All Chapters of BEST FRIEND เพื่อนไม่เลื่อนสถานะ: Chapter 71 - Chapter 80

“มีอะไร ทำไมทำหน้าแบบนั้น” หน้าแบบนั้นที่แม่ของไอ้พฤกษ์ว่า คือหน้าตาที่เดาไม่ถูกว่ากำลังกังวลหรือกำลังมีความสุขกันแน่“คือว่า…”“พฤกษ์” ฉันเรียกมันเบา ๆ ยังไม่พร้อมที่จะรับรู้ว่าป๊ากับแม่โอเคไหม แต่สุดท้ายมันกลับโพล่งขึ้นเสียอย่างนั้น“ผมกับข้าวเราเป็นแฟนกันแล้วนะ” ผิดคาดจากตอนแรกที่คิดว่าอาจจะได้ยินคำพูดที่คล้ายรู้สึกผิดหวัง กลับกลายเป็นท่านปรบมือ“จริงเหรอลูก” หันมาถามฉันบ้าง สีหน้าของท่านดูมีความสุขแบบที่ไม่เคยเห็น“ค่ะ” ฉันพยักหน้ายิ้มเจื่อน “โอ๊ย โล่งใจ แม่ก็คิดว่าชาตินี้ตาพฤกษ์จะไม่มีแฟนซะแล้ว เนี่ยรู้ไหมหนูข้าวสายตาที่มันมองหนูนะ แม่ดูแป๊บเดียวแม่ก็รู้แล้วว่าคิดยังไง มีแต่พฤกษ์นั่นแหละที่ไม่ยอมเปิดใจบอกแม่ตลอดว่ากลัวการคบกับเพื่อน อารมณ์เหมือนกลัวเสียเพื่อน”“ใช่ ป๊ารู้ว่าลูกชายของป๊ามันปากหนักอีกอย่างมันปิดกั้นตัวเอง เนี่ย ทุกวันนี้มันดูแลตัวเองยังไม่ได้เลย แต่ขวัญข้าวมาที่นี่ทีไรมันดูแลหนูดีมากจนป๊าเองยังตกใจ” คิดย้อนกลับไปมันก็ดูแลดีมาตลอดจริง ๆ ที่มันทำเพราะรู้สึกว่าฉันพิเศษ ไม่ได้ทำเพราะฉันเป็นเพื่อนสนิทมันหรอกเหรอ“ป๊าแม่พอแล้วครับ ไม่ต้องเผาแล้ว” ยกมือขึ้นเกาหัวแก้เขิน

“แล้วตอนนี้มิลินอะไรนั่น เป็นไงบ้างอะ” ขวัญข้าวหันไปถามไอ้คีย์ไอ้เลโออย่างสนใจ“จะเป็นไงล่ะ ก็อยู่กับผัวที่โรงพักออกโรงปกป้องผัว” เลโอพูดทำลอยหน้าลอยตา“ไหนบอกเลิกไง กูเห็นมันก็ไปให้การกับตำรวจว่ามึงบุกเข้าไปเพื่อที่จะข่มขืนมัน” สิ่งที่คีย์พูดทำเอาผมยกมือกุมหัว ผมหวังดีกับมิลิน แต่สุดท้ายนิสัยเดิมก็ไม่ได้เปลี่ยนอะไร“เลวฉิบหาย มึงเคยเอามาเป็นเมียได้ยังไงวะ”“ตอนนั้นเด็กมั้ง”“เสือกฝังใจด้วยนะ” ไอ้คีย์ที่รู้ทุกอย่างว่ายิ้ม ๆ “จำทางเข้าห้องเขาง่ายเชียว”“สัตว์”“แล้วจะเอายังไงต่อ” ขวัญข้าวว่าโดยที่ใบหน้าก็ยังคงมีคราบน้ำตาอยู่ แล้วเหมือนว่าพร้อมจะร้องไห้ออกมาได้ตลอด“กูจะเล่นแม่งทั้งคู่ ตอนนี้พ่อไอ้เบียร์มันเป็นลูกน้องพ่อกูอยู่ เดี๋ยวกูจะทำให้แม่งไม่มีที่ยืนทั้งครอบครัวเลย”“ไม่ดีมั้ง ความผิดมันอยู่ที่ตัวลูกให้พังทั้งบ้านไม่ได้” ขวัญข้าวก็ยังเป็นคนดีเสมอ“พ่อมันตั้งใจที่จะโกงบริษัทพ่อกู แต่ตอนนี้ยังหาหลักฐานจับคาหนังคาเขาไม่ได้ ลูกมันเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ให้พ่อมันรับไปจะได้จบ ๆ ตัดตัวเหี้ยออกไปบริษัทจะดีขึ้น”“แล้วกับมิลินผู้หญิงคนนั้น”“ก็ให้มันอยู่แบบนั้นแหละ เดี๋ยวผัวมันเครียด

“ไม่ได้เหรอ” ผมทำสีหน้าหงอยหวังว่าขวัญข้าวจะใจอ่อนบ้าง และแล้วความพยายามของผมก็เป็นผล ขวัญข้าวประคองใบหน้าของผมแล้ว กดริมฝีปากนิ่มเข้าหาก่อน เราส่งมอบความรู้สึกนี้ให้กันอยู่นานแล้วผละตัวออกเดี๋ยว“ข้าวว่าจะไปเตรียมของมานอนเฝ้า”“ไปยังไง”“แท็กซี่อะ”“เป็นห่วงครับ”“แค่นี้เองไม่ได้ไกลสักหน่อย ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกข้าวเก่งจะตาย”“รู้ว่าเก่งแต่ไม่อยากห่าง”“คลั่งรักเกินไปแล้วนะคะ” ขวัญข้าวบีบจมูกผมหนึ่งทีพร้อม ทำหน้าตาน่ารักใส่ ก็มันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ผมไม่อยากห่างเลย เป็นไปได้อยากจะกอดเอาไว้“แค่คิดว่าถึง” เวลาฝึกงานก็คงไม่ได้เจอกันบ่อย ๆ ผมก็อยู่แทบ ไม่เป็นสุขแล้ว นี่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมบริษัทของพ่อไอ้คีย์ ถึงไป ตั้งไกลขนาดนั้น จะเปลี่ยนใจมาฝึกงานที่บริษัทของพ่อตัวเอง ก็ไม่มีใคร เห็นด้วยผมใช้เวลารักษาตัวเองอยู่ในโรงพยาบาลนี้สามวัน จากนั้นก็ไปนอนเป็นผักให้ขวัญข้าวประคบประหงมต่อ ไม่ใช่ว่าผมเดี้ยงจนเดินไม่ได้หรอก มีแฟนก็ต้องอยากอ้อนแฟนให้ดูแลเป็นธรรมดาในตอนนี้ผมได้ข่าวมาว่าพ่อของไอ้เบียร์โดนพ่อไอ้คีย์เล่นงานหนัก ดูท่าน่าจะหางานยากเพราะโดนฟ้องพร้อมแบล็กลิสต์ไปแล้วส่วนมิลิ

เวลาผ่านไปช้า ๆ จนเมื่อฉันเรียนเสร็จ ฉันรบกวนให้ไอ้คีย์ไปส่งที่บ้านไอ้พฤกษ์ ตอนแรกคีย์มันก็แกล้ง ๆ บอกว่าทำไมไม่ให้เลโอพามา โหสภาพ ถ้าฉันนั่งรถไอ้แก่ไปกับไอ้เลโอยังไม่รู้เลยว่าจะถึงบ้านพฤกษ์หรือว่าลงข้างทางก่อน ไม่เคยเข้าใจมันตั้งแต่คบกับมันมา มันไม่เคยทำตัวดี ๆ ให้สมกับฐานะทางบ้านเลยสักนิดหล่อหน้าตาดีแถมรวยแต่เป็นเด็กวัด ไม่ใช่ว่าเด็กวัดไม่ดี แต่มันน่ะดูแหวกแนวเพื่อนไปหน่อยโอเค นอกจากไม่เข้าใจมัน ยังไม่เข้าใจว่าพระพายเปิดใจให้ได้ยังไง เพราะบ่นมันไปมาก ๆ มันก็ชอบพูดว่าที่มันทำแบบนี้เพราะอยากเป็นผ้าขี้ริ้วห่อทอง ห่อทองก็ห่อทองไม่อยากจะเถียงก่อนจะไปบ้านพฤกษ์คีย์ขอแวะซื้อกับข้าวเขาไปฝากก่อน อีกทั้งเราทั้งคู่ก็ยังไม่ได้กินอะไร รู้สึกหิวเพราะใช้สมองในการเรียนมาหลายชั่วโมงฉันเข้าไปนั่งรอในร้านอาหารเจ้าประจำ สายตาเหลือบไปเห็นคู่ปรับเก่า ฉันทำเมินเป็นสนไม่สนใจ คิดว่าเลิกแล้วต่อกัน เพราะยังไงพฤกษ์กับน้องก็เลิกกันแล้วแต่ฉันที่อยู่อย่างสงบ ดูท่าไม่ได้เป็นอย่างที่ใจคิดมากเท่าไหร่ เพราะตอนนี้ยายน้องจอยเดินเข้ามาใกล้ พร้อมทั้งตะโกนเสียงดังคล้ายอยากให้คนทั้งร้านได้ยินอย่างไรอย่างนั้น“แหม ควง

ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับการที่ผมคลั่งรักไหม แต่ก็นั่นแหละ เธอดูดีเสมอในสายตาของผมช่วงบ่ายเรามีเรียนทำให้ต้องรีบกลับไปอาบน้ำแต่งตัวที่บ้าน ผมได้ซื้อชุดนักศึกษาไว้ให้ข้าวเผื่อวันไหนอยากมาค้าง ความจริงก็อยากทำให้ถูกต้องเคยบอกไอ้คีย์ไว้ว่าอยากให้แม่ไปหมั้นให้ก่อน เรียนจบก็ค่อยแต่งงานกัน ผมยังไม่ได้ปรึกษาข้าวด้วยซ้ำว่ายังไงดี แต่ก็รู้มาว่าวันที่มิลินมา ขอโอกาสให้เบียร์จากมัน ไอ้คีย์ก็ได้พูดตอกหน้ากลับไป ว่ากับขวัญข้าวนั้นผมจริงจังในชีวิตคู่มากแค่ไหนมันทำดีเสมอนั่นแหละ เพื่อนคนนี้รู้ใจ ถึงแม้จะมีบางครั้งที่พูดไม่เข้าหูบ้าง คีย์มันหน้านิ่งพูดทีเจ็บจี๊ดไปถึงอก วันนี้ผมได้เจอกับมิลินตอนอยู่ที่มหา’ลัย ปกติเธอมักจะมาขอโอกาสกลับมาเป็นแฟน ทว่าในวันนี้เปลี่ยนไปหลบหน้าหลบตาเหมือนกลัวอะไร สักอย่างไอ้คีย? มันไปทำอะไรมาหรือเปล่า ทำไมมิลินถึงดูเป็นคนละคน แบบนี้“มึงไปเล่นอะไรหนัก ๆ ใส่มิลินหรือเปล่า”“ทำไมมึงถึงคิดอย่างนั้น”“เขาแทบจะไม่มองกูเลยนะ หลบหน้าหลบตา”“มึงก็รู้ว่าผัวเขาหวงแค่ไหน ถ้ารู้ว่ามายุ่งกับมึงอีกก็คงจะโดนซ้อมปะวะ วันนั้นได้ข่าวว่าโดนหนักอยู่นะ”“แต่วันนั้นมิลินมาขอโอกาสให้ไอ้เบียร์ไม่