All Chapters of สู่อ้อมกอดของเมฆินทร์ : Chapter 81 - Chapter 90

“เมย์”เมษิณีปาดน้ำตาออก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติมากที่สุด ก่อนจะฝืนยิ้มแล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับเจษฎา“ตามออกมาทำไม จะชวนทะเลาะเหรอ”“ถ้าอ่อนแอก็ไม่ต้องพยายามเข้มแข็งหรอก เมฆมันเป็นคนเก่งพอเจอเรื่องแบบนี้เป็นใครก็ทำใจยาก ต้องให้เวลามันหน่อย”น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ค่อย ๆ เอ่อล้นจากดวงตาหวานของคุณหมอ ในอาชีพของเธอต้องพบกับคนไข้หลากหลายรูปแบบ แต่เมฆินทร์เป็นพี่ชายคนเดียว เป็นครอบครัวที่เธอมี จึงเป็นการยากที่ไม่รู้สึกอะไรที่ต้องเห็นพี่ชายเป็นแบบนี้“ไหล่พี่ว่างนะ ไอ้เมฆมันทำหน้าที่ไม่ได้ พี่เป็นเพื่อนมันทำหน้าที่พี่ชายแทนมันชั่วคราวได้ เข็มแข็งเมื่อไหร่เราค่อยทะเลาะกันต่อ”ในเวลาอ่อนไหวหันมองไปรอบตัวก็มีเพียงเจษฎา เขารั้งตัวเมษิณีเข้ามาซบที่ไหล่กว้างของตัวเอง ลูบแผ่นหลังเล็กของคุณหมอที่นับจากนี้ต้องแบกรับ MK Group ทั้งหมดไว้บนไหล่เล็ก ๆ ของเธอเพียงลำพัง จนกว่าเมฆินทร์จะกลับมาเป็นปกติ ซึ่งไม่สามารถกำหนดได้ว่าเมื่อไหร่“น้ำตาไม่ได้เหมาะกับน้องเมย์เลย เงียบนะคะอย่าร้องเลย ไอ้เมฆแค่ไม่สบาย พี่เจษก็ยังอยู่”“เมย์กลัว”“เอาแบบนี้ ถ้าอยากร้องก็ร้องให้พอ แล้วเราไปให้กำลังใจไอ้คนป่วยหัวดื้อ

“เปล่า แค่จะบอกว่าข้าวผัดอร่อยดี ว่าแต่ข้าวผัดอะไรเหรอ ฉันมองไม่เห็นน่ะ”---ข้าวผัดแฮม---“ข้าวผัดแฮมค่ะ”ไม่รู้ว่าคนอย่างเขายังจะพอมีแต้มบุญหลงเหลืออยู่หรือไม่ หากยังพอมีหลงเหลืออยู่บ้าง ก็ขอให้ความหวังริบหรี่นี้ของเขาเป็นจริง เป็นเธอได้ไหมคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ แม้เป็นความหวังที่เลือนรางแทบเป็นไปไม่ได้แต่ก็อยากหวัง“พอกินได้ไหมคะ”“ได้สิ อร่อยมาก...อร่อยที่สุดเท่าที่เคยกินมา” เมฆินทร์ก้มหน้าลง หากเป็นเธอจริง ๆ เขาจะมีหน้าที่ไหนลืมตามาพบเธอ แต่ยายบื้อจะให้อภัยคนเลว ๆ แบบตัวเองจริงเหรอ ถึงยอมมาดูแลกันแบบนี้ ทุกคำถามวกวนไปมาในหัวของเมฆินทร์ คำถามที่มีเขาเพียงผู้เดียวที่รู้ คำถามที่ไร้คนตอบ“ช่วยทำให้กินทุกวันได้ไหม” ---เป็นเธอจริง ๆ ใช่ไหมของขวัญ แต่ทำไมน้องเมย์ถึงไม่บอกฉันถ้าใช่เธอ---“ถ้าคุณไม่เบื่อ ดิฉันจะทำให้กินค่ะ”วันเวลาล่วงเลยผ่านมาร่วมเดือน สิ่งที่เมฆินทร์สัมผัสได้ยิ่งทำให้ความรู้สึกของเขาเอนเอียงเข้าข้างตัวเองมากขึ้นทุกที หากบอดี้การ์ดคู่ใจทั้งสองคนไม่ป่วยพร้อมกัน เมฆินทร์คงได้รู้ว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นเป็นเรื่องจริงหรือแค่เพ้อฝัน“คุณเมฆมีอะไรรึเปล่าคะ ทำไมนั่งนิ่งนานจัง”“กำลังคิ

ราวกับมีดกรีดลงบนหัวใจของอวัศยา ลูกชายที่เข้าใจว่าพ่อต้องไปทำงานไกล ๆ ไม่รู้เลยว่าแท้จริงแล้วเขาอยู่ตรงหน้า ในขณะที่เมฆินทร์กลับไม่เคยรู้เช่นกันว่าเด็กที่ยืนตรงหน้าเขาคือลูกชายของตัวเอง อวัศยารีบปาดน้ำตาออกแล้วเอ่ยกับซีร์รัส“คุณลุงต้องไปพบคุณหมอ ซีร์รัสอยู่กับลุงเจษก่อนนะครับ”“ไม่เป็นไร ให้เขาอยู่เถอะ...ถ้าฉันอยากให้เขาไปด้วย เธอพอจะอนุญาตได้ไหม” นี่คงเป็นสายใยที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า สายใยที่ถักทอเชื่อมโยงของพ่อลูก นำพาให้ทั้งคู่ได้กลับมาพบกันแม้จะในสถานะใดก็ตาม“คุณแม่ หนูอยากเล่นกับคุณลุงได้ไหม”หญิงสาวนิ่งไปชั่วขณะ รู้สึกกดดันเล็ก ๆ ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใด อวัศยาเต็มไปด้วยความกังวล อยากจะปฏิเสธออกไปแต่ก็ไม่สามารถทนต่อการรบเร้าของลูกได้“นะครับ คุณแม่ นะนะ”“ก็ได้ครับ แต่ซีร์ต้องไม่รบกวนคุณลุงนะครับ”“ครับ ซีร์รัสเด็กดี คุณพ่อจะได้กลับมาเร็ว ๆ”บรรยากาศในรถตู้มีแค่เสียงพูดคุยของซีร์รัสที่นั่งอยู่ในตักของเมฆินทร์ ทั้งเจษฎา เมษิณี และอวัศยาต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง นับตั้งแต่อวัศยาเข้ามาทำหน้าที่ดูแลเมฆินทร์ เจษฎามักจะพาซีร์รัสมาหาอวัศยาในตอนกลางวันที่เมษิณีไปทำงาน และเมฆินทร์เองก็ม

จากอาการบกพร่องทางการมองเห็น ดูเหมือนว่าร่างกายของเมฆินทร์จะอ่อนแอจนโรคต่าง ๆ รุมเร้า เช้าปวดหัว สายปวดขา เที่ยงปวดคอ บ่ายปวดท้อง จนอวัศยาไม่อาจวางใจต้องนั่งเฝ้าอยู่ใกล้ ๆ ด้วยความเหนื่อยล้าจึงเผลอหลับ เธอสะดุ้งตื่นกลางดึกก็พบว่าตัวเองมานอนห่มผ้าที่โซฟาเบดตัวใหญ่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ อวัศยาพยายามนึกแต่ไม่ว่าอย่างไรก็ยังนึกไม่ออก“จำได้ว่านั่งอยู่ตรงนั้นนี่” อวัศยาเหลียวมองเก้าอี้ที่ปลายเตียงของเมฆินทร์ หรือเธอง่วงจนละเมอเดินมานอนที่โซฟาด้วยตัวเอง---ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้นะเรา--- อวัศยาตำหนิตัวเองในใจ นี่เผอเรอถึงขั้นนี้ได้อย่างไรกัน เมื่อมองไปยังเมฆินทร์เขายังนอนนิ่งหลับสนิทตั้งแต่ตอนที่เธอนั่งเฝ้าอยู่ที่ปลายเตียง ทว่าอยู่ ๆ คนที่นอนนิ่งก็สะดุ้งแล้วขยับตัวอย่างแรง“โอ๊ย” เสียงของเมฆินทร์ทำให้อวัศยารีบสาวเท้าเข้าไปที่เตียง มือของเขากุมที่หน้าอกแล้วพลิกตัวไปมาดูเจ็บปวด ท่าทางของเขาทำให้อวัศยาตกใจไม่น้อย เธอเขย่าตัวเมฆินทร์เบา ๆ เพื่อปลุกให้ตื่นทว่ากลับไม่ได้ผล เขายังคงหลับตาและดิ้นไปมาอยู่อย่างนั้น“คุณเมฆเป็นอะไรคะ”“เจ็บ โอ้ยยยยย เจ็บ” เมฆินทร์ไม่ได้เปิดเปลือกตามามอง เขายื่นมือไขว่ค

ดูท่าจะบานปลายไปกันใหญ่ อวัศยารู้สึกผิด เธอไม่ได้มีเจตนาจะซ้ำเติมหรือแกล้งเขาเลยสักนิด เพียงแค่สงสัยว่าแท้จริงแล้วเมฆินทร์มองเห็นหรือไม่“อย่าโกรธเลยนะคะ”---ง้อว่ะ เมียง้อว่ะ...ให้ตายเถอะ ฉันอยากจะจับเธอเข้ามากอดแล้วฟัดแก้มให้หายคิดถึงจะแย่---ฟัดแค่แก้มเหรอ? เสียงในหัวด้านมืดเอ่ยถาม“ฉันไม่ได้โกรธหรอก ก็เป็นเหมือนที่เธอบอกนั่นแหละ ความจริงของคนที่มองไม่เห็น อ่อนแอก็ต้องแพ้ไป รับความจริงไม่ได้มันก็ต้องเศร้าหน่อย แล้ววันหนึ่งเราจะเติบโตขึ้น” เมฆินทร์สร้างดราม่าซีนใหญ่ขึ้นด้วยสีหน้าสลด ดวงตามองไปอย่างไร้จุดหมาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหม่นหมอง“คุณเมฆยังจะโตไปกว่านี้ได้อีกเหรอคะ” อวัศยาหลุดปากถาม และในใจยังแอบคิดว่า ส่วนสูง 185 ของเขานี่ยังไม่พออีกหรือไร รึจะต้องให้ทะลุเพดานไปเลย“เธอว่าฉันอีกแล้ว”“ไม่ใช่นะคะ”อวัศยานึกแปลกใจพักหลังมานี้เมฆินทร์ไม่ได้เกรี้ยวกราด ทว่าเอาแต่ใจและช่างตัดพ้อไปเสียทุกอย่าง จากเพียงมองไม่เห็นตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าเชื้อโรคทุกสายพันธุ์จะมีเขาเป็นเป้าหมาย“เจ็บคอจัง หรือจะเป็นไข้...เป็นไข้ เป็นไข้แน่ ๆ ไข้หวัดใหญ่กำลังระบาดด้วย หมอบอกฉัน ฉันจำได้ ต้องเช็ดตัว เช็ดตั