Todos os capítulos de สถานะเพื่อนลับ: Capítulo 11 - Capítulo 20

"ทีเมื่อก่อนมึงจะไปไหน จะทำอะไร มึงบอกกูตลอด แต่วันนี้มึงเลือกเดินตามหลังมันไป แล้วทิ้งกูไว้ตรงนั้น มึงเห็นกูเป็นตัวอะไรวะปอย"ประโยคตัดพ้อนั้นทำให้ปอยชะงักไปเสี้ยววินาที ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาในอก แต่ภาพของดาวนิเทศเมื่อเช้าก็ลอยซ้อนทับขึ้นมาทุบความใจอ่อนของเธอทิ้ง"แล้วมึงล่ะโซ่ มึงเห็นกูเป็นตัวอะไร!" ปอยเงยหน้าขึ้นท้าทายสายตาดุดันคู่นั้น "มึงอยากให้กูอยู่ข้างๆ มึง คอยดูแลมึง เป็นเพื่อนที่แสนดีของมึง แต่มึงเองก็เอาเวลาไปแจกให้ผู้หญิงคนอื่นไปทั่ว! เมื่อคืนมึงไปส่งน้องบี๋ เช้านี้เขาก็มาซับเหงื่อให้มึงถึงที่รถ มึงยังมีหน้ามาหวงกูอีกเหรอ มึงมีสิทธิ์อะไรมาห้ามไม่ให้กูไปเจอคนอื่น ในเมื่อมึงเองก็ไม่เคยหยุดที่ใคร!"ความเงียบทิ้งตัวลงปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรและเสียงหอบหายใจของคนสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันโซ่ชะงักงัน ร่างกายที่เคยแข็งเกร็งดูเหมือนจะถูกแช่แข็งไปชั่วขณะ คำพูดของปอยแทงตรงเข้ากลางใจจนเขาเถียงไม่ออกเขาอยากจะตะโกนบอกเธอเหลือเกินว่าผู้หญิงพวกนั้นไม่มีความหมายอะไรเลย เขาแค่ใช้พวกเธอเป็นเกราะกำบัง เป็นข้ออ้างเพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอทำลาย

"งั้นโซ่นอนพื้นก็ได้" โซ่ต่อรองอย่างรวดเร็ว เขาลุกขึ้นยืน เดินไปหยิบหมอนสำรองและผ้าห่มผืนบางที่อยู่ในตู้เสื้อผ้าของปอยออกมาอย่างคุ้นเคย ปูลาดลงบนพื้นพรมข้างเตียงนอนของเธอเสร็จสรรพปอยอ้าปากค้างกับความหน้ามึนของเพื่อนสนิท"ไอ้โซ่...""โซ่นอนพื้นได้จริงๆ นะ ไม่เบียดปอยแน่นอน" เขาลงไปนอนแผ่บนพื้น ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงอก กระพริบตาปริบๆ ส่งมาให้เธอ "ฝันดีนะครับปอย"

"เห็นไหม ยายยังดูออกเลยว่าเราเหมือนข้าวใหม่ปลามัน" โซ่หันมาขยิบตาใส่คนที่กำลังตักไข่ใส่จาน"มึงเงียบปากไปเลยโซ่ ถ้าพูดอีกคำกูจะเอาตะหลิวฟาดหัวมึงจริงๆ นะ"ปอยกระแทกจานไข่เจียวลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา ก่อนจะกระแทกตัวนั่งลงฝั่งตรงข้าม ตักข้าวเข้าปากอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อซ่อนความเขินที่ปิดไม่มิด โซ่นั่งลงตาม เขาไม่ได้จับช้อนส้อมทันทีเหมือนทุกวัน

"เออ ตามใจมึงเลย!" โซ่กระแทกเสียง หันหลังเดินสับเท้าหนีเข้าตึกเรียนไปทันทีโดยไม่รอเธอแม้แต่วินาทีเดียว ถุงแซนด์วิชในมือของเขาถูกโยนทิ้งลงถังขยะข้างทางอย่างไม่ไยดีปอยมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกจุกในอก เธออยากจะวิ่งตามไปอธิบาย อยากจะบอกว่าเธอไม่ได้อยากไปเจอไทม์เลยสักนิด แต่วิถีชีวิตของเธอมันไม่ได้มีทางเลือกมากนักบรรยากาศในห้องเรียนวิชาสัมมนาตอนสายเต็มไปด้วยความน่าอึดอัดอาจารย์หน้าห้องกำลังเปิดสไลด์อธิบายทฤษฎีอย่างตั้งอกตั้งใจ แต่นักศึกษาที่นั่งอยู่แถวหลังสุดกลับไม่ได้มีสมาธิอยู่กับเนื้อหาบนกระดานเลยสักนิดปอยนั่งกุมขมับ จ้องมองหน้ากระดาษสมุดจดที่ว่างเปล่า ความเครียดเรื่องโค้ดโปรเจกต์ผสมปนเปกับความกังวลเรื่องคนข้างๆ จนหัวสมองตื้อไปหมดโซ่นั่งอยู่เก้าอี้ถัดจากเธอไปหนึ่งตัว เขาเว้นระยะห่างอย่างชัดเจน ร่างสูงไม่ได้ฟุบหลับกับโต๊ะเหมือนทุกที เขานั่งหลังตรงพิงพนักเก้าอี้ กอดอก นัยน์ตาคมดุจ้องตรงไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอย รังสีความเย็นชาและเกรี้ยวกราดแผ่กระจายออกมารอบตัวจนเพื่อนร่วมคลาสไม่มีใครกล้าหันมามองแพรวที่นั่งอยู่ฝั่งซ้ายของปอยทนควา

"ช่างมันเถอะ จัดการเรื่องตรงหน้าก่อน" ปอยสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน ผลักประตูห้องน้ำออกไป เตรียมพร้อมที่จะไปเผชิญหน้ากับความกระอักกระอ่วนที่โต๊ะกาแฟอีกครั้งอีกด้านหนึ่งของร้านกาแฟที่โต๊ะไม้ทรงกลมมุมกระจก ไทม์กำลังเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยความรู้สึกเบื่อหน่ายปนท้าทาย เขายกถ้วยกาแฟเย็นขึ้นจิบ สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างร้านอย่างคนอารมณ์ดีผู้หญิงอย่างปริยาดาก็แค่เด็กผู้หญิงจืดชืดที่ไม่ได้มีอะไรดึงดูดใจเป็นพิเศษสำหรับเขาหน้าตาก็จัดว่าน่ารัก แต่ไม่ถึงขั้นโดดเด่นสะดุดตา เสื้อผ้าก็ใส่แต่มิดชิด ไม่มีการจริตจะก้านหรือมารยาหญิงแบบที่เขาคุ้นเคยจากบรรดาสาวๆ คณะอื่นที่เคยควงมาถ้าไม่ใช่เพราะเขาบังเอิญเห็นท่าทีหวงก้างอย่างหนักของ 'ไอ้เด็กเครื่องกล' คนนั้น เขาคงไม่ลดตัวลงมาเสียเวลาเล่นเกมจีบเด็กกะโปโลแบบนี้หรอกการได้แย่งของรักของหวงของไอ้เด็กจองหองที่ชอบทำตัวกร่างใส่เขามันเป็นความสนุกที่ท้าทายกว่าการจีบผู้หญิงสวยๆ ซะอีก ยิ่งเห็นไอ้โซ่หน้าดำหน้าแดงแต่ทำอะไรเขาไม่ได้ เขาก็ยิ่งสะใจครืด...เสียงลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่ดังขึ้นทำลายภวังค