Todos los capítulos de Return to Gear กฏของวิศวะคือไม่ยอมเป็นแฟนเก่า: Capítulo 61 - Capítulo 70

บรรยากาศในห้องนอนกว้างเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่งๆ ใบตองมองผู้ชายตรงหน้าที่รอคอยคำตอบจากเธอด้วยแววตาเว้าวอนและจริงใจที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาพี่ว๊ากสุดโหดที่ใครๆก็เกรงกลัว บัดนี้ยอมถอดเขี้ยวเล็บทุกอย่าง เพื่อขอโอกาสยืนเคียงข้างเธออีกครั้งหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ"อืม เป็นแฟนก็ได้""จริงนะ!" ฟินนิกซ์เบิกตากว้าง ดวงตาคมทอประกายความดีใจอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มรวบร่างเล็กเข้ามากอดแนบอกแน่นจนใบตองแทบจะจมหายไปในแผงอกกว้าง "ขอบคุณนะตอง ขอบคุณที่ยอมให้โอกาสคนโง่คนนี้ พี่สัญญา ว่าพี่จะทำให้ตองเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดเลย""ปล่อยก่อนพี่ฟินน์ ตองหายใจไม่ออก!" เธอประท้วงเสียงอู้อี้ ทุบหลังเขาเบาๆ ฟินนิกซ์ยอมคลายอ้อมกอดออก แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ "งั้นในเมื่อเป็นแฟนกันแล้ว พี่มีสิทธิ์หวง มีสิทธิ์ดุ และมีสิทธิ์ทำโทษแฟนเวลาดื้อแล้วใช่ไหม""เดี๋ยวๆ สิทธิ์พวกนั้นพี่ก็ใช้มาตลอดตั้งแต่เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันเลยไม่ใช่หรือไง" ใบตองหรี่ตามองอย่างจับผิด"มันไม่เหมือนกันสิ คราวนี้พี่จะหวงแบบออกนอกหน้า หวงแบบประกาศให้คนทั้งโลกรู้เลยว่าผู้หญิงคนนี้มีเจ้าของแล้ว" เขาตอบ

"พี่ฟินน์ นี่มันชุดอะไรของพี่เนี่ย ประเทศไทยอุณหภูมิเกือบสี่สิบองศานะ พี่บ้าหรือเปล่าซื้อเสื้อแขนยาวคอเต่ามาให้ตองใส่เนี่ย!" เสียงแหวลั่นดังทะลุประตูห้องแต่งตัวออกมาก่อนที่ร่างเล็กจะก้าวพ้นขอบประตูเสียอีก ใบตองเดินกระแทกเท้าปึงปังออกมาด้วยใบหน้าบึ้งตึง หญิงสาวอยู่ในชุดเสื้อไหมพรมแขนยาวคอเต่าสีครีมที่ปกปิดมิดชิดตั้งแต่คอจรดข้อมือ จับคู่กับกางเกงยีนส์ขายาวทรงกระบอกที่แทบจะไม่เห็นแม้แต่ตาตุ่ม ฟินนิกซ์ที่กำลังนั่งไถโทรศัพท์รออยู่บนปลายเตียง เงยหน้าขึ้นมองผลงานการเลือกเสื้อผ้าของตัวเองด้วยแววตาพึงพอใจ ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก พลางกวาดสายตามองร่างเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า "ก็สวยดีนี่ เข้ากับตองจะตาย ดูน่ารักเรียบร้อยสมกับเป็นแฟนพี่ว๊ากดีออก" เขาตอบหน้าตาย ไม่สะทกสะท้านกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวคนตรงหน้า "เรียบร้อยบ้าอะไรล่ะ ตองร้อน พี่ดูสิ เสื้อหนาขนาดนี้ ขืนเดินออกไปข้างนอกตองได้เป็นลมแดดตายพอดี" ใบตองดึงคอเสื้อที่รัดแน่นจนอึดอัดให้คลายออกเล็กน้อย "แล้วทำไมต้องเป็นคอเต่าด้วย ชุดเดรสสวยๆน่ารักๆในห้างมีตั้งเยอะแยะ ทำไมลูกน้องพี่ไม่ซื้อมา" "ก็พี่เป็นคนสั่งเองแหละ ว่าให้ซื้อเสื้อคอ

"บอกว่าพี่เปย์ไง ตองมีหน้าที่เลือกอย่างเดียว หรือถ้าไม่เลือก พี่จะเหมาหมดราวนี้เลยนะ" เขาขู่หน้าตาย "ไอ้บ้า! รวยนักหรือไง" "ก็พอที่จะซื้อห้างนี้ให้ตองเดินเล่นได้แหละมั้ง" ใบตองกลอกตาบนอย่างเอือมระอาในความหลงตัวเองและขี้โม้ของเขา แต่สุดท้ายเธอก็ต้องยอมพ่ายแพ้ให้กับความเอาแต่ใจของอดีตพี่ว๊ากอยู่ดี หญิงสาวเดินเลือกเสื้อผ้าแบบเรียบง่าย น่ารักๆ มาสองสามชุด โดยพยายามดูป้ายราคาที่ถูกที่สุดในร้านแล้ว แต่ฟินนิกซ์ก็ยังอุตส่าห์ไปหยิบชุดเดรสกระโปรงยาวสีหวานๆมาเพิ่มให้อีกเกือบสิบชุด แถมยังรูดแบล็กการ์ดจ่ายเงินอย่างรวดเร็วโดยไม่ให้เธอได้มีโอกาสคัดค้านเลยสักนิด "ถือว่าชุดพวกนี้พี่ซื้อไว้ให้ตองใส่ไปเดตกับพี่ในอนาคตก็แล้วกัน" เขาบอกพลางหิ้วถุงกระดาษแบรนด์เนมเต็มสองมือ "ใครบอกว่าจะไปเดตด้วย" "ไม่ไปพี่ก็จะอุ้มไป" เขาตอบอย่างไม่ยี่หระ "ปะ กลับกันเถอะ เดี๋ยวพี่ไปส่งที่หอ วันนี้ตองเหนื่อยมามากพอแล้ว ทั้งเมื่อคืน แล้วก็ตอนเช้าด้วย" "พี่ฟินนิกซ์" ใบตองแหวลั่น หันไปฟาดแขนเขากลางห้างอีกรอบ โทษฐานที่ชอบวกเข้าเรื่องลามกอยู่เรื่อย ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังเดินหยอกล้อที่ดูเหมือนฝ่ายหญิงจะทุบตีฝ่ายชาย

เสียงหวานใสกังวานไปทั่วบริเวณคณะดุริยางคศิลป์ ใบตองกำลังยืนส่งยิ้มหวานเจี๊ยบให้กับกล้องวิดีโอที่ตั้งอยู่ตรงหน้า หญิงสาวขยับตัวโยกย้ายไปตามจังหวะเพลงอะคูสติกเบาๆ ท่าทางการร้องเพลงของเธอดูเป็นธรรมชาติ สดใส และน่ารักจนคนที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดมองราวกับโดนมนต์สะกด ทว่า...บรรยากาศที่ควรจะอบอวลไปด้วยความละมุนละไม กลับมีความกดอากาศต่ำแผ่กระจายออกมาจากมุมหนึ่ง ฟินนิกซ์นั่งไขว่ห้างอยู่ที่โต๊ะไม่ไกลนัก แขนแกร่งกอดอกแน่น นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวจดจ้องไปยังร่างเล็กที่กำลังร้องเพลงอยู่หน้ากล้องไม่วางตา เขาไม่ได้หงุดหงิดที่ใบตองน่ารัก ตรงกันข้าม เขากำลังหลงใหลจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เส้นเลือดขมับของพี่ว๊ากตัวท็อปเต้นตุบๆคือสายตาของไอ้พวกผู้ชายหลายคนที่เดินผ่านไปมาแล้วจ้องมองคนของเขาต่างหาก "เชี่ย...น้องใบตองโคตรน่ารักเลยว่ะเว้ย มึงดูดิ ยิ้มทีโลกละลายเลย" เสียงกระซิบกระซาบจากกลุ่มนักศึกษาชายโต๊ะข้างๆดังแว่วเข้าหู ฟินนิกซ์ขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน มือหนาที่วางอยู่บนหน้าตักกำเข้าหากัน เขาอยากจะลุกขึ้นไปกระชากคอเสื้อไอ้พวกหน้าหม้อพวกนั้นแล้วตะโกนใส่หน้าว่า ‘มองหาพ่อง! นี่เมีย

คำว่าสิทธิ์ที่ถูกเน้นเสียงหนักๆ ทำเอามาร์คถึงกับสะอึก ใบตองที่เห็นท่าไม่ดีรีบแทรกตัวเข้ามายืนขวางกลางระหว่างผู้ชายสองคนทันที"พอเลยทั้งคู่นั่นแหละ!" ใบตองหันไปดุมาร์คก่อน "ขอบใจมากนะมาร์คที่ซื้อมาฝาก แต่วันหลังไม่ต้องซื้อมาแล้วนะ ตองเกรงใจจริงๆ ส่วนขนมนี่ เอาเป็นว่าตองรับไว้แล้วกัน ขอบใจนะ"เธอพยายามจะดึงถุงขนมคืนมาจากมือฟินนิกซ์ แต่คนตัวโตกลับชูมันขึ้นสูงหนีมือเธอหน้าตาเฉย"เอามานี่นะ!" เธอเขย่งเท้าพยายามจะแย่ง"เดี๋ยวพี่ถือให้ไงครับ กระเป๋าตองก็หนักพอแล้ว" ฟินนิกซ์ตอบหน้าตาย หันไปมองหน้ามาร์คอีกครั้งด้วยสายตาเย้ยหยันนิดๆ "หมดธุระแล้วใช่ไหมน้อง? พอดีพี่กับตองแล้วก็พวกไอ้ปืนมีซ้อมดนตรีกันต่อ คงไม่มีเวลามายืนคุยเล่นด้วยแล้วล่ะ ขอตัวนะ"พูดจบฟินนิกซ์ก็ไม่รอช้า จัดการคว้าข้อมือเล็กของใบตองแล้วกึ่งจูงกึ่งลากให้เดินตามเขาเข้าไปในห้องซ้อมดนตรีทันที ทิ้งให้มาร์คยืนกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจอยู่ด้านนอก โดยมีแก๊งวงอัลตร้าเดินตามหลังเข้าไปพร้อมกับเสียงหัวเราะหึๆของปืน"เชี่ยฟินน์ มึงนี่มันร้ายกาจจริงๆว่ะ หักหน้าน้องมันซะยับเลย" ปืนพูดขึ้นเมื่อทุกคนเข้ามาอยู่ในห้องซ้อมเรียบร้อยแล้ว"กูยังไม่ได