All Chapters of ไม่สิ้นวาสนา: Chapter 11 - Chapter 19

"พี่ต้องหารือราชการกับท่านผู้ว่าการ เจ้ากลับเรือนไปเถิด"เสิ่งอวี่เจียตัดบทเมื่อเห็นว่าล่วงเลยมานานแล้ว"พี่ใหญ่ ท่านจะรีบไล่ข้าทำไมกัน ข้ารอกลับพร้อมท่าน"เสิ่นเหมยฮัวเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้อย่างถือวิสาสะ"ได้อย่างไรกัน ที่นี่ที่ว่าการเหวินเฉิงนะไม่ใช้สวนดอกไม้"เขาดุน้องสาวที่ดื้อรั้นไม่ยอมทำตามคำสั่ง"ข้าไม่กลับเจ้าค่ะ"นางยังยืนยันคำเดิมยกมือขึ้นกอดอก ใบหน้าเชิดรั้นขึ้นราวกับท้าทาย"ดี หากเจ้าไม่กลับข้าจะบอกท่านพ่อว่าเจ้ามาก่อกวนจนขายหน้า ทำให้ใต้เท้าเซียวไม่พอใจ คอยดูเถิดท่านพ่อจะกักบริเวณเจ้า"เสิ่นเหมยฮัวนิ่งงันเมื่อโดนข่มขู่ฟ้องบิดา นางมักโดนลงโทษให้สูญเสียอิสรภาพเป็นประจำ"ท่านไม่ต้องเอาท่านพ่อมาขู่ข้าหรอก""ข้าเอาจริงไม่เชื่อคืนนี้ลองดูก็ได้"เสิ่นอวี่เจียยิ้มพึงพอใจแถมยักคิ้วให้น้องสาวดั่งคนที่ถือไพ่เหนือกว่า"พี่ใหญ่!"เสิ่นเหมยฮัวผุดลุกขึ้นเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันทำหน้ายักษ์ใส่พี่ชายทันที"ข้ากลับก็ได้แต่ท่านจงจำไว้ให้ดีว่าหากข้าได้คบหากับใต้เท้าเซียวเมื่อไหร่ข้าจะสั่งลดเงินเดือนท่าน!"นางเกิดโทสะและพูดออกมาโดยไม่คิดหน้าคิดหลังแล้วสะบัดหน้าเดินออกไปขึ้นรถม้า เมื่อรถเคลื่อนออกไปแ

นอกจากยาต้มแล้ว ซ่งเถายังหันไปหยิบข้าวสารขัดสีปานกลางที่ซ่งไห่ซื้อมาจากในเมือง นำมาตั้งหม้อเคี่ยวจนละเอียด จากนั้นจึงใส่ผลพุทราจีนแห้งและเก๋ากี้ลงไปต้มเคี่ยวจนกลายเป็นโจ๊กพุทราจีนบำรุงโลหิตกลิ่นหอมกรุ่นลอยไปไกลจนเสี่ยวหาวที่นั่งเฝ้ามารดาอยู่ถึงกับลอบกลืนน้ำลายเมื่อยาสมุนไพรและโจ๊กอุ่น ๆ ยกเข้ามาในห้องนอน ซ่งเถาก็ประคองหวังซิ่งขึ้นมาอย่างเบามือ "ท่านแม่ ดื่มยาร้อน ๆ นี้สักหน่อยนะเจ้าคะ ข้าปรับสูตรให้ดื่มง่ายขึ้นแล้ว"หวังซิ่งที่กำลังสะลึมสะลือพยักหน้ารับแผ่วเบา เมื่อน้ำยาสีเข้มข้นไหลผ่านลำคอ หญิงวัยกลางคนถึงกับต้องเบิกตาขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ รสชาติของยาขมปร่าลิ้น ทว่าเมื่อกลืนลงไปแล้วกลับมีความอุ่นซ่านจากทรวงอกดิ่งลงไปสู่ท้องน้อย อาการปวดมวนลึก ๆ ที่เคยทรมานราวกับมีเข็มทิ่มแทงพลันบรรเทาลงอย่างเห็นได้ชัด"ยาของเจ้า เหตุใดถึงได้อุ่นสบายท้องเช่นนี้" หวังซิ่งเอ่ยเสียงแหบพร่าแววตาเริ่มมีประกายชีวิตชีวาขึ้นมา"ดื่มยาแล้ว ทานโจ๊กอุ่น ๆ นี้อีกสักหน่อยนะเจ้าคะ จะได้มีแรงขจัดพิษไข้" ซ่งเถาเป่าโจ๊กพุทราจีนจนคลายร้อนแล้วป้อนให้นางทีละคำอย่างเอาใจใส่หลังจากกินอาหารและยาจนหมดชาม หวังซิ่

ความสงบสุขที่เริ่มก่อตัวขึ้นในเรือนของตระกูลซ่ง ภัยพิบัติครั้งใหญ่ที่ไม่มีใครคาดคิดกลับกำลังคืบคลานเข้าสู่มณฑลเหวินเฉิงอย่างเงียบเชียบและรวดเร็วข่าวลือจากฝั่งตะวันตกเริ่มหนาหูขึ้นทุกที จนกระทั่งกลายเป็นความจริงอันน่าสะพรึงกลัว โรคระบาดสายพันธุ์รุนแรงจากเมืองซีอานที่ทางการคิดว่าควบคุมได้แล้ว บัดนี้กลับเกิดการปะทุขึ้นรอบใหม่เป็นรอบที่สาม พิษไข้ลามข้ามเขตแดนและแพร่กระจายเข้าสู่ใจกลางมณฑลเหวินเฉิงดั่งไฟลามทุ่ง ชาวบ้านในเมืองและนอกเมืองเริ่มล้มป่วยลงทีละคนสองคนด้วยอาการไข้สูงหนาวสั่นและไอเป็นโลหิต จนความหวาดกลัวปกคลุมไปทั่วทุกหย่อมหญ้าภายในที่ว่าการมณฑลเหวินเฉิง บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ใต้เท้าเซียวเหวินรุ่ย ขุนนางหนุ่มผู้ว่าการมณฑลนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบจดจ้องรายงานจำนวนผู้ป่วยและผู้เสียชีวิตที่เพิ่มขึ้นในแต่ละวันด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง"เรียนใต้เท้าเซียว ยามนี้สถานการณ์วิกฤตยิ่งนักขอรับ หมอหลวงและผู้ช่วยหมอส่วนใหญ่ที่ถูกส่งไปสนับสนุนที่ซีอานคราวก่อนยังคงติดค้างอยู่ เนื่องจากเมืองถูกปิด หมอที่เหลืออยู่ในเหวินเฉิงมีน้อยนิดจนไม่สามารถรองรับจำนวนคนไข

ขณะเดียวกัน ซ่งเถาเองเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษสูงศักดิ์บนศาลา ในหัวสมองของนางก็เกิดเสียงอื้ออึง ภาพความทรงจำสีขาวโพลนเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับมีบางสิ่งกำลังจะทลายออกมา แต่นางก็ยังคงนึกไม่ออก ได้แต่ยืนนิ่งค้างสบสายตากับเขาอยู่อย่างนั้นท่ามกลางสายตาของคนนับร้อยพลันเสียงองครักษ์กู้เฉิงก็ดังขึ้นข้าง ๆ ดึงความสนใจของเซียวเหวินรุ่ย"ใต้เท้าขอรับรายชื่อมาแล้ว ได้เวลารายงานตัวแล้วขอรับ"เซียวเหวินรุ่ยหยุดความคิดส่วนตัว สั่งให้ทหารจัดผู้สมัครเรียงแถวให้เป็นระเบียบขณะที่คนกำลังเดินไปจัดแถวตามคำสั่งทหารที่มาช่วยจัดการ คุณหนูเสิ่นผู้เย่อหยิ่งเดินเชิดหน้าผ่านแถว ขยับกายเยื้องย่างด้วยท่าทีกรีดกราย และในจังหวะที่เดินผ่านร่างของซ่งเถานั่นเอง นางก็จงใจยื่นเท้าออกไปขัดขาและเหยียบลงบนปลายเท้าอย่างแรงพลั่ก!ซ่งเถาไม่ทันตั้งตัว ร่างโปร่งบางสะดุดล้มลงไปกองกับพื้นหญ้าอย่างหมดท่า ห่อผ้าสะพายหลังเกือบจะหลุดร่วง เสิ่นเหมยฮัวรีบยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นป้องปาก หัวเราะคิกคักด้วยความสะใจ "อุ๊ยตาย ขออภัยด้วยนะแม่นาง พอดีข้าไม่ทันมอง พื้นแถวนี้มันคงขรุขระเกินไปสำหรับพวกตาไม่มีแวว"ซ่งเถาขมวดคิ้วน้อย ๆ กำลังจะยัน

บรรยากาศภายในที่ว่าการมณฑลเหวินเฉิงยามนี้ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว แม้จำนวนผู้ป่วยโรคระบาดที่หลั่งไหลเข้ามาจะมีจำนวนมาก ฝั่งเรือนพยาบาลฝั่งตะวันตกกลับมีความคึกคักและเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาอย่างน่าประหลาด บรรดาหมออาสาหนุ่ม ๆ และทหารเกณฑ์ฝึกหัด ต่างพากันเสนอหน้าหมุนเวียนเข้าไปช่วยงานฝั่งนั้นจนแทบจะเหยียบกันตาย ทุกคนต่างมองหาข้ออ้างขอย้ายฝั่งเพื่อต้องการไปยลโฉมและช่วยงานหมอหญิงชาวบ้านผู้เลอโฉมอย่างซ่งเถา จนกลายเป็นภาพที่ชวนให้เซียวเหวินรุ่ยที่นั่งเฝ้าโต๊ะทำงานอยู่อีกฝั่ง รู้สึกร้อนรุ่มในอกและอิจฉาตาร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่‘พวกหน้ามืดตามัว วัน ๆ ไม่คิดทำงาน เอาแต่จะไปรุมล้อมสตรี’ ใต้เท้าเซียวคิดในใจพลางตวัดพู่กันแรง ๆ ด้วยความเคืองขุ่นเมื่อหันกลับมามองสตรีข้างกายที่เอาแต่ส่งยิ้มหวานฝนหมึกอย่างโอ้เอ้ เซียวเหวินรุ่ยก็จุดรอยยิ้มเย็นชาขึ้นที่มุมปาก ชายหนุ่มจงใจดึงม้วนคัมภีร์ราชการกองใหญ่ เป็นรายงานสมุนไพร และฎีการ้องทุกข์จากอำเภอห่างไกลนับสิบ ๆ ม้วนมากองโครมลงตรงหน้าเสิ่นเหมยฮัว จนโต๊ะไม้ตัวหนาแทบจะรับน้ำหนักไม่ไหว"คุณหนูเสิ่น ในเมื่อเจ้าบอกว่ามีความรู้เรื่องอ่านออกเขียนได้ และอยากช่วยแ