Semua Bab BEST FRIEND เพื่อนไม่เลื่อนสถานะ: Bab 11 - Bab 20

“มีแฟนไม่บอกเพื่อน” เสียงเรียบกับไอ้คีย์เอ่ยบอกโดยที่ตัวมันเองยังไม่ละสายตาจากโทรศัพท์มือถือด้วยซ้ำ“เอ่อ…” ฉันอ้าปากกำลังจะพูดแต่ยังไม่ทันที่จะเอ่ยอะไร เสียงเย็นเฉียบของไอ้พฤกษ์ก็โพล่งขึ้นมา“ดูดี ๆ เดี๋ยวก็โดนหลอกกินฟรี ซื่อ ๆ แบบมึงตามผู้ชายไม่ทันหรอก แค่มองหน้ากูก็รู้ว่ามันเจ้าชู้” พฤกษ์ว่าแค่นั้นแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ฟังดูก็รู้ว่ามันไม่พอใจ“พี่ภีมเขาน่ารัก อบอุ่น”“รู้จักเขาดีขนาดนั้นเลย ออกตัวรับแทนขนาดนั้น ระวังมันหลอกกินฟรี” จู่ ๆ มันก็หันมากัดฉัน นี่มันเหมือนไม่ใช่ไอ้พฤกษ์คนเดิม ถ้ามันด่าออกมาตรง ๆ ฉันคงจะรู้สึกดีมากกว่านี้“พอ ๆ ไอ้พฤกษ์มึงจะว่ามันทำไม นี่ก็ปี 3 แล้วให้มันมีแฟนเถอะ กูคิดว่าถ้ำของมันปิดตายไปแล้ว” แรก ๆ ไอ้เลโอมันก็พูดดี แต่ประโยคหลัง ฟังดูก็แปลกเหมือนกัน ไอ้นี่แม่งฉันจะฟ้องน้องพระพาย“ทำอย่างกับหวงมัน”“กูจะหวงทำไม แค่เป็นห่วงในฐานะเพื่อนก็แค่นั้น” ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกเจ็บจี๊ดกับคำว่าเพื่อน ฉันรู้ว่

“ข้าวขอโทษนะคะที่ไม่ระงับอารมณ์ตัวเอง” ฉันก้มหน้างุดอย่างรู้สึกผิด ฉันกลัวว่าร้านพี่เขาจะเสียหาย ตอนที่เกิดเรื่องไม่ได้มีแค่ฉัน ไอ้พฤกษ์แต่น้องจอย แต่ว่ามันมีลูกค้าโต๊ะอื่นอยู่ด้วย“ไม่เป็นไรค่ะ เราโดนกระทำก่อนนี่” ไม่ว่าฉันจะก่อเรื่องอะไรมากแค่ไหน น้ำเสียงของคนตรงหน้าก็ยังคงนุ่มนวลผิดกับไอ้พฤกษ์แล้วทำไมมันต้องมีไอ้พฤกษ์โผล่เข้ามาในหัวฉันทุกเรื่อง ออกไปจากหัวสักทีได้ไหมไอ้เพื่อนเฮงซวยในวันนี้พี่ภีมอนุญาตให้ฉันกลับบ้านเร็วเหตุเพราะกลัวว่าอารมณ์ของฉันจะไม่คงที่ แหงล่ะใครจะไปอารมณ์ดีได้ จะตบกับลูกค้าขนาดนั้น คิดไปคิดมาเด็กนั่นต้องรู้แน่ ๆ ว่าฉันทำงานอยู่ที่นี่ ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นจะมาหรือมันเคยมาแต่ฉันไม่เคยเห็นเพราะเป็นพนักงานใหม่…ช่างมันเถอะในวันนี้พี่ภีมไม่ได้ขับรถมาส่งที่หอ ไม่มีพนักงานอยู่เฝ้าร้านเพราะน้องปลื้มยังมาทำงานไม่ได้ ไม่รู้ตอนนี้อาการจะเป็นยังไงบ้างฉันนั่งแท็กซี่ไม่ได้นั่งวินแบบทุกวัน รู้สึกหน่วง ๆ ท้องเดาไม่ผิด พรุ่งนี้ฉันต้องเตรียมใจรับศึกหนัก ปวดท้องประจำเดือนจะลุกไม่ขึ้นแน่ ๆ

ผมนั่งทำรายงานอยู่ที่เดิมเกือบสองชั่วโมง เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันที่ชอบใช้ก็ดังขึ้น ผมหยิบมือถือขึ้นมามองหน้าจอพบว่าเป็นข้อความจากไอ้คีย์ คีย์      : ไอ้ข้าวมันเป็นไงบ้าง เมื่ออ่านข้อความนั้นแล้วผมก็หันหลังกลับไปมองขวัญข้าว ในตอนนี้มันหลับปุ๋ยไม่มีทีท่าว่าจะตื่น ไม่รู้ว่าเมื่อคืนมันได้นอนบ้างหรือเปล่า ในหัวคิดไปต่าง ๆ นานาว่าเวลามันอยู่คนเดียวสภาพมันจะเป็นยังไงผมสลัดความกังวลทิ้งไป ยังไงตอนนี้ผมก็อยู่กับมัน ได้ดูแลก็หายห่วงไปเปราะหนึ่ง จากนั้นจึงรีบกดตอบข้อความผมคิดว่าในตอนนี้ไอ้เลโอคงจะกระวนกระวายอยู่ข้าง ๆ ไอ้คีย์นั่นแหละ พฤกษ์  : ไม่ต้องห่วง มันกินข้าวกินยาแล้วนอนพักแล้ว คีย์     : แล้วมึงจะกลับมาเรียนภาคบ่ายไหมพฤกษ์  : น่าจะไม่ฝากเช็กชื่อด้วย ผมคงไม่มีกะจิตกะใจเรียนถ้าเพื่อนสนิทของตัวเองยังนอนเป็นผักแบบนี้

“เรียนน่ะ มิลินมีอะไรหรือเปล่า เราเดินมาคุยกับเราแบบนี้ไม่กลัวแฟนรู้หรือไง” อยากรู้จุดประสงค์ที่เธอมายืนอยู่ตรงนี้ แต่ผมก็อดที่จะถามประโยคหลังไม่ได้ผมเป็นผู้ชายชอบแซะ รู้ตัวเองเลยผมไม่ได้เป็นผู้ชายที่ดีอะไรมาก ติดออกจากเจ้าชู้นิด ๆ แต่ถ้าตอนนั้นผมมีแฟนผมก็จะรักเขาแค่คนเดียว ส่วนน้องจอยผมก็เกือบจะให้ใจแต่ก็นั่นแหละผมโดนหักหลัง“เราขอนั่งด้วยได้ไหม”“เชิญครับ” ผมผายมือให้เธอเพื่อเป็นการเชิญว่าอนุญาต สายตาของผมจ้องมองการกระทำของคนตรงหน้า มิลินยังคงไม่เปลี่ยนไปไม่ว่าจะหน้าตาหรือรูปร่างแต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือ เธอไม่ใช่ของผมแล้ว“เราเลิกกับพี่เบียร์แล้วนะ” ผมเลิกคิ้วนิด ๆ แค่สงสัยว่าทำไมถึงเดินมาบอกผม “ตลอดเวลา เราไม่เคยลืมพฤกษ์เลย”“ครับ” ผมเหมือนใบ้กินไม่รู้จะพูดอะไรต่อ อยู่ ๆ ก็พูดแบบนี้มันหมายความว่ายังไงวะ ผมเอียงคอเล็ก ๆ ตั้งใจฟังที่มิลินกำลังจะพูดต่อ“เรากลับมาคบกันได้ไหม พฤกษ์ยังรักเราอยู่หรือเปล่า” ผมอึ้งมากกว่าเดิมในสิ่งท

“ป๊าม้าไม่ต้องห่วงมันหรอก มันโตแล้ว ห้ามไปก็คงไม่ฟัง” ก็จริงอย่างที่ผมพูด ผมเตือนด้วยความหวังดีมันยังไม่เชื่อ ยังมั่นใจในสิ่งที่มันมองว่าผู้ชายคนนั้นเป็นคนดีน้ำตาเช็ดหัวเข่าขึ้นมา คอยดูว่าคนอย่างไอ้พฤกษ์นั่นแหละจะไม่ปลอบ“คิดๆ แล้วก็เสียดาย แกน่าจะจีบหนูข้าว” จู่ ๆ แม่ก็พูดขึ้น ไหนบอกว่าถ้าเจอคนอย่างผมให้ขวัญข้าวรีบหนี“แม่ก็รู้ว่าผมไม่เอาเพื่อนเป็นแฟน” ผมบอกออกไปเรื่องนี้ผมตั้งปฏิญาณเอาไว้ ตอนนั้นกว่าจะผ่านเรื่องแย่ ๆ มาได้ก็หนักหนา จนป๊าแม่กลัวว่าผมจะกินไม่ได้นอนไม่หลับ ถึงขั้นต้องประเคนอาหารให้ถึงห้องไม่สิเรียกได้ว่าป้อนเข้าปากเลยมากกว่า“ถ้าอดีตมันฝังใจ แม่ว่าเราปล่อยไปบ้างก็ได้” ผมยิ่งคิดในสิ่งที่แม่เป็นคนพูด หรือจริง ๆ ถ้าผมไม่มีอคติกับเรื่องนี้ ผมอาจจะชอบขวัญข้าวไม่หรอก“หนูข้าวก็น่ารัก ป๊ามองออกว่าไม่เหมือนกับหนูมิลินแน่ ๆ อีกอย่างตอนนั้นแกยังเด็ก ยังไม่รู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะรักษาความรักเอาไว้ได้” บางทีตอนนั้นที่มิลินนอกใจมันอาจจะเป็นเพราะผมจริง ๆ ผมอาจ