“มึงไงข้าวมึงทำให้กูยอมเปลี่ยนใจ”“กูไม่ได้มีดีอะไร ไม่มีทางที่จะเปลี่ยนใจมึงได้” ตัวฉันเองก็ยังคงยืนกราน ว่ายังไงก็จะไม่เชื่อสิ่งที่มันพูดให้ได้“มึงกลับไปเหอะพฤกษ์ กูสัญญาว่าจะเป็นเพื่อนคนเดิมของมึง กูสัญญาว่าจะไม่หนีหน้า กูสัญญาว่าจะทำตัวเหมือนเดิม แต่มึงก็ต้องสัญญากับกูด้วยว่ามึงจะไม่เล่นแบบนี้อีกแล้ว กูไม่สนุกด้วย” เมื่อฉันพูดจบมันก็รีบคว้ามือของฉันเอาไว้ “กูพูดจริง ๆ ข้าว มึงเชื่อใจกูสักครั้ง มึงให้โอกาสกูได้ทำความรู้จักกับมึงมากกว่านี้ ให้โอกาสกูได้มองมึงมากกว่าเพื่อนได้ไหม”“กลับเถอะพฤกษ์ ขอร้อง ตอนนี้กูสับสน กูไม่รู้ว่าอะไรมึงพูดจริงอันไหนงพูดเล่น กูไม่รู้จุดประสงค์ของมึงเลย”“กูไม่กลับจนกว่ามึงจะให้โอกาสกู” ไอ้คนตัวสูงตรงหน้า ดื้อดึงไม่ยอมออกไปอย่างที่ฉันบอกเลยสักนิดหัวใจฉันตอนนี้ก็เต้นไม่เป็นจังหวะ สมองเบลอคล้ายกับกำลังจะเป็นลม ตอนนี้ฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไง ดีใจ สับสน กลัวหรืออะไรกันแน่…ชักไม่มั่นใจเลยสักนิ
Terakhir Diperbarui : 2026-08-18
Masuk
