All Chapters of Return to Gear กฏของวิศวะคือไม่ยอมเป็นแฟนเก่า: Chapter 31 - Chapter 40

ใบตองเบิกตากว้าง รีบกดเปิดเสียงคลิปวิดีโอทันที ภาพในคลิปคือตอนที่เธอกำลังยืนจับไมค์ร้องเพลงในห้องซ้อมเมื่อวานนี้ ซึ่งเป็นตอนที่ไอ้พี่ฟินนิกซ์นั่งแผ่รังสีอำมหิตอยู่มุมห้องนั่นแหละมุมกล้องถ่ายให้เห็นใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาร้องเพลงด้วยอินเนอร์จัดเต็ม เสียงร้องใสๆของเธอดังก้องไปทั่วห้อง"เฮ่ย แอดมินเพจคณะมาแอบถ่ายตอนไหนเนี่ย!" ใบตองร้องอุทานด้วยความตกใจ ยอดวิวในคลิปเพิ่งถูกลงไปไม่ถึงชั่วโมง แต่กลับพุ่งทะลุไปหลายพันวิวแล้ว แถมยังมีคนกดไลก์และคอมเมนต์กันรัวๆจนแจ้งเตือนในโทรศัพท์ของเธอที่ถูกแท็กชื่อไอจีเด้งไม่หยุดหญิงสาวค่อยๆเลื่อนลงไปอ่านคอมเมนต์ด้วยความตื่นเต้นปนประหม่า‘เสียงเพราะมากกกก น้องน่ารักสุดๆ’‘โดนตกแล้วครับ งานรับน้องจัดวันไหน จะไปจองแถวหน้าเลย!’‘วาร์ปน้องใบตองด่วนครับบบ น่ารักเกินไปแล้ววว’ใบตองอ่านคอมเมนต์ชมเชยเหล่านั้นแล้วก็เผลอยิ้มออกมาด้วยความภูมิใจ การที่ได้ทำในสิ่งที่รักและมีคนชื่นชอบ มันคือความสุขที่สุดของคนเรียนดนตรีอย่างเธอจริงๆ...แต่ตัดไปที่ฟินนิกซ์ภายในห้องพักคอนโดหรูใจกลางเมือง ฟินนิกซ์ที่เพิ่งอาบน้ำสระผมเสร็จใหม่ๆอยู่ในชุดกางเกงวอร์มขายาวกับเสื้อยืดสีขาวสบา

"ไอ้พี่ฟินน์! ไอ้คนบ้า! ไอ้คนหน้าไม่อาย!"ดวงตากลมโตของใบตองเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า เมื่อสายตาปะทะเข้ากับคอมเมนต์ล่าสุดที่เด้งหลาอยู่บนหน้าอินสตาแกรมของเพจคณะดุริยางคศิลป์ เธออ่านทวนประโยคนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความรู้สึกที่ทั้งอาย ทั้งโกรธ และทำอะไรไม่ถูกยอดไลก์คอมเมนต์ของ @Finnix_K พุ่งทะยานขึ้นหลักพันภายในเวลาไม่กี่นาที แถมยอดแจ้งเตือนในโทรศัพท์ของเธอก็ดังรัวจนเครื่องแทบจะค้าง เพราะมีแต่นักศึกษาคณะอื่นพากันแท็กชื่อเธอมาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น"โอ๊ยยย แล้วแบบนี้พรุ่งนี้ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเนี่ย"หญิงสาวโวยวายอยู่คนเดียวลั่นห้อง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนุ่มอย่างหงุดหงิด สองมือเล็กหยิบหมอนขึ้นมาปิดหน้าแล้วกรี๊ดอัดลงไปเพื่อระบายความอัดอั้นตันใจ"จิ๊! คอยดูนะ พรุ่งนี้จะเอาเสื้อช็อปปาใส่หน้าให้หงายหลังไปเลย ไอ้คนหน้าดื้อเอ๊ย!" ใบตองจิ๊ปากอย่างขัดใจ ปิดหน้าจอโทรศัพท์หนีปัญหา แล้วมุดตัวเข้าใต้ผ้าห่มด้วยหัวใจที่ยังคงเต้นระรัวไม่หยุด คืนนี้เธอจะข่มตาหลับลงได้ยังไงกันเช้าวันต่อมา ณ ลานเกียร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์บรรยากาศยามเช้าที่ลานเกียร์เต็มไปด้วยความคึกคักของเ

บรรยากาศในโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ช่วงพักเที่ยงยังคงพลุกพล่านและเต็มไปด้วยเสียงจอแจเช่นเคย กลุ่มของฟินนิกซ์ ศิลา วศิน และปืน กำลังนั่งจัดการกับมื้อเที่ยงของตัวเองอยู่ที่โต๊ะประจำทว่าวันนี้พี่ว๊ากสุดโหดกลับดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เขาไม่ได้นั่งหน้าตึงเหมือนทุกวัน แต่กลับนั่งเคาะนิ้วกับโต๊ะเป็นจังหวะ ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง"พี่ฟินนิกซ์ครับ! พี่ฟินนิกซ์!"จู่ๆเสียงเรียกที่ดังแหวกอากาศมาแต่ไกลก็เรียกความสนใจจากทุกคนในโต๊ะ นักศึกษาชายปีหนึ่งในชุดนักศึกษาถูกระเบียบเป๊ะ สวมแว่นตาหนาเตอะ หอบแฮ่กๆวิ่งฝ่าดงเด็กช็อปเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะของพวกเขาฟินนิกซ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาวางช้อนในมือลง ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่วงท่าสบายๆ"ว่าไง... ได้เรื่องไหม?""ได้ครับพี่! ได้เรื่องแน่นอนครับ!"เด็กหนุ่มคนนั้นพยักหน้ารัวๆ พลางหยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กออกมาเปิดอ่านราวกับกำลังรายงานภารกิจระดับชาติ"ใบตองมีนัดกินเลี้ยงเปิดสายรหัสตอนหกโมงเย็นวันนี้ครับ สถานที่คือร้านฝั่งหลังมหาลัย จองโต๊ะโซนวีไอพีชั้นสองไว้ครับ ส่วนพี่รหัสของพี่ใบตองคือ พี่ซัน อยู่ปีสี่ ดีกรีอดีตเดือนคณะดุริยางค์ครับผม"คำรายงาน

"มึงจะจ้องจนโต๊ะเขาไฟลุกเลยไหมไอ้ฟินน์ เหล้าในแก้วมึงเนี่ย น้ำแข็งละลายจนจืดเป็นน้ำเปล่าแล้วมั้ง"เสียงกลั้วหัวเราะของศิลาดังขึ้นแข่งกับเสียงดนตรีสดฟังสบายๆภายในร้าน มือหนาของเพื่อนสนิทคว้าขวดแบล็คเลเบิ้ลราคาแพงมารินเติมลงในแก้วตัวเองอย่างอารมณ์ดีในขณะที่สายตาก็มองท่าทีของพี่ว๊ากจอมเย็นชาที่ตอนนี้เอาแต่นั่งกอดอก หน้าตึง จ้องเขม็งไปยังโต๊ะวีไอพีที่อยู่ถัดไปไม่ไกลนัก"นั่นดิ" วศินสมทบขึ้นอีกคน พลางหยิบข้อไก่ทอดเข้าปาก"กูเห็นมึงนั่งจ้องเขามาเป็นชั่วโมงแล้วนะเว้ย ไม่เมื่อยตาบ้างหรือไงวะ ปล่อยวางบ้างเถอะน่า เขามากินเลี้ยงสายรหัสกัน สนุกสนานเฮฮาประสาพี่น้อง มึงจะไปนั่งทำหน้ายักษ์ใส่เขาทำไมเนี่ย"ฟินนิกซ์ไม่ตอบ เขายังคงนั่งไขว่ห้าง แววตาคมกริบดุดันภายใต้แสงไฟสลัวของร้านเหล้าจับจ้องไปที่ร่างเล็กในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนไม่วางตาที่โต๊ะวีไอพีนั้น ใบตองกำลังนั่งหัวเราะร่วนอยู่กับกลุ่มรุ่นพี่รุ่นน้องในสายรหัสคณะดุริยางคศิลป์ท่าทางของเธอผ่อนคลายและดูมีความสุขมาก โดยเฉพาะเวลาที่หันไปคุยกับ 'พี่ซัน' อดีตเดือนคณะสุดหล่อที่นั่งขนาบข้างอยู่ไม่ห่าง"สนุกสนานประสาพี่น้องบ้าอะไรมึงดู" ฟินนิกซ์กดเสียงต่ำ บ่น

"เมาแล้วปากดีนักนะเรา" ฟินนิกซ์ดุเสียงนุ่ม พลางใช้นิ้วโป้งเกลี่ยพวงแก้มแดงระเรื่อของเธออย่างทะนุถนอม"มาทามมายยยย ใครให้มา บังคับเก่งที่สู้ดดดด"เธอร่ายยาวเสียงยานคาง ยกนิ้วชี้ขึ้นมาจิ้มที่ปลายคางของเขาอย่างไม่เกรงกลัว"รังเกียจช่ายหมายยย เปื้อนโคลนหมดแย้ววว"คำพูดที่จับต้นชนปลายไม่ถูกของคนเมา ทำให้ฟินนิกซ์หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เขาไม่ได้สนใจสายตาตกตะลึงของซันและเพื่อนๆสายรหัสอีกต่อไปชายหนุ่มจัดการก้มตัวลงช้อนร่างเล็กของใบตองขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าหญิงอย่างรวดเร็วและง่ายดาย"ว๊ายยย! อุ้มทามมายยยย ปล่อยน้าาา!"ใบตองโวยวายเบาๆ สองแขนเล็กตวัดโอบรอบคอแกร่งของเขาเอาไว้โดยอัตโนมัติด้วยความกลัวตก"กลับบ้านกันยัยเด็กขี้เมา ดื้อจริงๆเลย ปล่อยให้คลาดสายตาแป๊บเดียว โดนคนอื่นมอมเหล้าจนสภาพดูไม่ได้เลยเห็นไหม"ฟินนิกซ์บ่นกระปอดกระแปด แต่รอยยิ้มกลับประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาเขากระชับร่างเล็กในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ก่อนจะปรายตาที่กลับมาเรียบนิ่งและเยียบเย็นไปมองหน้าซันอีกครั้ง"กูพาเมียกูกลับก่อนนะ หวังว่ามึงคงจะฉลาดพอ ที่จะไม่มายุ่งกับคนของกูอีก"พูดจบ ฟินนิกซ์ก็อุ้มร่างของใบตองเดินฝ่าผู้คนออกจากร้านไปอย่า