาสนา: Chapter 21 - Chapter 30

หลายวันต่อมา ความคืบหน้าของคดีที่เบียดบังเอาความเป็นความตายของราษฎรมาเป็นผลประโยชน์ส่วนตนก็ปรากฏเด่นชัด ภายใต้ผืนฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆหมอกอึมครึมเหนือเมืองเหวินเฉิง บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ของที่ว่าการมณฑลยามนี้ กลับหนาวเหน็บและตึงเครียดยิ่งกว่าหิมะในฤดูเหมันต์เสียงก้าวเท้าอันหนักแน่นและมั่นคงขององครักษ์ลับผู้หนึ่งดังขึ้น ชายหนุ่มในชุดดำรัดกุมก้าวเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของขุนนางหนุ่มผู้มีอำนาจสูงสุดในมณฑล"เรียนใต้เท้าเซียว สายสืบหน่วยเหยี่ยวทมิฬทำงานสำเร็จแล้วขอรับ ตอนนี้เราได้เข้าจู่โจมจับกุมตัวกลุ่มคนร้ายที่ลักลอบดักปล้นขบวนขนส่งสมุนไพรหลวงได้ทั้งหมด พร้อมทั้งควบคุมตัวเจ้าหน้าที่ระดับล่างที่คอยทำหน้าที่สร้างหลักฐานเท็จและบัญชีปลอมว่าสมุนไพรขาดแคลนเพราะภัยธรรมชาติ หลักฐานมัดตัวแน่นหนา ทั้งบัญชีลับและตรายางปลอมถูกยึดเอาไว้ได้ทั้งหมดแล้วขอรับ"เซียวเหวินรุ่ยที่กำลังนั่งอ่านรายงานค่อย ๆ วางม้วนฎีกาลง ใบหน้าไม่ปรากฏความรู้สึกใด ๆ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับวาวโรจน์ด้วยรังสีสังหารเข้มข้น ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะบัดชายเสื้อคลุมสีเข้มก้าวเดินลงมา น้ำเสียงต่ำทุ้มสั่งการเ

ครบกำหนดการเยี่ยมบ้านของซ่งเถา ทั้งครอบครัวเดินทางมาส่งนางที่ว่าการด้วยกัน บุตรสาวได้ทำงานใกล้ชิดขุนนางในที่ว่าการแถมยังเป็นหมอที่ผู้คนยกย่อง คนเป็นพ่อแม่มีแต่ความภาคภูมิใจเพื่อไม่ให้เสียเที่ยวซ่งไห่ถือโอกาสนำมันเทศที่เพิ่งเก็บมาเมื่อวานบรรจุใส่เกวียนนำมาขายด้วย จากนั้นก็ไปส่งซ่งเถาหน้าที่ว่าการมณฑล"พี่ใหญ่ ถึงที่ว่าการแล้วขอรับ" เสี่ยวหาว น้องชายตัวน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้ว พลางชี้มือไปขยับชายเสื้อของพี่สาวซ่งไห่ดึงบังเหียนบังคับให้วัวหยุดสนิทตรงมุมถนนไม่ไกลจากประตูใหญ่ "โอ้โห ท่านพี่ ที่ทำงานของลูกใหญ่โตเสียจริง เถาเอ๋อร์ของเรามีวาสนายิ่งนัก"หวังซิ่งอุทานอย่างชื่นชมเพราะไม่เคยเห็นสถานที่ทำงานของขุนนางมาก่อน ทหารและเจ้าหน้าที่เดินเข้าออกกันว่องไว ใบหน้าแต่ละคนล้วนจริงจังตั้งใจ"ใช่แล้วอาซิ่ง วันข้างหน้าเสี่ยวหาวอาจจะได้เป็นขุนนางที่นี่นะ"เสี่ยวหาวผงกศีรษะตามบิดาเอ่ยขึ้นเสียงหนักแน่น"หากเข้าสำนักศึกษาข้าจะตั้งใจเรียนสอบเป็นขุนนางที่ว่าการให้ได้ขอรับ"ทั้งสามคนได้ยินก็หัวเราะเอ็นดูในความไร้เดียงสาของเด็กน้อย"เสี่ยวหาวมีความตั้งใจสูง ต้องทำได้แน่นอน" ซ่งเถาให้กำลังใจน้องชายเตรียม

ซ่งเถาฟังแล้วไม่ได้มีสีหน้าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางทำเพียงคลี่ยิ้มน้อย ๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นราบเรียบ แต่กลับให้ความรู้สึกสงบเย็นราวกับน้ำนิ่ง นางประสานมือไว้ข้างหน้าก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงฉะฉานและนุ่มนวล"เรียนใต้เท้า ในสายตาของชาวบ้านและขุนนางทั่วไป ท่านอาจเป็นใต้เท้าผู้ว่าการเซียวผู้เด็ดขาด น่าเกรงขาม และทรงอำนาจ แต่ในสายตาของข้าน้อย ยามที่อยู่ข้างเตียงผู้ป่วยเช่นนี้ ท่านไม่ใช่ผู้ว่าการมณฑล และไม่ใช่ขุนนางผู้สูงส่งจากเมืองหลวงเจ้าค่ะ"เซียวเหวินรุ่ยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายแววฉงน"แล้วในสายตาของเจ้า ข้าคือสิ่งใด""ท่านเป็นเพียงคนป่วยคนหนึ่งเจ้าค่ะ"ซ่งเถาตอบโดยไม่ลังเล ดวงตาของนางสะท้อนแสงตะเกียงเป็นประกายแน่วแน่"คนป่วยที่ร่างกายกำลังร้องขอการดูแล คนป่วยที่มีเนื้อหนัง มนุษย์ย่อมมีวันเจ็บไข้ได้ป่วย มีวันอ่อนแอไม่ต่างจากชาวบ้านทั่วไป หน้าที่ของข้าน้อยคือหมอ มีหน้าที่เพียงปรุงยารักษา ชั่งตวงสมุนไพร และทำทุกวิถีทางให้อาการป่วยนั้นทุเลาลง ในเมื่อยามนี้ท่านคือคนป่วยของข้า แล้วเหตุใดข้าต้องมีความหวาดกลัวต่อผู้ป่วยของตนเองด้วยเล่าเจ้าคะ"คำพูดที่เรียบง่าย ซื่อตรงและทรงพลังของหมอหญิ

"เกิดอะไรขึ้น พวกเจ้ามาทำอะไรกันตรงนี้"จังหวะนั้นเอง เสียงทุ้มเข้มของเสิ่นอวี่เจียดังขัดขึ้นมาจากหัวมุมระเบียง รองผู้ว่าการหนุ่มเดินถือม้วนฎีกาผ่านมาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี เมื่อเสิ่นเหมยฮัวหันไปเห็นพี่ชาย นางก็เปลี่ยนท่าทีแทบไม่ทัน คุณหนูตระกูลใหญ่รีบชักมือกลับ ปรับสีหน้าแสร้งทำเป็นโศกเศร้า ร่ำไห้น้ำตาคลอเบ้า ทิ้งตัวลงบีบน้ำตาคลอใส่ร้ายอีกฝ่ายทันที"พี่ใหญ่ ฮือ ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับเหมยฮัวนะเจ้าคะ แม่นางซ่งผู้นี้ นางพูดจาหยาบคายใส่เหมยฮัว ทั้งยังข่มขู่จะทำร้ายร่างกายเหมยฮัวด้วยเจ้าค่ะ ดูสิเจ้าคะ เหมยฮัวกลัวจนใจสั่นไปหมดแล้ว"ซ่งเถายืนมองภาพการเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็วเป็นกิ้งก่าเปลี่ยนสีอันน่าทึ่งของสตรีตรงหน้า นางกอดอก ถอนหายใจยาวแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยขึ้นลอย ๆ ด้วยน้ำเสียงเอือมระอา"คุณหนูเสิ่น ท่านเล่นงิ้วเก่งถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงไม่ไปเป็นนางเอกคณะงิ้วประจำเป็นมณฑลเสียเลยเล่าเจ้าคะ มาบีบน้ำตาพูดเท็จอยู่แถวนี้ ช่างน่าเสียดายความสามารถยิ่งนัก""เจ้า... เจ้า!"เสิ่นเหมยฮัวอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าซ่งเถาจะกล้าตอกกลับนางต่อหน้าพี่ชายเสิ่นอวี่เจียที่ยืนฟังอยู่ สบตาเข้ากับแววตานิ่งสงบไร้ความ

หลังจากช่วยกันจัดการความเรียบร้อยในคลังอักษรเท่าที่พอจะทำได้ เซียวเหวินรุ่ยและซ่งเถาจึงเดินเคียงคู่กันออกจากหอตำราหลวงที่เพิ่งผ่านพ้นอุบัติเหตุชวนใจหายใจคว่ำมาเมื่อครู่ ฝุ่นผงสีขาวบางเบายังคงเกาะอยู่ตามชายเสื้อคลุมของคนทั้งสอง ทว่าบรรยากาศความขัดเขินระหว่างทางกลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่มีกลิ่นอายความอบอุ่นบางอย่างอยู่แต่ความเงียบนั้นคงอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อทั้งสองเดินเลี้ยวผ่านหัวมุมระเบียงทางเดินเพื่อมุ่งหน้ากลับสู่ลานกลาง ผู้ช่วยหมอสองคนที่กำลังเดินถือตะกร้าตากสมุนไพรผ่านมาสวนทางเข้าพอดี"ใต้เท้าเซียว แม่นางซ่ง"ทั้งสองชะงักฝีเท้าลงทันควัน รีบก้มหน้าค้อมกายทำความเคารพท่านผู้ว่าการมณฑลอย่างรวดเร็ว ดวงตาลอบเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ สายตาสอดส่ายไปเห็นสภาพของทั้งคู่ที่เดินเคียงข้างกันออกมาจากหอตำราหลวงอันเงียบสงัดในวันหยุด แถมตามเนื้อตามตัวของคนทั้งสองยังมีฝุ่นผงเกาะเกี่ยวราวกับเพิ่งผ่านเหตุการณ์ใกล้ชิดบางอย่างมาเมื่อเซียวเหวินรุ่ยพยักหน้ารับด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามปกติ ทั้งสองจึงรีบสาวเท้าหลบเลี่ยงไปอีกทางทันที คล้อยหลังไปได้เพียงไม่กี่ก้าว พวกเขาก็อดยกมือขึ้นป้องปากลอบกระซิบกระซา