All Chapters of Return to Gear กฏของวิศวะคือไม่ยอมเป็นแฟนเก่า: Chapter 41 - Chapter 49

รถสปอร์ตสีดำคันหรูแล่นเข้ามาจอดสนิทในช่องจอดรถโซนวีไอพีของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ฟินนิกซ์ดับเครื่องยนต์ ก่อนจะหันไปมองร่างเล็กของคนที่นั่งหลับคอพับคออ่อนอยู่ที่เบาะข้างๆ ความจริงเขาควรจะพาเธอไปส่งที่หอพักหญิงตามที่ตั้งใจไว้แต่แรก แต่พอเห็นสภาพคนเมาที่หลับลึกจนปลุกไม่ตื่น แถมยังละเมองึมงำฟังไม่รู้เรื่อง เขาก็จำต้องล้มเลิกความคิดนั้นไป "ขืนพาไปส่งที่หอสภาพนี้ มีหวังเพื่อนร่วมห้องตองได้ตกใจแย่ แถมดีไม่ดี ตองอาจจะอ้วกใส่ล็อบบี้หอพักให้เป็นที่อับอายอีก พี่ไม่ได้ฉวยโอกาสเลยนะ พี่แค่หวังดีจริงๆ" ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองเพื่อหาข้ออ้างเข้าข้างความต้องการลึกๆของตัวเอง ทั้งที่ความจริงแล้ว เขาก็แค่ไม่อยากปล่อยให้เธอคลาดสายตา และอยากจะเก็บความน่ารักตอนเมาของเธอไว้ดูคนเดียวต่างหาก ฟินนิกซ์ก้าวลงจากรถ เดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ปลดเข็มขัดนิรภัยออก แล้วช้อนร่างเล็กที่เบาหวิวขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าหญิงอย่างระมัดระวัง ใบตองขยับตัวเล็กน้อย ซุกใบหน้าเข้ากับแผงอกกว้างเพื่อหาความอบอุ่นตามสัญชาตญาณ ตลอดทางตั้งแต่ขึ้นลิฟต์จนมาถึงห้องพักเพนต์เฮาส์ส่วนตัว ฟินนิกซ์แทบจะกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่เมื่อคนในอ้

แสงแดดอ่อนๆยามเช้าสาดส่องผ่านม่านทึบแสงเข้ามาภายในห้องเพนต์เฮาส์สุดหรู รบกวนการนอนหลับของร่างเล็กที่กำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทรา"อื้อ..."ใบตองครางอื้ออึงในลำคอ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเมื่อความรู้สึกปวดหนึบแล่นริ้วขึ้นมาที่ขมับ อาการแฮงก์จากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืนทำเอาเธอรู้สึกเหมือนหัวจะระเบิด หญิงสาวพยายามขยับตัวเพื่อพลิกหนีแสงแดด ทว่ากลับรู้สึกถึงความหนักอึ้งที่พาดทับอยู่บริเวณเอวแถมยังมีความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านอยู่ด้านหลัง และลมหายใจอุ่นๆที่รินรดอยู่ตรงซอกคออีกต่างหากใบตองค่อยๆปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก สมองที่ยังประมวลผลได้ไม่เต็มที่สั่งการให้เธอก้มลงมองสิ่งที่รัดเอวเธออยู่ ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและเส้นเลือดปูดนูน คุ้นตาเสียจนใจหายวาบพรึ่บ!ดวงตากลมโตเบิกกว้างเต็มตื่น สติสัมปชัญญะที่ขาดหายไปกลับมาครบถ้วนร้อยเปอร์เซ็นต์ในเสี้ยววินาที ใบตองค่อยๆหันขวับกลับไปมองด้านหลังอย่างช้าๆ ราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกไขลานและภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ก็คือใบหน้าหล่อเหลาของฟินนิกซ์ที่กำลังหลับตาพริ้ม หายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แผงอกกว้างที่เปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้าปกปิดแนบชิดอยู่กับแผ่นหลังของเธอ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ใบตองเดินออกจากห้องน้ำด้วยสภาพที่สดชื่นขึ้น เธอจัดการเปลี่ยนกลับมาใส่ชุดเดรสสีฟ้าอ่อนตัวเดิมที่เขาซักอบแห้งเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว หญิงสาวเดินด้อมๆมองๆออกมาที่โซนห้องนั่งเล่น ก่อนจะได้กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวต้มลอยมาเตะจมูก ที่โต๊ะอาหาร ฟินนิกซ์ในชุดเสื้อยืดสีขาวและกางเกงวอร์มสบายๆ กำลังตักข้าวต้มร้อนๆใส่ชาม ท่าทางทะมัดทะแมงของเขาดูขัดกับลุคพี่ว๊ากสายโหดอย่างสิ้นเชิง แต่กลับดูเป็นธรรมชาติและอบอุ่นจนใบตองเผลอมองค้าง "จะยืนมองอีกนานไหม มานั่งสิ ข้าวต้มเสร็จแล้ว" เขาเอ่ยเรียกโดยไม่หันมามอง ราวกับมีตาด้ายหลัง ใบตองสะดุ้งเล็กน้อย เธอเดินหน้ามุ่ยไปทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "ตองไม่หิว ตองจะกลับแล้ว พี่ไปส่งตองเลยนะ" "กินก่อน เดี๋ยวพี่ไปส่ง" ฟินนิกซ์เลื่อนชามข้าวต้มกุ้งมาตรงหน้าเธอ "กินร้อนๆ จะได้สร่างเมา พี่ใส่กุ้งตัวใหญ่ๆแบบที่ตองชอบให้ด้วยนะ ไม่ได้ใส่กุ้งแห้งๆเหมือนไอ้หน้าจืดนั่นตักให้หรอก" ใบตองขมวดคิ้ว "ไอ้หน้าจืดไหน อ๋อ พี่ซันน่ะเหรอ พี่ไปเรียกเขาแบบนั้นได้ยังไง เขาเป็นพี่รหัสตองนะ" "เป็นพี่รหัสแล้วไง พี่เป็นผัวตองพี่ยังไม่คุยเลย" "พี่ฟินนิกซ์!"

"สรุปว่าเย็นนี้ พี่เขาจะมาสวมบทพ่อครัวทำกับข้าวให้แกกินถึงในห้องจริงๆดิ!" สาเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า พลางกระแทกแก้วน้ำแดงลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะดุริยางคศิลป์อย่างแรงจนน้ำสีแดงกระฉอกออกมาเล็กน้อย "ชู่ววว! เบาๆสิสา! เดี๋ยวคนอื่นก็แห่มาได้ยินกันหมดหรอก!" ใบตองรีบยกมือขึ้นปิดปากเพื่อนสนิท หันซ้ายหันขวามองเพื่อนนักศึกษาคนอื่นๆ ด้วยความหวาดระแวง ใบหน้าหวานขึ้นสีเรื่ออย่างปิดไม่มิด แอนที่นั่งอยู่อีกฝั่งเท้าคางมองหน้าใบตองด้วยสายตาจับผิด รอยยิ้มกรุ้มกริ่มปรากฏขึ้นบนใบหน้า "จะให้เบายังไงไหวล่ะแก เรื่องใหญ่มหึมาขนาดนี้ เมื่อวานก็ขับรถสปอร์ตมารับถึงหน้ามหาลัยท่ามกลางสายฝน วันนี้ยังจะบุกขึ้นไปทำกับข้าวให้กินถึงห้องอีก นี่มันโปรโมชันตามจีบหรือโปรโมชันคลั่งรักเมียกันแน่วะตอง" "บะ... บ้าเหรอแอน! คลั่งรักเมียบ้าบออะไรล่ะ ตองบอกแล้วไงว่าเราเป็นแค่แฟนเก่ากัน ที่เขามาทำกับข้าวให้ ก็เพราะเขาซื้อของสดมาอัดยัดไว้ตู้เย็นห้องตองเมื่อวาน" "แล้วตองทำกับข้าวไม่เป็น เขาก็เลยต้องมาทำเองไง มันไม่มีอะไรลึกซึ้งเลยนะ!" หญิงสาวเถียงคอเป็นเอ็น พยายามหาเหตุผลมารองรับการกระทำอันแสนจะเอาแต่ใจของอดี

ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างคนทั้งสอง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังอยู่ใบตองไม่ได้สะบัดมือเขาออก แต่ดวงตากลมโตของเธอกลับเริ่มคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ความทรงจำอันโหดร้ายในวันที่เขาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยกำลังเล่นงานเธออีกครั้ง"พี่รู้ไหมว่าตอนนั้นตองเจ็บแค่ไหน"น้ำเสียงของใบตองสั่นเครือ หยดน้ำตาไหลร่วงลงมาอาบสองแก้ม "ตองไปดักรอพี่ที่หน้าโรงเรียนทุกวัน ตองโทรหาพี่เป็นร้อยๆสาย ตองส่งข้อความหาพี่จนไม่รู้จะส่งยังไง แต่สิ่งที่ตองได้กลับมาคือความว่างเปล่า""พี่ขอโทษใบตอง" ฟินนิกซ์บีบมือเธอแน่นขึ้น แววตาของเขาเจ็บปวดไม่แพ้กัน"ตองโทษตัวเองมาตลอด ตองคิดว่าตองทำอะไรผิด พี่ถึงได้รังเกียจและหนีตองไปแบบนั้น" หญิงสาวสะอื้นเบาๆ ดึงมือตัวเองกลับมาเช็ดน้ำตา "ตองใช้เวลาตั้งนานกว่าจะทำใจได้ กว่าจะกลับมายิ้มได้อีกครั้ง แล้วจู่ๆพี่ก็กลับมา ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำเหมือนเรื่องของเรามันเพิ่งผ่านไปแค่วันเดียว""พี่ไม่ได้ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พี่รู้ว่าพี่ผิด พี่ถึงพยายามจะชดใช้ให้ตองอยู่นี่ไง""แต่ความรู้สึกของตองมันพังไปแล้วไงคะพี่ฟินน์" ใบตองเงยหน้าขึ้นสบตาเขาทั้งน้ำตา "ตองยอมรับนะว่าลึกๆ