Semua Bab BEST FRIEND เพื่อนไม่เลื่อนสถานะ: Bab 51 - Bab 60

“ก็ตอนนั้นหูดับอะ มันโมโหเลือดขึ้นหน้า อยากใส่เดี่ยวจริง ๆ นะ” ฉันตีไปที่แขนอีกครั้งแรง ๆ“ยังไม่สำนึกผิดอีก”“สำนึกอยู่นี่ไงครับ ขอโทษ” จากนั้นก็หันหน้าหาแม่ของฉัน “ผมขอโทษนะครับแม่” แม่พยักหน้าให้มันยิ้ม ๆ ตัวฉันเองก็รู้ว่าแม่คงจะไม่ว่าอะไรมันหรอก สายตาออกจะเอ็นดูด้วยซ้ำที่เห็นว่าคนตัวดีมันหวงฉันออกหน้าออกตาขนาดนั้นเมื่อคุยกันเสร็จเรียบร้อย ฉันก็รีบกดเบอร์โทรหาเถ้าแก่เฮง รีบขอโทษ บอกท่านว่าไอ้พฤกษ์มันเข้าใจผิด เดี๋ยวจะให้ไปขอโทษอย่างเป็นทางการอีกทีเถ้าแก่ก็เข้าใจดีไม่ได้ว่าอะไร อีกทั้งยังบอกว่าไม่ต้องเข้าไป แต่ฉันเองก็ไม่เห็นด้วยเพราะเถ้าแก่เป็นผู้ใหญ่ การที่โดนเด็กว่าแบบนั้นต่อหน้าลูกน้องมันดูไม่สมควรอยู่แล้ว ฉันเลยอยากให้พฤกษ์มันไปขอโทษด้วยตัวเองมากกว่าก็ตามนั้นแหละ มันแค่ขอเวลานิดหน่อยเพื่อทำใจ มันเป็นคนที่ ทำผิดก็ยอมรับผิดไม่ได้หนี นี่คือสิ่งที่ฉันประทับใจในตัวมันเอามาก ๆ“แม่มีอะไรให้ข้าวช่วยไหม” ฉันเดินไปถามแม่เพราะงานที่แม่ทำอยู่มันค่อนข้างจะหนักพอสมควร ที่บ้านเองก็มีเครื่องซักผ้า แต่แม่ชอบใช้มือมากกว่า เหตุผลก็คือ กลัวเสื้อผ้าของลูกค้าพังลองนึกภาพแม่เป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ

“ขับรถเล่นมั้งคะ” เสียงเซ็ง ๆ ตอนแรกที่มันบอกว่าเดี๋ยวมาแล้วตรงไปที่รถ ตัวฉันเองก็คิดว่าเดินไปหยิบของเสียอีก แต่นี่อะไรกลับขับรถบึ่งออกไปเลยรึมันไปขับรถเล่น“แม่ว่าถ้าพฤกษ์กับข้าวเป็นมากกว่าเพื่อน มันจะไปกันรอดไหมคะ” แม่ฉีกยิ้มบางเบาเดินอ้อมมานั่งข้าง ๆ“แม่ตอบไม่ได้หรอก ต้องให้เรากับพฤกษ์เป็นคนตัดสินใจ ว่าจะไปกันรอดหรือเปล่า ก็อย่างที่แม่บอกถ้าไปกันไม่รอดก็ถอยสถานะลง กลับมาเป็นเพื่อน”“มันจะกลับไปเป็นเพื่อนได้จริง ๆ เหรอคะแม่ ใจหนูตอนนี้มีแต่มันเต็มไปหมดเลย มันจะมองหน้ากันติดจริง ๆ ใช่ไหมคะ” ฉันต้องมาเครียดกับสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น“แล้วตอนนี้ข้าวคิดยังไง”“หนูรักมันมาก ๆ ไปแล้ว” ฉันกับแม่เราคุยได้ทุกเรื่อง ดังนั้นไม่มีอะไรต้องปิด แม่รับฟังและให้คำแนะนำเสมอ “ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครเลยค่ะ”“แล้วพฤกษ์ล่ะ เคยถามความรู้สึกพฤกษ์ไหม”“เคยนะคะ มันบอกว่ามันไม่ได้มองหนูแบบเพื่อนเหมือนเดิม มันอยากเป็นมากกว่านั้น”“แล้วหนูนั่งกังวลอะไร พฤกษ์เขาก็ชัดเจนแล้วนี่ลูก” นั่นน่ะสิ สิ่งที่ฉันกำลังกังวลอยู่ตอนนี้มันคืออะไรกันแน่“แม่ว่าฐานะสังคมจะเป็นอุปสรรคต่อชีวิตรักไหมคะ”“มันก็มีบ้าง แต่ถ้าเรารู้อ

“ไปได้แล้วเดี๋ยวจะค่ำซะก่อน” ฉันรีบบอกมัน ในตอนนี้ก็ยังคิด ไม่ตกว่าจะต้องเตรียมอะไรไปทะเลบ้าง เรื่องเถ้าแก่น่ะตัดทิ้งไปเลยปัญหาเล็กกว่าชุดว่ายน้ำของฉันอีกแค่คิดก็ปวดหัวแล้วอยากใส่ชุดสวย ๆ แต่ก็หาซื้อไม่ทันเราทั้งคู่ใช้เวลาไม่นานในการเดินทางมาบ้านเถ้าแก่เฮง สภาพของ ไอ้พฤกษ์ต่างจากเมื่อเช้าเป็นไหน ๆ ตอนนี้ดูท่าทางอย่างกับลูกหมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ทีเมื่อเช้าอย่างกับพิทบลู“เถ้าแก่รออยู่ด้านในแล้วครับ” ลูกน้องคนเดิมที่ตอนนี้เสียงเข้มขึ้นเป็นเท่าตัวบอกพฤกษ์พยักหน้าเล็กน้อย เปิดประตูเข้าไปโดยที่ฉันก็จับมือมันเอาไว้ไม่ห่าง“มากันแล้วเหรอ” เถ้าแก่เฮงว่าเสียงเรียบแต่ก็แฝงไปด้วยความดุดัน ช่วงนี้ทำไมฉันต้องมาอยู่ท่ามกลางกับคนตึง ๆ ตลอดเลย แล้วดูสีหน้าของเถ้าแก่ตอนนี้สิ ดุแทบจะกินหัวไอ้พฤกษ์ได้อยู่แล้ว “สวัสดีครับคือผมมาขอขมาเถ้าแก่ ที่ล่วงเกินไปเมื่อเช้าเมื่อเช้าครับ” พฤกษ์ยกมือไหว้พยายามทำตัวให้เรียบร้อยที่สุด“เมื่อเช้าไม่เห็นเป็นอย่างนี้เลยนี่ อะไรนะ ว่าอั๊วว่าเป็นเฒ่าตัณหากลับ อยากได้อาข้าวเป็นเมีย ลื้อคิดได้ยังไง” เถ้าแก่เฮงตบไปที่ขาของตัวเองจนเสียงดังปกติพฤกษ์มันก็ไม่ใช่คนที่ขี้กลั

“ว่าไงคะข้าว” รอสายอยู่ไม่นานคนปลายสายก็กดรับ“ที่ภีมอยู่ร้านไหมคะ พอดีข้าวมีเรื่องจะคุยด้วย “อยู่ครับ พี่ก็มีเรื่องอยากคุยกับข้าวเหมือนกัน”“โอเคค่ะ งั้นเดี๋ยวเข้าไปนะคะ”“ครับ”จากตอนแรกที่ตั้งใจว่าจะขึ้นหอ กลับต้องเปลี่ยนเป้าหมายไปร้าน พี่ภีมแทนพรุ่งนี้ฉันต้องไปทะเลกับพวกไอ้สองเสือหนึ่งโบ้อย่างน้อย ถ้ายังไม่ได้ลาออกก็ต้องลางานก่อนฉันใช้เวลาไม่นานในการเดินทางมาถึงที่ร้านกาแฟ ในวันนี้ร้านเงียบผิดปกติมองเข้าไปก็เห็นว่าพี่ภีมกำลังนั่งหงอย ๆ พร้อมกับป้ายหน้าร้านที่ ขึ้นว่า ‘ปิด’ปกติพี่ภีมไม่ได้ปิดร้านในวันนี้ มันดูผิดปกติมากจนเกินไป ทำให้ฉันต้องรีบก้าวเท้าเดินตรงไปหน้าร้านผลักประตูเดินเข้าไปหาเขาช้า ๆ“พี่ภีมเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมวันนี้ปิดร้านคะ” ฉันถามอย่างเป็นห่วง สีหน้าของพี่เขาดูไม่ดีนัก“วันนี้ข้าวมาก็ดีเลย พี่ว่าพี่มีอะไรจะปรึกษาหน่อย” ฉันและพี่ภีมกันไปนั่งยังโต๊ะมุมหนึ่ง“พี่ถามอะไรน้องข้าวหน่อยได้ไหมคะ”“ค่ะ” ยังคงสงสัย วันนี้พี่เขาดูจริงจังไม่เหมือนพี่ภีมคนเดิมที่รู้จัก“ทำไมข้าวถึงมาทำงานที่ร้านของพี่”“เข้ามาทำงานที่ร้านของพี่ เพราะต้องการเงินไปใช้หนี้ค่ะ” ฉันตอบไปตามตร

“คุณผู้ชายนี้ตาถึงนะคะชุดนี้คุณผู้หญิงใส่แล้วขับผิวให้ขาวขึ้นน่ารักมาก ๆ เลยค่ะ” ข้าวไม่ได้อยากให้ผมเลือกให้หรอก มันแค่อยากแกล้งมากกว่า ก็ในตอนนี้ข้าวกำลังทำหน้าทะเล้น ยักคิ้วหลิ่วตาตอนที่พนักงานพูด หากอยู่ด้วยกันสองต่อสองผม จะจับฟัดให้เข็ดได้ขวัญข้าวเลือกชุดว่ายน้ำอยู่สองสามชุดใช้เวลาอยู่นานกว่าจะได้จ่ายเงินแล้วออกมาจากร้านนั้นในตอนแรกขวัญข้าวไม่ยอมให้ผมจ่ายให้ แต่ผมก็ดึงดันบอกว่าอยากให้เป็นของขวัญที่ได้มาทะเลด้วยกันหลังจากที่เปิดเผยความรู้สึก “เมื่อกี้เข้าแกล้งพฤกษ์ใช่ไหม” เมื่อเข้ามาในรถได้ผมก็รีบถามสงสัยตาคาดคั้นเอาคำตอบ“เปล๊า” เสียงสูงแบบนี้ผมเดาไม่ผิดแน่ ๆ“โอเค” พูดเหมือนเข้าใจแต่คาดโทษเอาไว้ เดี๋ยวคนดื้อจะเจอดี“แล้วที่ซื้อมาชอบไหม”“ชอบ ข้าวรู้สึกว่าร้านนี้ตัดดีมากเลยอะ แต่เสียดายอยากได้ชุดนั้น” ชุดนั้นที่ข้าวว่าคือชุดที่ปิดน้อยนิดแทบจะเห็นไปถึงไหนต่อไหนอย่างที่บอกผมไม่ได้ห้ามเวลาข้าวจะแต่งตัวโป๊แต่หากมันมากเกินไปผมก็อยากจะท้วงติง ต่อให้ไอ้คีย์ไอ้เลโอจะเป็นเพื่อน หรือพวกมันจะมีแฟนด้วย ผมก็ยังหวงอยู่ดี“อันนั้นเอาไว้ให้พฤกษ์ดูคนเดียวก็พอแล้ว” ผมโดนฟาดแรง ๆ ที่แขนหนึ่งที