The Billionaire’s Runaway Nanny의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

Joke ba ‘yun? Mas malaki pa siya sa’kin, paano ko gagawin ‘yun?“Paano?” Nakakunot noo kong tanong sa kanya. Dahan-dahan siyang bumangon. Halos matumba siya’t mabasag ang mga gamit dito sa sala. Isinakbit niya ang braso niya sa balikat ko at halos mag-dikit ang mga mukha namin nang gawin niya ‘yon. Please, wala pa ‘kong first kiss at hindi ikaw ang kukuha no’n. Bahagya akong napa-iwas nang maamoy ko ang alak sa kanya. Grabe. Sobrang baho talaga ng alak. Parang ‘yun na lang ang dumadaloy sa buong katawan niya, eh. “Dahan-dahan…” Sabi ko sa kanya bago ko hawakan ang bewang niya at yakapin iyon. Nawawalan pa siya ng balanse pero mabilis ko naman siyang nahihila pabalik sa akin. Bumabangga pa kami sa mga railings ng hagdan at isang maling hakbang lang ay dire-diretso ulit kami pababa. Tahimik ang buong hallway pa

“Ha?!”Bigla akong kinabahan.“Para saan? Bakit?”“Hindi ko rin alam. Basta ang sabi niya, pumunta ka raw agad.”Agad kong naisip ang pinakamasamang dahilan. Hindi pa nga ako handang makita ang mukha niya. Buong araw ko pa sanang iiwasan ang lalaking iyon para makalimutan ko ang nangyari kagabi.Tapos siya pa mismo ang unang maghahanap sa akin? At ngayong umaga pa talaga? Ano bang kailangan niya? Palalayasin na ba niya ako o baka naman wala siyang maalala kahit kaunti tungkol kagabi?“Magpapalit lang ako ng damit,” sabi ko.“Eh sabi niya ‘agad’ at saka, maayos naman ’yang pajamas mo. Ang sexy mo nga d’yan, eh. Kitang-kita ‘yung hubog ng katawan mo.”Natawa siya.“Mia!”“Pumunta ka na kasi.”Napabuntong-hininga ako.“Okay. Pero kumusta siya?”“Ha?”&ld

Linggo ng umaga.Father’s Day.Alas-kwatro y medya pa lang ng madaling-araw nang matapos kong palitan ang diaper ni Ethan at padedehin siya. Ilang minuto ko siyang hinintay na tuluyang makatulog bago ko siya marahang inilapag sa kama.Tahimik ang buong bahay.Tiningnan ko ang orasan sa bedside table at napabuntong-hininga. Ang aga pa. Siguradong tulog pa ang lahat.Ito ang unang beses na mag-ce-celebrate siya ng Father’s day. Napunta ang tingin ko sa maliit na bag na nasa tabi ng kama, bigla kong naalala ang regalong binili ko para kay Enzo.Hindi ko naman iyon kayang ibigay sa kanya nang harapan. Knowing him, baka hindi ko rin kayaning sabihin nang diretso na para sa kanya iyon.Kaya naisip ko na lang ang pinakamadaling paraan.Isasabit ko na lang siguro sa doorknob ng kwarto niya. Kinuha ko ang maliit na paper bag at maingat na lumabas ng kwarto. Tahimik akong naglakad papunta sa kwarto niya, nakikiramdam kung may yabag o may magbubukas ng pinto.Wala.Pagdating ko roon, maingat k

“Bumalik siya sa mansion para kunin ‘yung ilang dokumento mo…” Tumango naman ako bilang tugon pero mukhang hindi pa siya tapos sa sasabihin niya. “Hinintay ka na muna namin magising. Medyo nagtagal kaya’t siya na mismo ang bumalik sa mansion para kunin ‘yung mga kailangan mo for registration. Sabi naman ng doktor, maayos naman ang vital signs mo at stable ang kalagayan mo.” “Buti naman…” Bulong ko. Kahit naman ako, natakot ako sa kalagayan ko. Ayaw na ayaw kong nagkakasakit simula nang mawala si Papa. Siya kasi ang madalas na nag-aalaga sa akin kapag nagkakasakit ako. Kabisado niya ang mga kailangan ko kapag hindi ako okay. “Gusto ka nga pala ilipat ni Sir Enzo sa private hospital sa bayan…” Nagdikit ang aking mga kilay. “Ilipat? Akala ko ba maayos ang vital signs ko, bakit kailangan pa akong ilipat? Nahimatay lang naman po ako, maayos naman na ako—”Natigilan ako sa pagsasalita nang biglang pumasok ang isang babae. Medyo matanda na ito, may suot siyang white coat, at nakasabit

Pagdating namin sa ospital, agad kinuha ni Enzo ang mga dokumento ko para siya na ang sumagot sa patient intake form habang ako naman ay dinala sa examination room.Hindi ko na mabilang kung ilang test ang ginawa sa akin.May kumuha ng dugo ko, may physical assessment, may mga tanong tungkol sa kinakain ko, kung gaano ako kadalas kumain, kung kailan ako huling nagkaroon ng maayos na tulog. Paulit-ulit lang ang mga iyon.Pagkatapos ng lahat ng pagsusuri, inilipat ako sa isang private room kung saan ako magpapalipas ng gabi. Kailangan daw akong bantayan at salangan ng mga vitamins sa IV.Pagpasok ko sa kwarto, agad kong nakita si Enzo.Nasa armchair siya sa gilid ng kama, nakayuko at abala sa cellphone niya. Mukhang wala siyang ibang gustong gawin kundi manatili sa sarili niyang mundo.Nang mapansin niya ako, agad niyang itinabi ang cellphone at tumayo."How are you?" "Maayos naman." Umupo ako sa kama. "Baka may mga kailangan ka pang asikasuhin, pwede