All Chapters of The Billionaire’s Runaway Nanny: Chapter 141 - Chapter 150

“Maganda ang naging love story namin ni Enzo. Ang dami na naming napuntahang lugar, at minahal niya ako ng sobra. Lahat ng gusto ko, binibigay niya. He always went out of his way just to make me happy. May ilang pangyayari pa na yumanig sa relasyon namin, pero nalampasan namin ‘yon.”“Diretsahin mo na ‘ko, Hera.” Naiinip kong sabi.“Napansin kong close kayo ni Enzo.”“Ano namang kinalaman no’n sa lahat ng ‘to? Hera, may puso ka pa ba? Matapos ang lahat ng ginawa ni Enzo para sa’yo, nagagawa mo pa ring gumawa ng mga kasinungalingan tungkol sa kanya?”Tiningnan niya ako. “Hindi ako nagsisinungaling, Aya. Nakikita mo naman ang katawan ko, ‘di ba? Puno ako ng pasa. Someone abused me.” Nang sabihin niya ‘yon ay ipinapakita niya pa sa’kin ang katawan niya na puro pasa. Nakikita ko naman lahat at naniniwala naman ako na may bumugbog nga sa kanya. “May nang-abuso sa’yo, oo, pero hindi si Enzo ‘yon.” Ngumisi siya. “Hindi nga si Enzo pero walang m

Napasapo siya sa kanyang ulo. “Planado ang lahat ng ‘to, Chase.”Tumango si Chase bilang tugon. “Tama ka. Matagal na niyang pinagpaplanuhan ang lahat ng ‘to. This must be her Plan B, dahil pumalpak ang una niyang plano na lokohin si Enzo.”Gustuhin ko pa man sumagot sa sinabi niya pero kailangan kong magmadali. Tinapik ko na lang ang balikat ni Chase para magpaalam. “Chase, pupuntahan ko na muna si Enzo. Saka na lang tayo mag-usap,” Pagpapaalam ko kay Chase.Wala na akong ibang sinabi. Hindi ko alam kung may nakamasid ba sa amin, kaya pinili ko na lang tapusin ang usapan namin ni Chase at sumunod sa pulis na maghahatid sa akin sa daan patungo sa mga selda.Pagdating namin doon, agad na naghanap ang mga mata ko sa bawat rehas hanggang sa makita ko si Enzo.Nakasandal siya sa dingding, tahimik na nakaupo sa makitid na bangko sa loob ng selda. Nakabukas ang ilang butones ng polo niyang puti, siguro dahil sa sobrang init sa loob. Gusot na rin ‘yon, mal

Nang makarating kami sa airport, hindi na ako umiiyak. Wala nang lumalabas na luha sa mga mata ko. Dehydrated na yata ako kakaiyak dahil buong byahe akong ngumangawa. Wala naman akong ibang pwedeng gawin kundi ang umiyak lang. Buong biyahe lang akong nakatingin kay Ethan dahil ito na ‘yung huling beses na magkakasama kami. Buong biyahe akong umiiyak at buong biyahe ring nilalaro ni Ethan ang daliri ko. Tawa pa siya nang tawa habang pinapanood akong umiyak. Kung alam niya lang… hindi ko na ulit siya maaalagaan. Hindi matigil ang isip ko. Pagod na pagod na ‘kong mag-isip ng mga pwede kong gawin pero wala, eh. Wala talaga akong magagawa. Magtitiwala na lang ako kay Enzo. Tulad ng madalas na sinasabi ni Tita Lira at Mia sa akin. Alam kong maaayos niya ‘to lahat. Alam kong magagawan niya ng paraan na mapaalis si Hera at makuha ang custody ni Ethan. “Here’s your ticket,” Inabot niya sa akin ang isang papel na nakatupi. “Consider it a gift para sa bago mong bu

Agad niyang ipinasok ang kamay niya sa loob ng salamin kung saan nakalagay ang mga cellphone na halatang may mga gasgas na rin. Naglabas siya ng apat na phone at bakas sa mga ‘yon na talagang nagamit na. “Itong mga ‘to, pwede na sa isang libo lang.” Namili ako sa apat na inilabas niya. Pinili ko ‘yong medyo kakaunti pa lang ang gasgas at hindi pa sobrang halata na secondhand. “Ito na lang po,” Tinuro ko ‘yong nagustuhan ko. “Isang sim card na rin po sana,” Dagdag ko. Pagkatapos kong magbayad, nakiusap ako sa nagtitinda na baka pwedeng maki-charge na rin ako sa kanila. Nag-lo-load din sila kaya nagpa-load na rin ako at nag-download ng mga apps na kailangan ko habang nakiki-charge ako.“Ma’am, may alam po ba kayong malapit na hotel dito?” “Mag motel ka na lang, miss.” Itinuro niya ang kanto sa kabilang kalye. “Lampas lang ng dalawang kanto mula sa tindahan na ‘yon.”Tumango ako habang tinitingnan iyong sinasabi niya. “Probinsyana ka, ‘no

Hindi na normal ang kilos niya. Para siyang isang taong unti-unting nilalamon ng sarili niyang galit at desperation, hanggang sa hindi na niya malaman kung alin sa mga iniisip niya ang dapat niyang sundin at paniwalaan. “Anak ko siya, Enzo!” sigaw niya. “Pero pinagkaitan mo ako ng karapatang makita siya! Do you honestly think that’s fair?” Muli siyang napailing, at nang magsalita siya ulit, halos hindi na magkasunod-sunod ang mga salitang lumalabas sa bibig niya. “Mas hinahayaan mo pa ang babaeng ’yon na hawakan ang anak ko! Na yakapin siya, alagaan siya, at makasama siya araw-araw!” Itinuro niya ako gamit ang nanginginig niyang daliri. “Samantalang ako? Ako ang nanay niya, Enzo! Ako ang tunay na nanay niya!” Bigla siyang napatawa. Isang maikli at mapait na tawa na agad ding napalitan ng hikbi. Napahawak siya sa ulo niya at ilang beses na umiling, na para bang pilit niyang itinataboy ang isang bagay na s