บททั้งหมดของ Return to Gear กฏของวิศวะคือไม่ยอมเป็นแฟนเก่า: บทที่ 51 - บทที่ 60

พูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้ากระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพายพาดบ่า "กูไปก่อนละ เจอกันที่ร้านตอนทุ่มนึง ห้ามเลทนะพวกมึง"ทิ้งให้เพื่อนทั้งสามคนนั่งมองตามแผ่นหลังกว้างไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอือมระอาปนหมั่นไส้ขั้นสุด"กูล่ะเชื่อมันเลยจริงๆ" ปืนส่ายหัว "อาการหนักจนกู่ไม่กลับแล้วเพื่อนกู"19:00 น. บรรยากาศร้านนั่งชิลยามค่ำคืนคึกคักไปด้วยนักศึกษาที่มานั่งผ่อนคลายหลังเลิกเรียน โซนด้านนอกถูกตกแต่งด้วยไฟประดับสีส้มสลัวๆ มีดนตรีโฟล์คซองเล่นคลอเบาๆ ไม่หนวกหูจนเกินไป เหมาะสำหรับการมานั่งคุยสังสรรค์ใบตอง แอน สา และสมาชิกวงอัลตร้าอย่าง เจ๊น้ำ บาส และคิม เดินตามหลังปืนเข้ามาในร้านด้วยสีหน้าอิดโรยเล็กน้อยจากการซ้อมดนตรีอย่างหนักหน่วงมาตลอดช่วงบ่าย ทว่าทันทีที่เดินมาถึงโต๊ะที่จองเอาไว้ ใบตองก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อพบว่ามีใครบางคนนั่งกอดอกรออยู่ก่อนแล้ว"พี่ฟินนิกซ์..."หญิงสาวอุทานออกมาเบาๆ ดวงตากลมโตหันขวับไปมองหน้าปืนอย่างต้องการคำตอบทันที "พี่ปืน! ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้คะ ไหนพี่บอกว่าวันนี้เลี้ยงฉลองเฉพาะคนในวงกับเพื่อนสนิทไง"ปืนทำหน้าเลิ่กลั่ก รีบยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ "เอ่อ... ก็ไอ้ฟิน

"พวกมึงกูกลับก่อนนะ ยัยเด็กดื้อนี่เมาเละเทะไม่ได้สติแล้ว ปล่อยไว้นานกว่านี้เดี๋ยวจะไปสร้างวีรกรรมบีบกล้ามใครเข้าอีก" เสียงทุ้มต่ำของฟินนิกซ์ เอ่ยบอกลาเพื่อนสนิทและสมาชิกวงอัลตร้าที่โต๊ะ ท่ามกลางเสียงดนตรีสดที่ยังคงบรรเลงอย่างต่อเนื่อง ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งอยู่ในท่าย่อตัวลงเล็กน้อย โดยมีร่างเล็กของใบตองเกาะหนึบอยู่บนแผ่นหลังกว้าง แขนเรียวทั้งสองข้างของคนเมาตวัดโอบรอบคอแกร่งเอาไว้แน่นราวกับลูกโคอาลา ส่วนใบหน้าหวานก็ซุกซบลงกับลาดไหล่ของเขาอย่างหมดสภาพ "เออๆ มึงพาน้องตองกลับไปพักผ่อนเถอะว่ะ ไอ้ปืนมันก็ชงซะเข้มเลย เผลอแป๊บเดียวน้องมันคว้าไปกระดกซะเกลี้ยงแก้ว" ศิลาโบกมือลาพลางกลั้วหัวเราะ "เฮ้ย! กูเปล่านะเว้ย กูชงกินเอง แต่น้องตองมันแอบฉกไปตอนพวกกูเผลอต่างหาก!" ปืนรีบแก้ตัวเป็นพัลวัน เมื่อเห็นสายตาดุดันของคนที่ตวัดมามองคล้ายจะกินเลือดกินเนื้อ ฟินนิกซ์รับคำสั้นๆ ก่อนจะกระชับเรียวขาใต้ข้อพับของคนบนหลังให้แน่นขึ้น แล้วก้าวเท้ายาวๆ เดินฝ่าผู้คนออกจากร้านไปยังลานจอดรถด้านหลังอย่างระมัดระวัง อากาศยามค่ำคืนค่อนข้างเย็นสบาย แต่ลมหายใจร้อนผ่าวที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกับกลิ่นหอมบร

นัยน์ตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังหอบแฮ่กๆริมฝีปากแดงเจ่อจากการกระทำของเขาเขาอยากจะทำมากกว่าจูบ อยากจะครอบครองเธอให้สมกับความรักและความหวงแหนที่อัดอั้นมาตลอดหลายปี แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ลานจอดรถหลังร้านเหล้า ซึ่งมีคนพลุกพล่านเดินผ่านไปมาตลอดเวลา ขืนเขาทำอะไรลงไปตรงนี้ มีหวังได้กลายเป็นเป้าสายตาของคนอื่นแน่ๆ"เชี่ยเอ๊ย!"ฟินนิกซ์สบถลั่นรถอย่างหัวเสีย เขาผละตัวออกจากร่างเล็กอย่างรวดเร็ว จัดการดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้คนเมาที่ยังคงนอนตาปรืออย่างลวกๆ ก่อนจะกระแทกประตูปิด ชายหนุ่มเดินอ้อมกลับมาขึ้นฝั่งคนขับ สตาร์ทเครื่องยนต์ แล้วเหยียบคันเร่งพารถสปอร์ตคู่ใจพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถของร้านไปด้วยความเร็ว"อ๊ะ พี่ฟินน์ ขับเร็วจัง" ใบตองงึมงำ เอนศีรษะพิงกระจกหน้าต่างรถฟินนิกซ์ไม่ตอบ เขากัดฟันกรอด มือหนากำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูด ความรุ่มร้อนในร่างกายที่ถูกปลุกปั่นขึ้นมาเมื่อครู่ มันไม่ได้ดับลงไปเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน...มันยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเมื่อหางตาของเขายังคงเหลือบไปเห็นเรียวขาขาวเนียนที่โผล่พ้นชายชุดของเธอเขาตั้งใจจะขับรถกลับไปที่คอนโดของตัวเอง แต่ระยะทางจากร้านเหล้าไ

เขาประคองสะโพกกลมกลึงของคนบนตักให้ยกขึ้นเล็กน้อย สบตากับดวงตากลมโตที่กำลังฉ่ำเยิ้มและเต็มไปด้วยความต้องการไม่แพ้กัน"พี่รักตองนะ รักมากที่สุด เป็นของพี่นะใบตอง"ฟินนิกซ์บอกรักเสียงสั่นพร่า ก่อนจะค่อยๆกดสะโพกของคนตัวเล็กให้กลืนกินความเป็นตัวตนของเขาเข้าไปอย่างช้าๆ"อ๊า พี่ฟินน์ เจ็บ ตองเจ็บ..." ใบตองร้องไห้ออกมาเบาๆ สองมือเล็กจิกไหล่กว้างของเขาแน่น น้ำตาหยดใสไหลร่วงลงมาอาบแก้มฟินนิกซ์ชะงักกึก เขากัดฟันกรอดเพื่อข่มความต้องการที่พุ่งทะยานจนแทบจะควบคุมไม่ได้ ชายหนุ่มดึงร่างเล็กเข้ามากอดแนบอก ลูบแผ่นหลังบางเบาๆเพื่อปลอบประโลม"พี่ขอโทษ พี่จะอยู่นิ่งๆ ก่อนนะ ไม่ร้องนะคนเก่ง กัดไหล่พี่ไว้ก็ได้ถ้าเจ็บ"เขากดจูบลงบนขมับชื้นเหงื่อของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า รอคอยจนกระทั่งร่างกายของเธอเริ่มปรับตัวรับความยิ่งใหญ่ของเขาได้ ใบตองค่อยๆคลายแรงจิกที่ไหล่ของเขาออก เปลี่ยนมาเป็นลูบไล้แผ่นหลังกว้างแทน"พะ พี่ฟินน์ ขยับสิ..." เสียงหวานเอ่ยบอกอย่างขัดเขินคำอนุญาตนั้นเหมือนเสียงสวรรค์ ฟินนิกซ์ไม่รอช้าอีกต่อไป เขาเริ่มขยับสะโพกสอบสวนทางกับการเคลื่อนไหวของคนบนตักอย่างเชื่องช้าในตอนแรก ก่อนจะค่อยๆเพิ่มจังหวะความ

"ไอ้คนลามก ไอ้คนทะลึ่ง ไม่ต้องมาพูดเลยนะ!" ใบตองหน้าแดงจัดจนแทบจะระเบิด เธอพยายามสะบัดมือออกจากการเกาะกุม แต่ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งจับแน่นขึ้น ชายหนุ่มออกแรงดึงเพียงนิดเดียว ร่างเล็กก็เซถลาลงมาปะทะกับแผงอกกว้างของเขาทันที "อ๊ะ ปล่อยนะ" "จะให้ปล่อยได้ยังไง ในเมื่อตองเป็นคนทิ้งหลักฐานไว้บนตัวพี่เต็มไปหมดขนาดนี้" ฟินนิกซ์ไม่พูดเปล่า เขาจับมือเล็กของเธอให้ลูบลงบนแผ่นหลังและลาดไหล่ของเขา ซึ่งเต็มไปด้วยรอยเล็บสีแดงเป็นทางยาวหลายแห่ง บ่งบอกถึงความเร่าร้อนและอารมณ์ที่พุ่งทะยานของคนข่วนเมื่อคืนนี้ได้อย่างชัดเจน "ดูสิ หลังพี่ลายไปหมดแล้วเนี่ย เมื่อคืนตองข่วนพี่ซะแสบไปหมดเลยนะ" เขาฟ้องเสียงนุ่ม พลางโน้มหน้าลงมากระซิบที่ข้างหู "ดุขนาดนี้ ยังจะมาหาว่าพี่ข่มขืนอีกเหรอครับ สมยอมชัดๆ แถมยังให้ความร่วมมือดีมากซะด้วย" "พี่ฟินนิกซ์!" ใบตองเงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่เขา น้ำตาร่วงแหมะลงมาอาบแก้มด้วยความคับแค้นใจ "ตองเกลียดพี่ พี่มันเอาเปรียบตอง พี่หลอกตองตอนที่ตองเมาไม่รู้เรื่อง" เห็นคนตัวเล็กร้องไห้จริงๆ ฟินนิกซ์ก็เริ่มใจเสีย ชายหนุ่มรีบคลายอ้อมกอดออกเล็กน้อย ยกนิ้วหัวแม่มือขึ้นเกลี่ยซับน้ำตาที่หางต