Lahat ng Kabanata ng The Billionaire’s Runaway Nanny: Kabanata 61 - Kabanata 70

“Kung pababayaan at hindi niya aalagaan ang sarili niya, yes. Pwede itong lumala,” sagot niya. “Especially if your nutritional deficiencies and anemia remain untreated. Maaari kang makaranas ng mas matinding panghihina, pagkahilo, at iba pang complications.”Napatango ako.“Pero nandito ka na sa ospital, kaya tutulungan ka namin,” dagdag niya, bahagyang lumambot ang tono. Kinuha niya ang isang papel mula sa chart. “Magkakaroon ka ng diet plan na gagawin with the guidance of our nutritionist. Hindi natin kailangang biglain ang pagdagdag ng timbang. Unti-unti nating ibabalik ang nutrients na kailangan ng katawan mo.”Tumango ako.“We’ll also monitor your food intake while you’re here, and we’ll give you the appropriate vitamins and supplements to help address your deficiencies and anemia.”Napatingin ako sa papel na hawak niya.“Hanggang kailan po ako kailangang manatili rito?”“Kailangan bantayan ang kalagayan mo for the rest of the day,” sagot niya. “We’l

Hindi siya sumagot.Tinitigan lang niya ako.Hindi ko mabasa ang mukha niya. Hindi ko maintindihan kung ano ang ibig sabihin ng mga titig niya.“Do you think time heals anything?” Napaisip ako.“No.”Bahagya akong ngumiti.“Sa totoo lang, madalas ko ring marinig ’yan. Na time heals everything.” Bahagya akong napangiti, pero agad din iyong nawala. “Pero hindi, eh. Time doesn’t heal anything, Enzo. Tinuturuan ka lang niya kung paano mabuhay kahit masakit pa rin.”Saglit akong natahimik.

 Paglingon ko, si Enzo ang nakita ko—gaya ng dati, seryoso ang ekspresyon niya. “How do you just walk out of the hospital without letting anyone know?” iritado niyang tanong, mataas ang kanyang boses. “Papapaalam naman sana ako,” sagot ko habang palihim na pinupunasan ang mga luhang dumadaloy sa pisngi ko.“When? After you got yourself lost in the city?”“Huminga lang naman ako nang kaunti. Kailangan ko lang ng sariwang hangin...”Umupo siya sa tabi ko, dahilan para lalo akong mailang."Ang sabihin mo, sinamantala mo na nasa legal age ka na para magpanggap na kaya mo nan

 Halos kalahati na ng lunch ko ang nakakain ko nang biglang magsalita si Enzo.“What are you going to do with your life now that you’ve turned eighteen?”Napatingin ako sa kanya."Gano'n pa rin..." Pilit akong ngumiti. "Magta-trabaho pa rin at kapag naka-ipon na 'ko, mag-e-enroll ako sa distance-learning college program." "'Yun pa rin ba ang course na kukunin mo, Pedagogy?" Tumango ako bago bumalik sa pagkain. Pero hindi na siya kumain. Tinitigan lang niya ako.“When are you going to start?”

Umupo ako sa buhangin malapit kay Enzo habang pinagmamasdan namin ang mga alon na parating at umaatras sa dalampasigan. Napakaganda ng dagat.Habang hinihipan ng hangin ang buhok ko, napangiti ako nang hindi ko namamalayan. Sana pwedeng i-freeze ang oras at manatili lang kami rito. Matagal na kasi mula noong huli kong naging ganito kasaya.“Parang wala kang alam sa mundo, ‘no? Parang first time mong maranasan ang mga bagay-bagay.” Basag ni Enzo sa katahimikan. Gusto ko sana siyang barahin pero tama kasi siya, eh. Marami man akong naranasan na kalupitan sa mundong ‘to, marami ring pinagkait na bagay sa’kin. Madalas ay ‘yun pang mga makakapagpasaya sa akin. Pakiramdam ko nga, ngayon lang ako nabuhay ulit. Napalingon na lang ako sa kanya. “Bakit mo naman nasabi ‘yan?”“First time mong makapag-beach… Eh, kahit naman sino, pwedeng-pwede mag-beach.” “Wala naman akong choice, eh. Hindi ako dinadala kahit saan ni Mama. Hindi rin niya ako hinahayaang sumama sa