Semua Bab BEST FRIEND เพื่อนไม่เลื่อนสถานะ: Bab 21 - Bab 30

“อยากร้องไห้” ฉันโพล่งออกไป“เป็นอะไร” ไอ้สองเสือหนึ่งโบ้มีสีหน้าตกใจ มันคงเห็นสีหน้าของฉันที่ดูไม่ปกติมากนัก“เมื่อวานอยากกินข้าวไข่เจียว แต่ได้กินโจ๊ก” จู่ ๆ น้ำตาก็ร่วงแหมะมาจากไหนไม่รู้ ก็เมื่อวานมันอยากกินจริง ๆ ความจริงโจ๊กก็ไม่ได้แย่ออกจะอร่อยด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ทำไมพอคิดถึงเรื่องเมื่อวานที่อยากกินข้าวไข่เจียว บ่อน้ำตาก็ตื้นพวกมันทั้งสามคนดูไม่ค่อยเข้าใจ ไอ้คีย์ย่นคิ้วมองฉัน ไอ้เลโอยกมือขึ้นเกาหัว ส่วนไอ้พฤกษ์ย้ายจากที่นั่งของตัวเองมานั่งข้าง ๆ แล้วเอื้อมมือมาปาดน้ำตาให้“อยากกินข้าวไข่เจียวแล้วมึงร้องไห้ทำไม” น้ำเสียงของมันนุ่มลง แล้วตาบ่งบอกว่ากำลังเป็นกังวล“กูไม่รู้” มันส่ายหน้าเล็กน้อย หันไปเปิดกระเป๋าแล้วหยิบอะไรบางอย่างส่งให้“กูรู้ว่ามึงเป็นอะไร เอาอันนี้ไปกินจะได้ดีขึ้น” ฉันเอียงคอมองเมื่อมันส่งช็อกโกแลตมาให้ จากนั้นก็ยิ้มออกมาได้ พร้อมกับเสียงถอนหายใจของไอ้คีย์และเลโอ“มึงเป็นเมนส์ครับ” พาร์ตพฤกษ์

“เห็นสมุดสวยดี เลยจะดูหน่อย” บอกแล้วหันไปมองสมุดที่วางอยู่บนโต๊ะ ผมเอียงหัวแค่เล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามัน รีบคว้าสมุดเล่มมันเอาไว้ อีกทั้งยังกอดแน่น“มันไม่มีอะไรหรอก ไม่ต้องดู”“กูชอบที่มึงวาดรูป ขอดูหน่อยไม่ได้เหรอ” ปกติข้าวมันเป็นคนที่ไม่ค่อยหวงของ แต่น่าแปลกทำไมกับสมุดเล่มนี้ ถึงห่วงนะ“ไม่ได้ บอกแล้วไงว่าไม่มีอะไร” ปกติมันชอบโชว์ภาพวาดที่มันลงมือว่าทุกครั้ง มันเคยบอกว่าตอนเด็ก ๆ มันชอบวาดรูปมาก ฝึกวาดทุกวันโดยที่แม่ก็ไม่ห้ามอีกทั้งยังสนับสนุน เคยถามมันว่าทำไมถึงไม่ไปเรียนเกี่ยวกับด้านนี้อย่างจริงจังคำตอบของมันก็คือ มันไม่อยากให้สิ่งที่มันชอบกลายเป็นการทำงานเพราะกลัวกดดัน มันแค่อยากทำเป็นงานอดิเรก“โอเค ไม่ดูก็ได้” สุดท้ายผมก็ต้องยอมแพ้เมื่อเจ้าของมันไม่อนุญาต ก็คงไม่มีอะไรอย่างที่มันบอกแต่มันจะหวงทำไม พาร์ตขวัญข้าว“เกือบไปแล้วไอ้ข้าว” ฉันบ่นพึมพำทว่าสองมือยังคงกอดสมุดสุดรักเอาไว้ ถ้าเมื่อครู่ไอ้พฤกษ์มันอ่าน ไม่รู้ว่า

“กลับบ้านดี ๆ เดี๋ยวกูขอตัวก่อน” ฉันบอกลาไอ้พฤกษ์แล้วตรงขึ้นห้อง ก่อนจะออกมาจากบ้านแม่ฉันบอกพี่ภีมไว้ว่า ถ้าถึงจะโทรหาเขา(วันนี้น้องข้าวไปไหนมาบ้างคะ) เสียงนุ่มอบอุ่นของพี่ภีมยังเหมือนเดิม วันนี้ทั้งวันฉันไม่ได้คุยกับเขา สาเหตุก็เพราะเพื่อนตัวดีมองแรงทุกครั้ง ตอนที่เล่นโทรศัพท์มือถือ“วันนี้ไปตลาดน้ำมาค่ะ”“ตลาดน้ำเหรอคะ” ฉันไม่ได้บอกว่ากลับบ้านพร้อมกับไอ้พฤกษ์ ไม่สามารถจะรู้ใจคนอื่นว่าจะคิดยังไงที่ฉันมีเพื่อนผู้ชายเป็นโขยง บางคนอาจจะรับได้ บางคนอาจจะหึงหวงโดยไม่มีสาเหตุไม่รู้ว่าทำไมถึงกลัวพี่ภีมคิดมาก เพราะวันอาทิตย์ที่ไปกินบะหมี่เขาก็เห็นแล้วว่าฉันมีเพื่อน เป็นผู้ชายอกสามศอกตั้งสามคน“ใช่ค่ะ”“พี่อยากไปจังเลยค่ะ มีอะไรน่าสนใจบ้าง” ถ้าตอบออกไปจริง ๆ ก็ไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจ เว้นเสียแต่ก๋วยเตี๋ยวที่มีผักในตอนแรก แล้วมีคนอาสาออกให้รวมไปถึงคนเอาออกด้วยแต่ถ้าพี่เขาอยากไปก็คงจะไม่ได้ เพราะไอ้พฤกษ์มันหวงที่นั่นเอาไว้ ไม่อยากให้ใครได้เห็น มันแปลกแต่เข้าใจได้เพร

(พรุ่งนี้ไปเที่ยวกันไหม)เมื่อได้ยินคำว่าเที่ยวกลับไม่ตาโตตื่นเต้นเลยสักนิด ทั้ง ๆ ที่ปกติไม่ใช่แบบนี้เลย แต่ยังไงฉันคิดว่าฉันควรจะลองเปิดใจให้พี่ภีมอีกสักนิด เผื่อวันนี้ฉันอาจจะผีเข้าผีออก ทำให้หงุดหงิดไปทุกสิ่งอย่างที่พี่เขาทำ“เที่ยวไหนดีคะ”  ช่วงเช้าฉันอาบน้ำแต่งตัว จะไปเดทกับพี่ภีม ในวันนี้เขาเลือกการนัดเดทที่ที่ฉันยังไม่เคยไป เอาเข้าจริงมันไม่สนุกเอาเสียเลย เพราะที่ที่พี่เขาพามามันไม่ค่อยน่าสนใจซาฟารีเวิลด์ไม่รู้อะไรดลใจให้พี่เขาพาฉันมาเดทที่นี่ จะว่าไปก็โทษที่เขาฝ่ายเดียวไม่ได้ เขาถามแล้วว่าอยากไปที่ไหนฉันก็ไม่รู้ว่าจะตอบว่ายังไงดี สุดท้ายพอมันลงเอยแบบนี้ก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจ“ร้อนไหมคะ” พี่ภีมถามพร้อมกับยกมือของตัวเองมาบังแดดให้ พอได้รู้จักกันจริง ๆ พี่เขาดูไม่ค่อยมีประสบการณ์เรื่องความรักเท่าไหร่ การที่ไอ้พฤกษ์บอกว่าพี่เขาเจ้าชู้ ฉันว่าไม่จริงเลยสิ่งที่เห็นอยู่ตอนนี้ สวนทางกับสิ่งที่มันพูดเป็นไหน ๆ“นิดหน่อยค่ะ” ฉ

เราทั้งสองคนใช้เวลาอยู่ในนี้เกือบสามชั่วโมง ผมเองก็ไม่ค่อยชอบมาในที่แบบนี้เท่าไหร่ เหมือนถูกขวัญข้าวหล่อหลอมให้ชอบนั่นนี่ตามไปด้วย จะว่าไปดู ๆ แล้วก็เพลินดีเหมือนกันไม่รู้ว่าเป็นเพราะมีขวัญข้าวอยู่ตรงนี้ด้วย หรือรสนิยมความชอบของผมมันเปลี่ยนไปช่วงเย็นผมกลับมาส่งขวัญข้าวที่หอ มันบอกว่าเย็นนี้มีงานต้องทำ ไม่อยากลาบ่อย ๆ เพราะต้องเก็บเงิน“ต้องเรียนด้วยทำงานไปด้วย มึงหนักเกินไปหรือเปล่า”“ถามว่า ได้ทำงานบ้างไหม” คิดย้อนกลับไปก็ถูกอย่างที่มันพูด ก่อนหน้านั้นมันป่วยมันก็ไม่ได้ไปทำงาน กลับบ้านมันก็ไม่ได้ไปทำงานอีก“กูช่วยมึงได้นะข้าว กูไม่อยากให้มึงลำบากเลย”“กูขอลองดูก่อน ยอดมันเยอะกูไม่อยากรบกวน”“ถ้ามันไม่ไหว ไปเอาออกแล้วเอามาฝากไว้ที่กูก็ได้ กูไม่รู้ว่ากูจะเอาบ้านไปทำอะไรอยู่แล้ว” เป็นอย่างที่พูดจริง ๆ ผมอยากให้มันสบายใจมากกว่านี้ อีกอย่างคำที่มันพูดว่าจะต้องไปอยู่กับเถ้าแก่บ้าอะไรนะ มันก็ยังดังก้องอยู่ในหัวตลอด“กูไม่อยากให้มึงไปอยู่กับเถ้าแก่นั่น”&