The Billionaire’s Runaway Nanny의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

“Magulo? Paano naging magulo?” “No’ng sinabi ni Hera kay Sir Enzo na buntis siya, sobrang saya ni Sir. To the point na kahit pa’no, nakalimutan niya ang pagluluksa. Para i-celebrate ‘yung pagbubuntis ni Hera, nag-pa-party siya sa village, nag-invite siya ng mga sikat na banda, at invited ang buong lugar sa celebration. Alam mo, ‘yon ang pinaka-magandang party na nakita ko sa buong buhay ko. Naalala ko pa kung gaano kalawak ang ngiti ni Sir no’ng umakyat siya sa stage para i-announce na magiging tatay na siya. Masayang-masaya ang lahat para kay Sir dahil alam namin na deserve ni Sir ang gano’ng blessing.” Bahagyang bumaba ang tingin ko kay Ethan. Blessing naman talaga siya sa buhay ng lahat. Lalong-lalo na sa buhay ko. “Ang nakakapagtaka nga lang, habang lumalaki ang tiyan ni Hera, pansin na pansin namin na hindi siya masaya. Dahil walang kaibigan ‘yang babaeng ‘yan sa buong nayon, kumuha si Sir Enzo ng personal assistant ni Hera dahil wala ‘tong kaibigan sa buong nayon dahil nga sa

Si Mia ay isa sa mga taong hindi ko inaasahang mapagkakatiwalaan ko nang ganito. Marami siyang naikuwento sa akin—mga bagay na hindi ko naman hiningi, pero somehow, pakiramdam ko kailangan kong malaman. At kahit ganoon karami ang sinabi niya, alam kong mananatili sa akin ang lahat ng iyon. Hindi ko kailanman ikukuwento sa iba ang mga bagay na ipinagtapat niya sa akin. “Ako at si Chase,” Nahihiya siyang napangiti. “Matagal na kaming may something. Halos dalawang taon na, kung tutuusin.” Napatingin ako sa kaniya. “Kapag pumupunta siya sa farm, lagi kaming magkasama. Pero hindi naman ako nagpapadala nang sobra sa kung ano man ang meron sa amin. I keep my feet on the ground, especially kapag tungkol sa relationship namin.” Napabuntong-hininga siya at sandaling tumingin sa malayo. “Sooner or later, baka umalis siya. Baka makahanap siya ng taong ka-level niya, mga mayayaman na babae, or maybe one day maisip niya na pampalipas-oras lang ako. Hindi ko alam.” Bahagya siyang natawa, pero ma

Pagkalabas namin ng mall, agad kaming sinundo ni Adrian at binigyan kami ng mini-tour sa ilan sa mga tourist spot dito sa poblacion. Hindi na kami nagtagal dahil baka magalit na si Enzo.Halos buong araw kaming nasa labas. Kung saan-saan kami pumunta, at kahit pagod na ako, sinulit ko pa rin ang pagkakataon dahil hindi naman araw-araw may naglilibot sa amin nang gano’n. Si Ethan naman ay halos buong biyahe lang nakatingin sa paligid, tahimik at curious sa mga bagong nakikita niya.Nang makabalik kami sa farm, mag-aalas-siete na ng gabi.At dahil weekend, hindi na mag-s-stay do’n si Mia.Pagpasok ko sa bahay, agad kong napansin ang katahimikan. Madilim ang buong bahay. Walang tao. Walang maingay. Wala ring ilaw na nakabukas.Napabuntong-hininga ako bago ko isa-isang binuksan ang mga ilaw habang bitbit si Ethan. Hindi ko alam kung bakit, pero simula nang malaman ko ang tungkol sa nangyari kay Enzo, biglang naging creepy para sa akin ang ganitong katahimikan. Parang may kung sinong naka

Ang lalaking nakatayo sa tulay noong gabing 'yon... kapareho niya ng pangangatawan si Enzo. At ang boses niya? Katulad na katulad ng boses ni Enzo.  Hindi ako makapaniwala. Hindi pwede... Imposibleng siya 'yon.  Pero bakit hindi ko siya nakilala noong unang araw ko pa lang dito?  Dahil ba sa sobrang takot at sa sarili kong mga problema? Hindi ko na nakuha pang pansinin ang tunay niyang pagkatao—lalo na noong lumabas ang balita tungkol sa pagkamatay nung isang lalaki. Buong akala ko talaga, iisang tao lang sila.  Biglang nag-echo sa utak ko ang sinabi ni Mia. “Sa tingin ko, sinubukan niyang kitilin ang sarili niyang buhay.”

Mag-isa lang ako sa bahay noong araw na 'yon. Lumabas kasi si Enzo, habang si Chase naman ay doon muna lumipat sa guesthouse sa likod.Nang magising si Ethan, kinuha ko agad siya at dinala sa kusina. Naisipan kong magluto na lang ng tanghalian para sa aming dalawa—ubos na kasi 'yung sabaw na ginawa ko nitong nakaraan. Hindi ko rin alam kung anong oras babalik si Enzo, kaya nagluto na lang ako ng pang dalawang tao.Gumawa ako ng pasta, 'yung kumpleto sa rekado at sagana sa sangkap. Pagkatapos, nagbalat ako ng ilang patatas at isinalang iyon sa air fryer. Mag-aalas-dose na rin kasi ng tanghali at sobrang dilim ng kalangitan. 'Di na rin ako nakalabas para ipasyal si Ethan o pumunta man lang sa bayan dahil halatang-halata na babagsak ang napakalakas na ulan. Hindi nga ako nagkamali. Biglang kumidlat nang napakatalim, na sinundan agad ng kulog na yumanig sa buong bahay.Naiyak si Ethan sa gulat. "Shh... Tahan na, baby..." mabilis ko siyang k