Semua Bab สถานะเพื่อนลับ: Bab 71 - Bab 80

"ผมทำอาหารเป็นค่ะคุณลุง"เสียงหวานใสแต่เต็มไปด้วยความเด็ดขาดดังแทรกขึ้นมากลางวงสนทนาทุกสายตาบนโต๊ะอาหารหันไปมองที่ปริยาดาเป็นจุดเดียว โซ่เบิกตากว้าง หันมามองผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กล้าส่งเสียงขัดจังหวะการสั่งสอนของพ่อเขาปอยไม่ได้หลบสายตาดุดันของป๊า เธอนั่งหลังตรง ประสานมือข้างที่ว่างไว้บนโต๊ะ"คุณลุงอาจจะยังไม่รู้ ปอยรับทำข้าวกล่องส่งร้านกาแฟในมหาลัยมาตั้งแต่ปีสองแล้วค่ะ ปอยมีสูตรอาหาร มีลูกค้าประจำ และปอยก็จะเป็นคนจัดการเรื่องหลังร้านให้โซ่เอง" ปอยพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยความมั่นใจ "โซ่เขาเก่งเรื่องการดึงดูดคน เขาเล่นดนตรีเก่ง เข้ากับคนง่าย เขาจัดการหน้าร้านได้สบายมากค่ะ เราแบ่งหน้าที่กันชัดเจนแล้ว"ป๊านิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง มองเด็กสาวตรงหน้าที่กล้าออกโรงปกป้องลูกชายของเขาอย่างไม่เกรงกลัว"หนูเป็นแค่เพื่อนเขา หนูจะมาเอาอนาคตมาเสี่ยงกับการตัดสินใจไร้สาระของมันทำไม" ป๊าถามเสียงเข้ม พยายามหาช่องโหว่"ปอยไม่ได้เป็นแค่เพื่อนโซ่ค่ะ" ปอยตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอไม่มีความลังเลเลยสักนิด "ปอยเป็นแฟนโซ่... และปอยก็เชื่อมั่นในตัวเขาค่ะ"คำประกาศสถานะที่ชัดเจนกลางโต๊ะอาหารทำเอ

ปอยอมยิ้มบางๆ ความเหนื่อยล้าในกายดูเหมือนจะบรรเทาลงไปได้บ้างเมื่อเห็นว่าเขาตั้งใจขนาดไหน ผู้ชายที่เคยทำตัวลอยไปลอยมา ไม่สนใจเรื่องเรียน วันนี้กลับกลายเป็นคนที่นั่งหลังขดหลังแข็งปั่นงานเพื่อที่จะได้เรียนจบพร้อมกันตามที่สัญญากับพ่อของเขาไว้เธอเอื้อมมือไปหยิบกล่องทัปเปอร์แวร์สีฟ้าที่วางอยู่บนโต๊ะ เปิดฝาออก กลิ่นหอมของข้าวผัดหมูใส่ไข่ลอยเตะจมูก มันเป็นเมนูง่ายๆ ที่เธอตื่นมาผัดเตรียมไว้ตั้งแต่เช้ามืด เพราะรู้ดีว่าวันนี้พวกเขาคงไม่มีเวลาลุกไปต่อคิวซื้อข้าวที่โรงอาหารแน่ๆ"โซ่" ปอยเรียกเสียงเบา ใช้ส้อมเขี่ยข้าวในกล่องให้คลายความร้อน "พักสายตาก่อน กินข้าวเที่ยงได้แล้ว นี่บ่ายโมงกว่าแล้วนะ"โซ่ไม่ได้ละสายตาจากหน้าจอ เขาขมวดคิ้วมุ่น นิ้วชี้กดคลิกเมาส์ย้ำๆ สองสามที"เดี๋ยวดิปอย ขอลากเส้นตรงนี้ให้จบก่อน กำลังเข้าฝักเลย" เสียงทุ้มตอบกลับมาอย่างเร่งรีบ"ถ้ามึงไม่กินตอนนี้ เดี๋ยวมันก็เย็นชืดหมดหรอก กินก่อนแล้วค่อยทำต่อ" ปอยดุเบาๆ ตักข้าวผัดคำพอดีคำขึ้นมาถือไว้ "วางเมาส์เลยศรัณย์"โซ่ถอนหายใจยาว ยอมปล่อยมือจากเมาส์ตามคำสั่งคนคุมกฎ แต่แทนที่เขาจะหันมารับกล่องข้าวไปถือเอง ร่างสูงกลับเอนหลังพิงพนักเก้า

'สู้ๆ นะคนเก่ง รักครับ'โซ่ปิดฝาปากกา วางมันกลับเข้าที่ เขาก้มหน้าลงไปใกล้ ประทับริมฝีปากจูบเบาๆ ลงบนกระหม่อมบางของเธอผ่านเนื้อผ้าของเสื้อช็อป ก่อนจะหันกลับไปสวมวิญญาณเด็กวิศวะ ปั่นงานของตัวเองต่อเพื่ออนาคตของพวกเขาทั้งสองคน...สามวันต่อมาบรรยากาศหน้าห้องสอบวิชาสุดท้ายของนักศึกษาชั้นปีที่สี่เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ผสมปนเปกับความโล่งใจที่กำลังจะมาถึงปอยก้าวเท้าออกจากห้องสอบด้วยความรู้สึกเหมือนเพิ่งโยนก้อนหินหนักสิบตันออกจากบ่า อากาศภายนอกห้องเรียนที่ค่อนข้างร้อนอบอ้าวกลับทำให้เธอรู้สึกสดชื่นอย่างประหลาด แสงแดดจ้าที่ส่องกระทบใบหน้าไม่ได้ทำให้หงุดหงิด แต่มันคือแสงสว่างของการเริ่มต้นใหม่อิสรภาพที่แท้จริงกำลังรออยู่ตรงหน้า"เสร็จสักทีโว้ยยยย!" แพรวที่เดินตามหลังมาติดๆ ตะโกนลั่นทางเดิน ไม่สนใจสายตารุ่นน้องที่มองมา "กูเป็นไทแล้ว! ลาก่อนหนังสือ ลาก่อนโค้ดนรก กูจะนอนตื่นเที่ยงทุกวันเลยคอยดู!"ปอยหัวเราะร่วนไปกับความบ้าบอของเพื่อนสนิท "เออ กลับไปนอนให้เต็มอิ่มเลยมึง เหนื่อยมาเป็นเดือนแล้ว""แล้วมึงอะ จะฉลองที่ไหน เลี้ยงหมูกระทะกูไหม" แพรวเดินเข้ามาคล้องแขนเพื่อน"กูขอไปฉลองกับการนอนโง่ๆ บ

"เรียกป๊ากับแม่เหมือนตาโซ่ก็ได้ลูก" แม่ของโซ่รับไหว้พร้อมกับยิ้มกว้าง เอื้อมมือมาลูบผมปอยเบาๆ "ยินดีด้วยนะจ๊ะหนูปอย เก่งมากๆ เลย"ป๊าของโซ่พยักหน้ารับไหว้ รอยยิ้มบางๆ ที่ดูใจดีขึ้นมากปรากฏบนใบหน้าที่มักจะเคร่งขรึมเสมอ ป๊ายื่นถุงของขวัญแบรนด์เนมใบหนึ่งส่งให้เธอ"รับไปสิ ลุง... เอ้ย ป๊าตั้งใจเลือกมาให้เลยนะ ถือว่าเป็นของขวัญรับปริญญา แล้วก็... ของขวัญต้อนรับว่าที่ลูกสาวอีกคนของบ้านด้วย" ป๊าพูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายลงมากคำว่า 'ว่าที่ลูกสาว' ทำเอาปอยหน้าแดงซ่านไปถึงใบหู เธอเหลือบมองโซ่ที่เพิ่งเดินตามมาสมทบ ชายหนุ่มกำลังยืนยิ้มกว้างจนตาหยีด้วยความภาคภูมิใจ"ขอบคุณค่ะป๊า" ปอยรับถุงมาถือไว้ด้วยความรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูกการเผชิญหน้าบนโต๊ะอาหารเมื่อเดือนก่อนเปลี่ยนทุกอย่างไป ป๊ายอมรับฟังโซ่มากขึ้น ยอมเปิดใจให้ความฝันของเขา และที่สำคัญที่สุด... ผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านยอมรับความสัมพันธ์ของพวกเธออย่างเต็มอกเต็มใจ"มาๆ ถ่ายรูปครอบครัวกันหน่อยเร็วยาย" โซ่พูดขึ้น เดินเข้าไปโอบไหล่แม่ของตัวเองและกอดเอวปอยไว้พร้อมกัน"หนูแพรว มาถ่ายให้ลุงหน่อยสิลูก" ป๊าหันไปกวักมือเรียกแพรวที่ยืนยิ้มแป้นอยู่ทุกค

"จุ๊บแก้มมันอนุบาลไปเปล่าแฟน ระดับเรามันต้องลึกซึ้งกว่านี้นะ"ไม่รอให้เธอประท้วง มือใหญ่ตวัดโอบท้ายทอยของเธอไว้ ล็อกใบหน้าหวานไม่ให้หันหนี ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาบดขยี้ริมฝีปากหยักลึกลงบนกลีบปากของเธออย่างนุ่มนวลและดูดดื่มปอยหลับตาลง ตอบรับจูบที่เต็มไปด้วยความรักและความผูกพันนั้นอย่างเต็มใจ รสชาติของความสุขแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูร่างกาย ลมพัดเอื่อยๆ ทำให้ใบมะม่วงด้านบนปลิวไสวเป็นพยานรักให้กับพวกเขาสองคนเนิ่นนานกว่าที่โซ่จะยอมถอนริมฝีปากออกช้าๆ อย่างแสนเสียดาย หน้าผากของเขายังคงแนบชิดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดกันและกันเขาจับมือเธอ สอดประสานนิ้วเข้าหากันจนแน่นสนิท แล้วหมุนตัวหันกลับไปมองยังตัวบ้านที่โต๊ะอาหารกลางสวน ป๊า แม่ และยายยังคงนั่งพูดคุยหัวเราะกันอย่างมีความสุข แสงไฟปิงปองสีส้มสะท้อนรอยยิ้มของผู้ใหญ่ทั้งสามคนที่หันมามองพวกเขาสองคนที่ยืนจับมือกันอยู่ใต้ต้นไม้ด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดีและยอมรับไม่มีเส้นแบ่ง ไม่มีกำแพง ไม่มีรั้วที่กั้นกลางอีกต่อไป สองครอบครัวได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างสมบูรณ์โซ่หันกลับมามองหน้าปอย รอยยิ้มกว้างขวางและสว่างไสวที่สุดปรากฏข