Todos los capítulos de The Billionaire’s Runaway Nanny: Capítulo 41 - Capítulo 50

Kahit naka-upo na siya at safe na si Ethan, hindi pa niya maalis ang tingin sa mga mata nito. Kaya’t sinamantala ko na ang pagkakataon at mabilis silang kinuhanan ng pictures. Para bang napunta si Enzo sa ibang mundo. Nakalimutan na niyang nakatayo ako sa harap nila. Feeling ko, ito ang kauna-unahang pagkakataon na kinalong niya si Ethan nang may totoong pagmamahal. Sunod-sunod ang kuha ko, ayaw kong masayang kahit isang segundo ng napakagandang moment na 'to ng mag-ama.Pagkalipas ng mga tatlong minuto, biglang nagsalita si Enzo.“That’s enough nonsense. Take the child. I have a firm to run, and I have no time to waste.”Panira talaga ‘to ng moment. Wala na ‘kong nagawa at kinuha na lang sa kanya si Ethan. Tumayo siya at naglakad palayo sa’min. Wala man lang ka-emo-emosyon ang taong ‘yon. Hindi man lang sumilip ang mga ngiti niya kanina. “Hindi mo man lang ba titingnan kung maayos ‘yung pictures?” Basag ko sa katahimikan bago pa siya makaalis. “Why would I care? They’re nothing

Diretso lang siyang nakatingin sa akin. Naghihintay pa sa mga pwede kong sabihin.“Plano kong mag-take ng entrance exam pagkatapos kong mag-high school. Gusto kong mag-aral. Mag-te-take ako ng Nursing for four years tapos saka ako mag-me-med school, sa St. Celestine Medical University. Pangarap ko kasi maging isang Pediatrician, bukod sa mahilig ako sa mga bata, gusto kong makatulong kay Mama at Papa. Pero bago ang lahat ng ‘yon, kailangan ko ng scholarship para matupad ang mga gusto ko.” Tahimik lang siyang nakikinig sa kwento ko. “Si Papa ang palaging nagtutulak sa akin na tuparin ko ang mga pangarap ko. Kaso… nagkasakit siya at maaga siyang kinuha sa’min. Nang magkaroon ng bagong pamilya ang nanay ko, nawala na rin ang mga pangarap ko. Hindi niya ako pinayagan makapagtapos ng pag-aaral dahil kailangan ko raw bantayan ang kapatid ko, naging anak niya sa stepfather ko. Ang plano ko, kapag nasa legal age na ‘ko, saka ako aalis at maghahabol sa pangarap ko kaso masyadong napa-aga dah

“Oh, ako pala si Weny. Ikaw?” “Aya po.”  Hindi nagtagal, nakarating kami sa pwesto ng anak niyang si Ella—ang nanay nung maliit na batang kasama ni Weny kanina. “Ella, si Aya. Dito muna siya sa bakanteng katabi mo.”  Agad siyang ngumiti sa akin nang lumingon siya.  “Hi, Aya! Nice to meet you. Ang cute naman ng babay mo, anong pangalan niya?” “Siya si Ethan.”  Agad siyang lumabas sa tindahan niya at yumuko para tingnan si Ethan. Akma niya itong hahawakan pero agad din siyang pinigilan ng nanay niya. Hinampas nito ang kamay ni Ella at sinamaan ito ng tingin.  “Anak ‘yan ni Sir Enzo, ‘wag mong basta hinahawakan!”  “Ha? Anak ‘to ni Sir Enzo?” Parang nanay niya kanin

Ilang segundo siyang nakatulala sa kisame, pilit na inaayos ang paghinga.Panaginip lang.Panaginip lang iyon….Pero ang pakiramdam ay parang totoong-totoo.Linggo na ng umaga. Pero wala pa ring balak bumangon si Enzo. Sobrang bigat ng kanyang ulo. Pumipintig ang magkabila niyang sentido at pakiramdam niya ay binibiyak ang ulo niya sa gitna. Hang-over.Grabe ang hang-over niya.Ang plano niya sana ay matulog na lang hanggang sa kusa nang sumuko ang katawan niya. Pero naabala siya ng malalakas na katok sa pinto.Napangiwi siya.Sino naman ang nang-aabala sa kanya nang ganitong oras?Sigurado siyang ‘yung isa sa mga dwarf na naman ni Snow White iyon.‘Yon ang madalas niyang naiisip sa tuwing nakikita niya si Aya dahil maliit lang ito kumpara sa tangkad niya. Si Aya.Day-off naman ng halos lahat ng kasambahay, kaya wala na siyang ibang maisip.“Leave me alone!” sigaw niya mula sa kama. “Ayoko ng naaabala!”Pero imbes na tumigil ang katok, narinig niya ang pagbukas ng pinto.“Hoy!”Napa

Napalingon ako kay Enzo. Namumula na ang mukha niya. Kung maaari lang sigurong manuntok gamit ang tingin, kanina pa niya nasapak ‘tong si Chase.“Hahanap na lang ako ng mas magandang quality. Mahirap magbigay sa mga bata ng mumurahin… tulad ng mga ganyang hair bow.” Nawala ang ngiti sa labi ko.Sandali akong natigilan. Hindi ko alam kung bakit, pero may kung anong kumirot sa dibdib ko. Hindi ko naman siya ni-re-require na bumili. Kung ayaw niya, okay lang. Pero kailangan ba talagang maliitin niya ang gawa ko? Pinaghirapan ko ang mga iyon. Bawat bow na ginagawa ko ay pinaglalaanan ko ng oras. Hindi naman ako humihingi ng papuri sa kaniya. Hindi ko rin kailangan ng approval niya. Pero ang marinig mismo mula sa bibig niya na may mas maganda pa siyang dadalhin… Grabe naman. Sa harap ko pa talaga. “Come on, dude, don’t be rude,” saway ni Chase. “Handmade niya ’to. Dapat i-appreciate nati