All Chapters of ไม่สิ้นวาสนา: Chapter 51 - Chapter 60

ยามเหมาในวันต่อมาประตูใหญ่ของที่ว่าการมณฑลเหวินเฉิงเปิดออกต้อนรับร่างระหงของเฉียวเอ๋อร์ที่แบกตะกร้าสานเดินเหวี่ยงแขนเข้ามาด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ ใบหน้าหวานผึ่งผายประหนึ่งแม่ทัพผู้ชนะศึก นางวางตะกร้าลงบนโต๊ะรับของของเจ้าหน้าที่เสียงดังกังวาน"พี่ชาย เต้าหู้มงคลห้าก้อนสดใหม่ร้อน ๆ จากเตาสกุลเฉียวมาส่งแล้วเจ้าค่ะ วันนี้ข้าตั้งใจทำสุดฝีมือ เนื้อก้อนหนาเตอะสะดุดตาเชียวละ เรียกเสมียนเสิ่นหน้าขาวของพวกท่านมาตรวจรับเร็วเข้า" เฉียวเอ๋อร์ตบขอบตะกร้าป่าวประกาศผู้ช่วยนายทะเบียนคนเดิมรีบก้าวออกมารับถาดเต้าหู้ ทว่าทันทีที่สองมือรองรับน้ำหนักถาด คิ้วของผู้ช่วยนายทะเบียนพลันกระตุก ชายวัยกลางคนก้มมองเต้าหู้ห้าก้อนที่ดูภายนอกหนาและขาวราวกับหิมะ แต่น้ำหนักในมือนั้นกลับเบาหวิวราวกับถือก้อนปุยฝ้าย ร่างกายของเขารู้สึกเย็นวาบ ลอบชำเลืองมองไปทางหน้าต่างห้องโถงใหญ่ชั้นบนสุดที่บานหน้าต่างเปิดอ้าอยู่เล็กน้อย"เอ่อ... แม่นางเฉียว วันนี้เต้าหู้ของเจ้า... ดูค่อนข้าง... โป่งพองเนียนนุ่มแปลกตาดีนะ" ผู้ช่วยนายทะเบียนเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม หน้าผากเริ่มมีเหงื่อซึม"แน่นอนสิเจ้าคะ นี่คือสูตรเด็ดเคล็ดลับเต้าหู้ปุยเมฆเนื้อ

เฉียวเอ๋อร์ที่ยังคงกอดคอเสื้อเสิ่นอวี่เจียไว้แน่น ได้ยินคำเรียกขานจากปากทหารนับสิบ และเห็นหัวหน้ามือปราบวิ่งมาประสานมือข้างรถม้าด้วยท่าทางยำเกรงสูงสุด นางถึงกับตัวแข็งทื่อ สมองอันชาญฉลาดเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ พลันหยุดหมุนกะทันหัน ดวงตาโตจ้องมองเสมียนหน้าขาว ตรงหน้าด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด นึกในใจด้วยความสยดสยอง'ใต้เท้าเสิ่น ทหาร นี่อย่าบอกนะว่า ไอ้เสมียนหน้าขาวจอมอู้งานที่ข้าด่าทุกเช้า คือรองผู้ว่าการเมืองเหวินเฉิงผู้โหดเหี้ยมคนนั้นน่ะ ตายแน่ ๆ เฉียวเอ๋อร์ เจ้าหัวขาดแน่แล้วคราวนี้’ภายในตัวรถม้าที่เงียบสงัด บรรยากาศพลันอึดอัดจนแทบจะหายใจติดขัด เฉียวเอ๋อร์รู้สึกเหมือนหัวใจของนางหยุดเต้นไปแล้วสามจังหวะ สองมือกำคอเสื้อขุนนางของใต้เท้าเสิ่นหรือเสิ่นอวี่เจียไว้แน่น ทว่าในยามนี้ แขนเรียวเล็กคู่นั้นกลับเริ่มสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่สติที่เคยกระเจิดกระเจิงเพราะโดนนักเลงไล่ล่า พลันถูกแทนที่ด้วยความตระหนกตกใจอย่างถึงขีดสุด เมื่อภาพลักษณ์ของเสมียนหน้าขาวจอมอู้งานที่นางด่าว่าหน้าเลือดและแอบลอบกัดด้วยเต้าหู้รสเผ็ดร้อนเมื่อเช้า ซ้อนทับเข้ากับตำแหน่ง รองผู้ว่าการมณฑลเหวินเฉิง ขุนนางสายบุ๋นผู้มีอำนาจแ

หลังจากสงครามผักชีวันนั้น ใต้เท้าเสิ่นก็ดูจะเจริญอาหารและอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เขานั่งตรวจฎีกาพลางฮัมเพลงเบา ๆ ในห้องทำงาน ทำเอาพวกผู้ช่วยและนายทะเบียนต่างลอบปาดเหงื่อด้วยความโล่งอกที่ช่วงนี้ไม่ต้องโดนรองผู้ว่าการหนุ่มจอมเฮี้ยบดุเอายามซวีของวันหนึ่ง หลังจากที่เฉียวเอ๋อร์เหน็ดเหนื่อยกับการคุมครัวมาทั้งวัน นางก็ยกถาดเสบียงมื้อดึกไปส่งให้มือปราบโจวและกลุ่มมือปราบที่เพิ่งกลับจากการลาดตระเวน วันนี้ประจวบเหมาะเป็นวันเงินเดือนออก บรรยากาศในเรือนพักมือปราบจึงคึกคักเป็นพิเศษ มีทั้งเนื้อย่างกระทะใหญ่และไหสุรานารีแดงชั้นดีวางเรียงราย"อ้าว เฉียวเอ๋อร์ มา ๆ วันนี้พวกข้าเงินเดือนออก เจ้าช่วยพวกเราประหยัดเงินโรงครัวมาหลายวัน มาร่วมดื่มฉลองด้วยกันสักจอกสิ" มือปราบโจว สหายสนิทผู้มีนิสัยใจคอกว้างขวางเอ่ยชวนพลางกวักมือเรียกเฉียวเอ๋อร์หูผึ่ง ดวงตาเปล่งประกายวาบ นางเป็นสตรีชาวบ้านสู้ชีวิต เรื่องสุรานั้นชอบอยู่แล้วมีหรือจะปฏิเสธของฟรี นางวางถาดลงแล้วทรุดตัวนั่งลงกลางวงถกแขนเสื้อขึ้นทันที"เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจนะเจ้าคะ พี่โจวชน"ผ่านไปสองก้านธูป จากหนึ่งจอกกลายเป็นหนึ่งไห เฉียวเอ๋อร์ผู้ร่าเริงเริ่มไร้สติ นาง

ขณะที่เฉียวเอ๋อร์กำลังนั่งคัดเลือกถั่วเหลืองอยู่ที่ลานบ้านเพื่อเตรียมจะกลับมาทำเต้าหู้ขายหาเลี้ยงชีพอีกครั้ง ใบหน้าของนางเริ่มมีรอยยิ้มสดใสขึ้นมาบ้าง ทว่าในส่วนลึกของหัวใจ นางกลับนึกถึงใบหน้าของรองผู้ว่าการเสิ่นอวี่เจีย ขุนนางหนุ่มคนนั้นอยู่บ่อยครั้ง นึกถึงตอนที่เขาฉีกสัญญาหนี้สินทิ้งโดยไม่เสียดายเงินทอง นึกถึงแววตาห่วงใยคู่นั้นที่เขาใช้มองนางก่อนจากมา"ไอ้ใต้เท้าเสิ่นหน้าเลือด อยู่ ๆ ก็มาทำเป็นใจดี ข้าปรับตัวไม่ถูกเลยจริง ๆ"เฉียวเอ๋อร์บ่นพึมพำกับตัวเองพลางถอนหายใจ ใบหน้านวลซับสีระเรื่อจาง ๆ โดยไม่รู้ตัวแต่สิ่งที่นางไม่รู้เลยก็คือที่เนินเขาเตี้ย ๆ ท้ายหมู่บ้าน ซึ่งสามารถมองลงมาเห็นลานบ้านสกุลเฉียวได้อย่างชัดเจน ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองสีฟ้าครามของเสิ่นอวี่เจียกำลังยืนเอามือไพล่หลัง เฝ้ามองดูรอยยิ้มของนางอยู่จากระยะไกลด้วยความเงียบเชียบ"ใต้เท้าเสิ่น เหตุใดท่านไม่เข้าไปหาแม่นางเฉียวเล่าเจ้าคะ ยามนี้นางคงอยากขอบคุณท่านใจจะขาดแล้ว"เสียงของเป่าลี่เซียนที่เดินตามขึ้นมาพร้อมกับเซียวเหวินรุ่ยเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มรู้ทันเสิ่นอวี่เจียไม่ได้หันกลับมา ยังคงทอดสายตามองเฉียวเอ๋อร์ดีดลูกคิดและเลือกถ

ความรักของขุนนางหนุ่มกับแม่ค้าเต้าหู้แห่งเมืองเหวินเฉิงไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่คิด เมื่อเสิ่นอวี่เจียนำเรื่องที่จะแต่งงานกับเฉียวเอ๋อร์เข้าบ้านไปบอกแก่บิดามารดา คฤหาสน์หลังใหญ่ของเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเหวินเฉิงก็แตกตื่นทันที"เจ้าว่าอย่างไรนะอวี่เจีย เจ้าจะแต่งงานกับแม่ค้าขายเต้าหู้ที่ท้ายตลาดงั้นหรือ" เสียงของนายหญิงเสิ่น มารดาของเขาดังลั่นห้องโถง ใบหน้างามบิดเบี้ยวด้วยความขัดใจ นางคัดค้านหัวชนฝาทันที "ไม่ได้! ข้าไม่ยอมเด็ดขาด! เจ้าเป็นถึงรองผู้ว่าการมณฑล ซ้ำยังเป็นบุตรชายคนโตสกุลเสิ่น บุตรีขุนนางหรือคุณหนูตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงมีให้เลือกถมไป เหตุใดต้องไปคว้าสตรีชั้นต่ำที่บ้านดินซอมซ่อที่มารดาก็เพิ่งตายจากเช่นนั้นมาเป็นสะใภ้ใหญ่ นางไม่คู่ควรกับเจ้าแม้แต่ปลายเล็บ!"เสิ่นอวี่เจียยันกายนั่งนิ่ง ท่วงท่าสุขุมเยือกเย็นราวกับกำลังนั่งเจรจาการค้าสำคัญ ชายหนุ่มปัดแขนเสื้อแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าหนักแน่น"ท่านแม่ เฉียวเอ๋อร์ไม่ใช่สตรีชั้นต่ำ นางเป็นคนกตัญญูและสู้ชีวิต เงินทองสกุลเสิ่นของเรามีล้นฟ้าจนกินใช้ทั้งชาติก็ไม่หมด เหตุใดต้องเอาเรื่องฐานะมาตัดสินความสุขชั่วชีวิตข