All Chapters of ไม่สิ้นวาสนา: Chapter 31 - Chapter 40

องครักษ์หนุ่มเลื่อนจานขนมส่งให้ผู้เป็นนายด้วยความซื่อเซียวเหวินรุ่ยจ้องมองขนมกุ้ยฮวาในจาน รูปทรงสี่เหลี่ยมตัดขอบอย่างประณีต เนื้อขนมสีเหลืองอำพันแฝงกลีบดอกกุ้ยฮวาตากแห้งกระจายตัวอยู่อย่างงดงาม หน้าตาเฉพาะตัวอันเป็นเอกลักษณ์เช่นนี้ทำให้ชายหนุ่มหัวใจกระตุกวูบ เขายื่นมือไปหยิบขนมกุ้ยฮวาขึ้นมากัดคำแรกเข้าปากทันทีรสชาติหอมหวานละมุนละไมที่แผ่ซ่าน ความหวานโปร่งโล่งชุ่มคอตามด้วยกลิ่นอายดอกไม้ที่อบอวลขึ้นสมองเซียวเหวินรุ่ยตื่นตะลึงจนดวงตาเบิกกว้าง หัวใจภายในอกแกร่งเต้นกระหน่ำรัวระทึกจนแทบจะหลุดออกมาด้านนอก ร่างกายสูงใหญ่ยืนแข็งทื่อเป็นก้อนหิน รสชาติและหน้าตาเฉพาะตัวเช่นนี้ มันไม่มีทางเป็นผู้อื่นไปได้เลย มันคือรสมือของสตรีที่เขาถวิลหาและเฝ้าคิดถึงนางมาตลอด"ใต้เท้า ท่านเป็นอย่างไรบ้างขอรับ ขนมไม่อร่อยหรือขอรับ" กู้เฉิงเอ่ยถามด้วยความฉงนเมื่อเห็นผู้เป็นนายยืนนิ่งหน้าซีดสลับแดงเรื่อเซียวเหวินรุ่ยลอบกลืนก้อนความตื้นตันลงคออย่างยากลำบาก เขาพยายามปรับสีหน้าขรึมเอ่ยปากอ้างเสียงแหบพร่า "ข้า... ข้านึกขึ้นได้ว่ามีฎีกาด่วนซ่อมแซมทำนบกั้นน้ำคั่งค้างอยู่ที่ห้องทำงาน ต้องรีบไปจัดการ พวกเจ้า...ตามสบายเ

เช้าวันต่อมาที่หน้าโรงครัวร่างสูงโปร่งของกู้เฉิง ยืนอยู่พร้อมกับปิ่นโตไม้สามชั้นในมือ ใบหน้าของเขาที่เคยหม่นหมองจากความโศกเศร้าตลอดสามเดือนที่ผ่านมา เริ่มมีรอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บ้างแล้วชายหนุ่มตั้งใจตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อไปสรรหาอาหารบำรุงและขนมเลิศรสจากร้านชื่อดังในตลาด นำมาจัดใส่ปิ่นโตอย่างประณีต หวังจะนำไปมอบให้ซ่งเถาที่คลังยา เพื่อเป็นการตอบแทนน้ำใจที่นางอุตส่าห์ทำขนมกุ้ยฮวามาช่วยปลอบประโลมและบำรุงจิตใจที่อ่อนล้าของเขาเมื่อวันก่อนในขณะที่กู้เฉิงกำลังจะก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังฝั่งคลังยาตะวันออก เสียงทุ้มเข้มทรงอำนาจที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากเบื้องหลังขัดจังหวะเสียก่อน"องครักษ์กู้ เจ้ากำลังจะหอบหิ้วปิ่นโตนั่นไปที่ใดกัน"กู้เฉิงสะดุ้งโหยง รีบหมุนตัวกลับมาประสานมือทำความเคารพทันที ภาพตรงหน้าคือเซียวเหวินรุ่ยในชุดขุนนางเต็มยศสีเข้ม ดูสง่างามน่าเกรงขาม จับจ้องมาที่ปิ่นโตในมือของลูกน้องเขม็ง"เรียนใต้เท้า ข้าน้อยตั้งใจจะนำอาหารเช้าไปมอบให้แม่นางซ่งที่คลังยาขอรับ เพื่อเป็นการตอบแทนน้ำใจเรื่องขนมเมื่อวันก่อน และเห็นว่าช่วงนี้นางงานยุ่งมากจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อนขอรับ"

เวลาล่วงเลยผ่านไปนานกว่าหนึ่งเดือนนับจากค่ำคืนงานเลี้ยงอันวุ่นวาย บรรยากาศภายในที่ว่าการมณฑลเหวินเฉิงกลับยิ่งทวีความอึดอัดขึ้นทุกวัน หลังจากค่ำคืนนั้นซ่งเถาก็เอาแต่เก็บเนื้อเก็บตัวอยู่แต่ภายในคลังยาตะวันออก ไม่ยอมก้าวขาออกมาภายนอกหากไม่จำเป็น นางใช้ข้ออ้างเรื่องการจัดระเบียบสมุนไพรใหม่และดูแลต้มยาให้เจ้าหน้าที่เพื่อหลบหน้าเขาอย่างเด็ดขาดสำหรับเซียวเหวินรุ่ยแล้ว หนึ่งเดือนมานี้เขากระวนกระวายใจดั่งถูกไฟแผดเผา ชายหนุ่มพยายามหาข้ออ้างเดินไปแถวคลังยาหวังจะเอ่ยคำขอโทษนาง แต่พอไปถึง ประตูคลังยาก็มักจะปิดสนิท หรือไม่นางก็ส่งหมอฝึกหัดคนอื่นออกมารับหน้าแทน ตัวนางแอบซ่อนอยู่ด้านหลังฉากกั้นไม่ยอมออกมาพบหน้าเขาแม้แต่ครั้งเดียวยิ่งไปกว่านั้น ความกระวนกระวายใจของใต้เท้าเซียวก็ยิ่งเพิ่มเป็นทวีคูณเมื่อเสิ่นเหมยฮัวยังคงไม่เข็ดหลาบ นางอาศัยช่วงที่ซ่งเถาเก็บตัว เดินเข้าออกที่ว่าการมณฑลบ่อยขึ้น คอยหอบหิ้วน้ำชา ขนมหวาน และส่งเสียงเจื้อยแจ้วเข้ามาก่อกวนสร้างความรำคาญใจให้เขาถึงห้องทำงานไม่เว้นแต่ละวัน"ใต้เท้าเซียวเจ้าคะ ช่วงนี้ท่านดูอิดโรยนัก เหมยฮัวมีรังนกตุ๋นสูตรพิเศษจากจวนมาให้ท่านทานเพื่อบำรุงกำลังเจ

ถึงวันเดินทางกลับเมืองหลวง ขบวนรถม้าวังหลวงจอดเทียบอยู่หน้าประตูใหญ่ของที่ว่าการ บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความนอบน้อมและระเบียบวินัย ข้าราชบริพาร นางกำนัล และทหารองครักษ์จากราชสำนักต่างจัดเตรียมความพร้อมในการเคลื่อนขบวนเสด็จกลับสู่เมืองหลวงเซิ่งจิงกันอย่างขะมักเขม้น ร่างระหงขององค์หญิงหกในฉลองพระองค์ผ้าไหมเนื้อดีสีทองหม่นปักลวดลายหงส์อย่างประณีตเยื้องกรายมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของรถม้าหลวง ก่อนที่จะก้าวขึ้นสู่รถม้า นางกลับหมุนกายกลับมามองบุรุษหนุ่มรูปงามที่ยืนนำขบวนส่งเสด็จด้วยท่าทีอันนิ่งสงบเซียวเหวินรุ่ยในชุดขุนนางเต็มยศสีเข้มแผ่กลิ่นอายแห่งความสง่าผ่าเผย ท่วงท่าของเขาดูน่าเกรงขาม ข้าหลวงหนุ่มประสานมือทำความเคารพตามขนบธรรมเนียมอย่างไม่มีที่ติ ทว่าแววตาคู่นั้นกลับเรียบนิ่ง ไม่ได้ฉายแววอาลัยอาวรณ์หรือความตื่นเต้นใด ๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อยองค์หญิงหกแย้มยิ้มหวานละมุน นัยน์ตาคู่งามที่เต็มไปด้วยจริตจะก้านของสตรีผู้สูงศักดิ์มองเขาอย่างเปิดเผย นางจงใจส่งสายตาเผยความนัยลึกซึ้งที่เปี่ยมไปด้วยความเสน่หาหวังจะสั่นคลอนหัวใจของชายหนุ่ม สายตาที่จับจ้องนั้นทำให้เซียวเหวินรุ่ยรู้สึกอึดอัดใจและรำคาญใจ

ภายในตัวรถม้าบรรยากาศปกคลุมไปด้วยความอึดอัด เสียงล้อรถม้าบดไปตามถนนลูกรังดังเป็นจังหวะ แต่ไม่อาจกลบเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของคนสองคนที่นั่งเผชิญหน้ากันอยู่ได้เลยซ่งเถานั่งตัวตรงอยู่ฝั่งตรงข้ามกับผู้ว่าการมณฑล สองมือของนางโอบกอดห่อผ้าและสมุนไพรบำรุงของบิดาเอาไว้แน่นราวกับมันเป็นโล่กำบังภัยเพียงชิ้นเดียวที่มี นัยน์ตาคู่สวยหลุบต่ำ จับจ้องเพียงลวดลายบนพรมปูพื้นรถม้าอย่างเอาเป็นเอาตาย ใบหน้างามขึ้นสีระเรื่อด้วยความอายแกมขัดเขิน นางทำหน้าไม่ถูกและรู้สึกทำตัวไม่ถูกที่ต้องมาติดอยู่ในพื้นที่จำกัดสองต่อสองกับบุรุษที่นางพยายามหลบหน้ามาตลอดทั้งเดือนยิ่งยามที่แอบชำเลืองสายตาขึ้นมอง แล้วพบว่าสายตาคู่นั้นยังคงจ้องตรงมาที่นางโดยไม่วางตา ซ่งเถาก็ยิ่งกระชับห่อผ้าในอ้อมอกแน่นขึ้นไปอีก จนนิ้วมือแทบจะจมหายไปในเนื้อผ้าเซียวเหวินรุ่ยทอดมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งคิดถึงทั้งรู้สึกผิด และเหนื่อยใจกับกำแพงที่นางสร้างขึ้นมาปิดกั้นเขา เมื่อเห็นว่ารถม้าเคลื่อนตัวออกมาไกลจากตัวเมืองและไม่มีใครคอยรบกวนแล้ว ชายหนุ่มจึงตัดสินใจทำลายความเงียบลง เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดัน