All Chapters of BEST FRIEND เพื่อนไม่เลื่อนสถานะ: Chapter 61 - Chapter 70

ในช่วงค่ำพวกเรานั่งสังสรรค์ กินเหล้าอย่างที่เคยทำ แต่มีบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิมจากรอบก่อน ๆ คือในครั้งนี้มีน้องปลื้มและน้องพระพายเพิ่มมาด้วยพฤกษ์ไปหยิบกีตาร์มาเล่น จากนั้นพวกมันก็พากันร้องเพลงปล่อยให้สาว ๆ แบบพวกฉันทั้งสามคนนั่งฟังแม้จะมีเพี้ยนไปบ้าง แต่ก็พอจะรับได้ด้วยอาการเมากรึ่ม ๆ อะไรที่มันขัดหูมากไปมันก็ช่วยให้เบลอ ๆ ได้เหมือนกัน“พระพายอย่าดื่มเยอะนะ” ไอ้เลโอบอกน้องพร้อมทั้งสายตาดูเป็นห่วง เห็นแบบนี้มันก็ดูอบอุ่นเหมือนกันนะเนี่ย ส่วนน้องปลื้มน่ะเหรอตอนนี้เมาแอ๋ โดยมีไอ้คีย์ประกบอยู่ไม่ห่าง ฉันรู้ดีว่าไอ้สองเสือมันเป็นสุภาพบุรุษพอ ดูแลน้องได้ทำให้ไม่น่าห่วงมากเท่าไหร่อีกอย่างมาที่นี่ครอบครัวของทั้งคู่ก็รับรู้ส่วนคนที่นั่งข้าง ๆ ตอนนี้เดาใจไม่ถูกเหมือนกันว่าคิดอะไรอยู่ หัวใจของฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ สถานะที่เปลี่ยนเป็นแฟนกันวันแรก กับการมาทะเลบรรยากาศดี ๆ อีกทั้งดื่มแอลกอฮอล์เข้าไปทำใจไว้ได้เลยว่าคืนนี้ฉันต้องไม่รอด…มั้ง“ข้าวเมาหรือยัง ไปพักไหม” พฤกษ์ถามในขณะที่ทุกคนพากัน แยกย้าย“ก็ได้ อยากอาบน้ำ มันเหนียวตัวไปหมด” ฉันทำสีหน้างอแงใส่ ลมทะเลที่พัดมาโดนตัวทำเอาตัวเหนียวเ

ผมกับพวกมันทั้งสองคนตั้งใจว่าจะทำเป็นซุ้มจากผ้าสีขาวพลิ้ว ๆ ตั้งใจว่าจะทำซุ้มเล็ก ๆ ไป ๆ มา ๆ เมื่อคนเพิ่มขึ้นก็ได้ทำซุ้มใหญ่ขึ้น ติดไฟติดดอกไม้เพื่อเตรียมการดินเนอร์ จากตอนแรกที่คิดว่าจะใช้เวลาจนถึงช่วงเย็น ทว่าทุกอย่างก็เสร็จประมาณบ่าย ๆ ซึ่งเร็วกว่าที่คิดไว้อยู่หลายชั่วโมง ผมทั้งสามคนรีบกลับไปหาแฟนของตัวเอง แต่แล้วสถานการณ์ชักจะไม่สู้ดี ขวัญข้าวหน้างอไม่ได้พูดอะไร น้องพระพายกอดอกทำหน้าบึ้งตึง ส่วนน้องปลื้มถึงกับเดินหนีไอ้คีย์เลยทีเดียว“ทำไมไม่ปลุก จะไปไหนทำไมไม่บอกก่อน ไลน์ไว้แบบนี้เป็นห่วงนะ” ขวัญข้าวว่าเสียงเรียบ ๆ แบบนี้ ผมรู้เลยว่ามันกำลังโกรธพร้อมจะ พ่นไฟได้ตลอดเวลา“คือมันรีบจริง ๆ”“ธุระอะไรบอกได้ไหม”“พอดีว่าต้องไปเป็นเพื่อนไอ้คีย์เอางานไปส่งรายงานอาจารย์น่ะ รายงานของมันมีปัญหามันก็เลยต้องกลับไปแก้”“รายงาน”“ใช่ รายงานอาจารย์ไก่”“แล้วทำไมไม่เรียกจะได้ช่วย ดูดิขับรถไปกลับไกลนะ” ผมลืมคิดเลยว่าผมหายไปไม่กี่ชั่วโมง เวลาไปกลับแบบนี้โคตรผิดสังเกต“ก็เห็นหลับอยู่ งานมันไม่ได้แก้อะไรมากมาย ไปแก้แป๊บเดียวก็รีบขับกลับมาเลย ไอ้คีย์ขับอะเลยถึงเร็ว”“โอเค คราวหน้าไม่หายแบบนี้อีกนะ

“ถ้าหายงอนแล้วข้าวต้องกินเยอะ ๆ ชอบมองตอนข้าวกินมากกว่าหน้าบึ้ง” ผมจัดการหั่นสเต๊กแล้ววางลงบนจานของขวัญข้าว“ขอบคุณนะที่ทำให้ข้าวดูพิเศษอะ”“ก็เข้าพิเศษสำหรับพฤกษ์มาก ๆ เลยนี่ พฤกษ์จะทำให้ข้าวเป็นคนที่โชคดีที่สุด” ขวัญข้าวพยักหน้า จัดการกินอาหารที่อยู่ในจานต่อทำไมผมต้องกลายเป็นคนคลั่งรักได้ขนาดนี้หายใจเข้าก็ข้าว หายใจออกก็เป็นข้าวเมื่อทานอาหารเสร็จเราก็มานอนดูดาวตรงจุดที่ใช้ผ้าปูเอาไว้แล้ว “ที่นี่สวยจังเลยเนาะ”“น่าจะเป็นเพราะว่าที่นี่ไม่ได้มีแสงไฟเยอะ ๆ เหมือนกรุงเทพฯมั้ง”“นั่นสิ ในอนาคตถ้าข้าวทำงานหาเงินได้เยอะ ๆ เราซื้อที่ต่างจังหวัดกันไหม ถ้าอยากอยู่ที่แบบนี้”“หมายถึง”“ที่ที่ไม่มีแสงไฟเยอะ ๆ บรรยากาศดี ๆ เงียบ ๆ”“ก็ไม่เห็นต้องรอให้ข้าวทำงานดี ๆ ได้เงินเยอะ ๆ เลย เราเรียนจบ ข้าวแต่งงานกับพฤกษ์ เดี๋ยวเราก็ซื้อแล้วย้ายไปอยู่ด้วยกันที่นั่น”“ข้าวก็ต้องทำงานไหม”“ไม่เห็นจำเป็นเลย แค่ข้าวกับแม่ พฤกษ์ดูแลได้อยู่แล้ว” “ก็ลองไปดูแลคนอื่นดูสิ ตายแน่”“ไม่ครับ พฤกษ์ไม่มีใครอยู่แล้ว มีแค่ข้าวคนเดียวนะ” ผมกระชับกอดให้คนตัวเล็กมั่นใจ หอมหัวไปหนึ่งฟอด“แฟนดีแบบนี้ไม่มีแล้ว”“รักกว่านี้ก็ไ

“ดีมากค่ะคนเก่ง” เหมือนเป็นคำพูดปลอบประโลม สำหรับเด็กที่ทำดี ไม่ใช่เพียงแค่คำพูดเท่านั้นแต่เขากลับมอบลิ้นร้อนเป็นรางวัลให้ เขาก้มลงไปตวัดมันขึ้นลงจนตัวฉันแทบทนไม่ไหว“พฤกษ์ทำให้ข้าวรู้สึกมากไป” ในตอนนี้ชักจะไม่ไหวกับคนเจ้าเล่ห์ที่ดูดดุนตวัดลิ้นไม่หยุด สะโพกของฉันก็ส่ายไปมาตอบรับสัมผัสที่พฤกษ์ มอบให้ ไม่เพียงแค่นั้นในยามที่ฉันกำลังจะใกล้ขึ้นสวรรค์เต็มเขาก็ผละใบหน้าออก“พฤกษ์” เรียกชื่อเขาอย่างไม่เข้าใจ จนเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เลื่อนขึ้นมาจูบซับริมฝีปากอีกรอบ“อย่าเพิ่งเสร็จ คืนนี้มีเวลาให้ข้าวทั้งคืน” รอยยิ้มของไอ้โบ้ผุดขึ้นบนใบหน้า ผละตัวออกห่างจากฉันแล้วค่อย ๆ ถอดเสื้อรูดซิปกางเกงของตัวเองทุกการกระทำของพฤกษ์อยู่ในสายตาของฉันตลอด เขินจนแก้มร้อนหน้าแดงยามที่เห็นตัวตนของคนตรงหน้าเต็มตา ขนาดของเขาทำเอาฉันประหม่า หัวใจเต้นแรงแทบไม่เป็นจังหวะ“เป็นอะไรทำไมทำหน้าแบบนั้น อยากได้มันหรือกลัว” ถ้าตอบไปตามความจริงก็คงทั้งสอง ฉันทำได้เพียงเม้มปากแน่น “ข้าวไม่ต้องกลัวนะ มาทำความรู้จักกับมันก่อน” ฉันย่นคิ้วชนกัน ทำความรู้จักอย่างที่ว่าคืออะไรเขาไม่ได้บอกอะไรเพิ่ม เดินตรงเข้ามาหา ฉันโดนกดให้นอ

วันนี้ต้องกลับกรุงเทพฯแล้วโดยพฤกษ์บอกว่า จะพาเข้าไปหาป๊าและแม่ของพฤกษ์เลย ตอนที่อยู่ในสถานะเพื่อนฉันก็เฉย ๆ เพราะคิดว่านั่นคือพ่อกับแม่ของเพื่อนแต่ในครั้งนี้ฉันเข้าไปในฐานะแฟนของลูกชายเขา ไม่รู้ว่าจะทำตัว ถูกไหม เสียงข้อความจากโทรศัพท์มือถือของพฤกษ์ดังขึ้นประมาณสองสามครั้งทำเอาฉันขมวดคิ้ว เพราะมันไม่มีทีท่าว่าจะหยิบขึ้นมาดูเลย“ใครโทรมาไม่รับเหรอพฤกษ์” พฤกษ์หยิบมือถือจากกระเป๋าขึ้นมาดูจากนั้นก็กดตัดสาย“ช่างมันเถอะ ไม่มีอะไรน่าสนใจ” ไม่มีอะไรน่าสนใจแต่มันน่าสงสัย ฉันได้แต่เก็บความรู้สึกเอาไว้ในใจแต่ก็ไม่ได้บอกจากตอนแรกที่คิดว่าจะไม่สนใจแล้วเสียงโทรศัพท์มือถือมันดังขึ้นมาอีกรอบ จากนั้นพฤกษ์เลยกดรับเพราะเห็นสายตาของฉัน พร้อมกับเปิด สปีกเกอร์“สวัสดีครับ” เสียงของพฤกษ์เรียบนิ่ง(ทำไมเสียงพฤกษ์เย็นชาจัง ทำอะไรอยู่เหรอ)“ไม่สะดวกคุย”(คือพอดีว่า มิลินมีเรื่องจะปรึกษา) ฉันพยายามคิดว่าคนชื่อมิลิน คือใครสุดท้ายสมองมันก็ประมวลผลว่าเป็นคนที่เจอตอนอยู่มหาลัย“พฤกษ์ไม่สะดวกอะ”(สัญญาว่าจะทำตัวดี ๆ ไม่เป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว) นี่ไม่ได้ยินที่พฤกษ์บอกเหรอวะ ว่าไม่สะดวกคุย“พฤกษ์มีแฟนแล้ว ไม่มีทาง