All Chapters of สู่อ้อมกอดของเมฆินทร์ : Chapter 91 - Chapter 100

อวัศยาเบือนหน้าหนี พยายามซ่อนน้ำตาของตัวเองเอาไว้ โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีใครคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาได้ยินสิ่งที่เมฆินทร์พูดพอดิบพอดี“ซีร์รัสคือลูกของฉัน ฉันเป็นพ่อของเขาใช่ไหม”“คุณแม่ หนูมีคุณพ่อรึเปล่า คุณลุงเป็นคุณพ่อหนูจริง ๆ รึเปล่า”เมฆินทร์และอวัศยาหันมองไปทางประตูพร้อมกัน เด็กชายตัวกลมแก้มป่องยืนกอดตุ๊กตาอยู่ในมือ ยืนอยู่ข้างหน้าเมษิณีและเจษฎา แววตาเต็มไปด้วยความหวังว่าคุณลุงใจดีนั้นจะเป็นคุณพ่อที่รอมานาน“ค่อย ๆ คุยกันนะคะ เมย์กับพี่เจษจะไปรอข้างล่าง...นึกถึงซีร์รัสให้มาก เขาไม่รู้เรื่อง” เมษิณีปิดประตูลง หัวใจของทั้งพ่อและแม่เต้นรัวระทึก ด้วยห่วงกังวลกับความรู้สึกของเด็กชายตัวกลม ๆ ที่อยู่ไม่ไกล“พ่อ...คือ”“คือแม่...”ซีร์รัสทิ้งตุ๊กตาในมือ ร่างกลมดุกดิกวิ่งเข้ากอดเมฆินทร์ สองแขนป้อม ๆ โอบรอบคอของคุณลุงใจดี ซบหน้ากับไหล่ของเมฆินทร์“คุณลุงคือพ่อของหนูใช่ไหม”ทั้งเจ็บและจุก ลูกที่เขาไม่เคยรู้ว่ามีตัวตนบนโลก และเมียที่ปล่อยให้ไปตกระกำลำบากไม่รู้ชะตา หากไม่ได้เจษฎาช่วยเหลือไว้คงแย่ คนอย่างเขานี่มันไม่สมควรที่ลูกจะเรียกว่าพ่อหรืออวัศยาจะให้อภัย ยิ่งนึกยิ่งละอาย“พ่อขอโทษ ขอโทษนะ”

“คุณเมฆปล่อยค่ะ เดี๋ยวลูกมาเห็น” ร่างเล็กถูกรั้งลงมานั่งที่ตักกว้างของเมฆินทร์ ตั้งแต่ยอมดีด้วยคนเอาแต่ใจชักจะเอาใหญ่ ลับสายตาคนเมื่อไหร่ก็ทั้งกอดทั้งหอม บางทีก็ตีตูดอวัศยาเล่นอย่างมันเขี้ยว“เมื่อไหร่จะเลิกเรียกคุณเมฆสักที”“หมอกสะดวกแบบนี้ค่ะ”“น่ารักดีนะ เวลาแทนตัวเองว่าหมอก เหมือนตอนที่แทนตัวเองว่าขวัญเลย...คุณเมฆคะขวัญไม่ไหวแล้ว”เพียะ!!!! ฝ่ามือเรียวฟาดลงที่ต้นแขนของคนลามก ไม่รู้จะพูดอะไรแล้วหรืออย่างไรชีวิตนี้ถึงได้ขุดเรื่องไม่ควรพูดออกมา แต่ทว่าเขาแค่พูดด้วยน้ำเสียงปกติธรรมดา คนคิดไกลที่มาพร้อมภาพในหัวกลับเป็นอวัศยาเสียอย่างนั้น เมฆินทร์แนบแก้มตัวเองกับแผ่นหลังเล็กของคนที่นั่งอยู่บนตัก แล้วพูดเบา ๆ“แต่งงานกันไหม”อวัศยาหันกลับมามองหน้าเมฆินทร์ เขานี่ขยันเล่นกับหัวใจของเธอไม่เว้นแต่ละวัน คนทื่อ ๆ แบบเขาทำอะไรไม่เคยหวานซึ้งเลยสักครั้ง ความโรแมนติกอย่าได้เอ่ยถามหา“แต่งงานกับฉันได้ไหม”“ลูกจะห้าขวบแล้วนะคะ”“สิบขวบก็แต่งได้ หรืออยากได้แบบไหนเฮียจะตามใจหมอกทุกอย่าง”“แทนตัวเองว่ายังไงนะคะ” สองแขนเรียวยกขึ้นคล้องรอบลำคอของเมฆินทร์ จากฉันกับเธอกลายเป็นเฮียกับหมอก ฟังแล้วก็ไม่ได้แย่

“อื้ม” เธอซุกหน้าเข้ากับอกกว้าง เมื่อเนินเนื้อตรงกลางกายถูกมือของเมฆินทร์ลูบสัมผัส มือใหญ่ลูบวนไปมาแล้วจึงสอดนิ้วเข้าสู่ร่องกลีบดอกไม้ นิ้วของเขาถูไถไปมาเบา ๆ แต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้คนที่ห่างหายไปนานอย่างเธอต้องกัดปากตัวเอง ปลายนิ้วของเมฆินทร์สะกิดเขี่ยเม็ดเกสรที่ไวต่อความรู้สึก แล้วกรีดปลายนิ้วลงไปตามร่องกลีบดอกไม้งาม เขาใช้เข่าดันขาของเธอให้แยกกว้างออกเล็กน้อย แล้วจึงกดสอดนิ้วกลางของตัวเองเข้าสู่ช่องทางอบอุ่นที่หลั่งน้ำหวานออกมาหล่อลื่นจนเต็มมือของเมฆินทร์“คิดถึงกันบ้างไหมคนสวย” ข้อมือใหญ่บังคับนิ้วมือให้ขยับถี่เร็วขึ้น เสียงน่าอายจากการกระทำของเมฆินทร์ทำให้เธอต้องซบหน้ากับอกกว้าง“ไม่ต้องกลั้นครับ ห้องเฮียเก็บเสียงต่อให้หมอกครางชื่อเฮียดัง ๆ ก็ไม่มีใครได้ยินหรอก”“เฮียเมฆขา” เสียงหวานเอ่ยชื่อเขา ให้ตายเถอะใครสอนให้เรียกแบบนี้ อวัศยารั้งท้ายทอยของเมฆินทร์ลงมามอบจูบให้ตัวเอง ร่างเล็กเสียวกระสั่นวาบหวิวจนทำอะไรไม่ถูก ไม่นานก็กระตุกเกร็งสองสามครั้งเป็นสัญญาณความสุขสม“ตัวยังไม่เปียก แต่...” เขาเว้นวรรคคำพูด หากแต่ใช้สายตาหื่นกระหายมองไปยังส่วนสงวนของหญิงสาวแล้วจึงพูดต่อ“เปียกแล้ว”เม

อุ อุ อ๊วกกกกก...เมฆินทร์เอนตัวพิงเบาะรถด้านหลังอย่างเหนื่อยอ่อน มือหนึ่งถือถุงอีกมือหนึ่งกำยาดมแน่น อาการเก่าที่หายไปหลายปีกลับมากำเริบอีกครั้ง เมฆินทร์หลับปิดเปลือกตาลงด้วยความอ่อนเพลีย หลายวันที่ผ่านมาเมฆินทร์ทั้งอาเจียน เวียนหัวและบ้านหมุน เขาไม่ยอมบอกอวัศยาและเมษิณีถึงอาการป่วย ไม่อยากทั้งสองคนต้องห่วงกังวลกับโรคประหลาดที่หาสาเหตุไม่ได้ของตัวเอง“นายไหวไหมครับ ผมว่าไปหาหมอหน่อยดีไหมครับ” อิฐเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“หายไปตั้งหลายปี ทำไมถึงกำเริบขึ้นมาได้ครับ นายพอจะจำได้ไหมว่าครั้งล่าสุดกินอะไรไป” เรนพยายามช่วยนึก เพราะส่วนใหญ่ก็เป็นตนและอิฐที่อยู่กับเมฆินทร์ และที่ผ่านมาก็ไม่ได้กินหรือเข้าใกล้อะไรที่ผิดแปลกไปจากปกติ แต่ทำไมอาการของโรคประหลาดนี้ถึงกำเริบขึ้นมาได้“ตอนนั้นมันอาจจะแค่เตือนว่าชีวิตกูเหลือเวลาไม่มากก็ได้ ที่มันไม่กำเริบคงเพราะอยากให้กูได้มีโอกาสอยู่กับลูกเมียก่อนตาย ก็ยังดี ยังถือว่ายังพอมีบุญอยู่บ้าง ที่มีโอกาสได้รู้ว่าตัวเองมีลูกชายน่ารักแบบซีร์รัส”“ในเมืองไทยรักษาไม่ได้ ลองไปรักษาต่างประเทศดูไหมครับ เผื่อจะเคยมีคนป่วยด้วยอาการแบบนี้” เรนเป็นกังวลไม่น้อยที่เจ้านาย

“เวียนหัว บ้านหมุน คลื่นไส้แล้วก็อาเจียน ยิ่งตอนเช้า ๆ ยิ่งเป็นหนัก รู้สึกเหนื่อยง่าย อาการโรคเก่ากำเริบน่ะ กินอะไรไม่ได้เลยเลย ทั้งเหม็นทั้งสะอิดสะเอียน”“ครั้งแรกเป็นเมื่อไหร่นะ”“ห้าปีก่อนมั้ง ช่วงที่บริษัทเรากำลังมีปัญพอดี”“เท่าอายุของซีร์รัสพอดีเลย” คุณหมอยิ้มกว้าง มั่นใจมากขึ้นกว่าเดิม“เมย์รู้แล้วว่าเฮียป่วยเป็นอะไร เขียนพินัยกรรมแล้วซะด้วย”รู้ว่าน้องสาวเป็นคนเก่ง แต่ไม่คิดว่าโรคที่หมอคนอื่นหาสาเหตุไม่เจอ เมษิณีจะรู้ได้เพียงแค่ซักถาม“คุณพ่อ คุณพ่อไม่สบายเหรอหนูเป่าเพี้ยงหายให้นะ” ซีร์รัสปีนขึ้นเตียงมาอยู่ในอ้อมอกของพ่อ เด็กน้อยเป่าเพี้ยงที่หน้าผากของเมฆินทร์ แล้วซุกตัวเข้ากอดพ่ออีกครั้ง“หมอก ทำอันนี้ให้เมย์หน่อยสิ” เมษิณียื่นบางสิ่งให้อวัศยา หลังจากรับไปแล้วก็เดินเข้าห้องน้ำไปโดยไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา อวัศยาเข้าไปไม่นานก็เปิดประตูออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้เมฆินทร์ประหลาดใจ“ใช่ ใช่ไหม” เมษิณีเอ่ยถามอวัศยา“ค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ แล้วเดินเข้ามาสวมกอดเมฆินทร์ที่นั่งเอนตัวพิงกับหัวเตียง ก่อนจะกระซิบบอกกับสามีเบา ๆ“หนูท้อง”“อะ อะไรนะ” เมฆินทร์แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เพราะอาการบ้านหม