All Chapters of The Billionaire’s Runaway Nanny: Chapter 91 - Chapter 100

 "Tito, please..." Pumiyok ang boses ko. "Tama na..."Patuloy ang pag-agos ng luha ko habang pilit kong tinatakpan ang sarili ko. Sobrang hiya at takot ang nararamdaman ko sa kalagayan kong iyon sa harap niya. Hindi ko na alam kung ano pa ang gagawin ko.Hanggang sa biglang bumukas ulit ang pinto.Napalingon ako roon.May panibagong lalaking lumitaw sa pintuan.At sa sandaling iyon, lalo akong kinabahan."Pareserba muna, bro. Kakatapos ko lang mag-yosi at antok na antok na ako." Napatingin siya sa akin bago tumawa. "Kapag tapos ka na sa kanya, tawagin mo ako. Gusto ko ring makatikim bago mo sirain 'yang mukha niya."

 Maingat niya itong tinulungan na makaupo at sinigurong maayos na natatakpan ang katawan nito.Tumingin si Enzo sa kaniyang security personnel.“Samahan mo siya.”“Yes, sir.”“'Wag mo siyang iiwan.”Agad na lumapit ang lalaki at pumuwesto sa tabi ni Aya.Pero bago tuluyang tumayo si Enzo, biglang hinawakan ni Aya ang kamay niya.“Enzo…”Napatingin siya sa kaniya.“Please…”

Sandaling nag-atubili si Chase bago nagtanong.“Pero sabihin mo sa akin... may nangyari ba?”Napahigpit ang pagkakahawak ni Enzo sa kanyang mga kamay.“Hindi ko alam.”“Anong ibig mong sabihin?”“Nung dumating ako, nakahubad siya sa ibabaw ni Aya.”Napayuko si Enzo.“Wala rin siyang sinabi. At hinding-hindi ko siya pipilitin na ikuwento sa akin ang isang bagay na maaaring hindi pa siya handang sabihin.”“I understand, pare.”“Umaasa ako nang buong puso na hindi nangyar

 Nang hapon na, dumating ang detective kasama ang clerk upang kunin ang buong statement ni Aya.Dahil sa kondisyon niya, sa ospital na isinagawa ang buong proseso. Hindi ko siya pinilit na magsalita nang tuloy-tuloy. Sa tuwing napapagod siya, pinatitigil ko ang questioning. Kapag napapansin kong bumibigat ang paghinga niya, pinapahinga ko muna siya bago kami magpatuloy.Ayokong maramdaman niyang kailangan niyang bilisan ang pagsagot para lang matapos agad ang legal process na 'to. Lumipas ang ilang oras bago tuluyang natapos ang pagkuha ng kaniyang statement. Pagsapit ng gabi, matapos siyang muling suriin ng doktor, saka siya pinayagang umuwi.Agad naming inayos ang kaniyang mga gamit.

Tatlong araw na ang lumipas mula nang mangyari ang kakila-kilabot na insidenteng iyon. Tatlong araw na rin mula nang pakiramdam ko ay tuluyang nagbago ang lahat.Mamatay-matay pa rin sa pamamaga ang mga mata ko, pero kahit papaano, nakakaya ko na itong imulat nang kaunti. Hindi pa rin tuluyang nawawala ang sakit sa buong katawan ko. Halos bawat galaw ko, may kirot pa rin. Kapag napapadampi ang kamay ko sa mga part na may pasa, hindi ko rin maiwasang mapangiwi. Punong-puno pa rin ng mga marka ang katawan ko.May mga pasa sa braso, sa balikat, sa tagiliran, at sa iba pang bahagi ng katawan na hindi ko na gustong tingnan nang matagal. Napaka-laki rin ng pasa ko sa likod dahil sa upuan na inihampas sa akin ng halimaw na ‘yon. Sa bawat bakas na nakikita ko, parang may parte sa akin na muling bumabalik sa gabing iyon.Oras at pahinga lang ang kailangan ng katawan ko para mawala ang mga sugat at pasa na meron ako. Pero ang pinakamahirap pagalingin… ay a