All Chapters of La Viuda de Cardenas The Billionaires Desire : Chapter 21 - Chapter 30

Chapter 20Migo’s POV“Cielo! Ano ba yang sinasabi mong fiance kita? Parang wala naman akong natatandaang nakapagpropose ako sa iyo?”Halos hindi ako makapaniwala sa naririnig ko mula sa kanya. Nakatingin siya sa akin na para bang ako ang may kasalanan kung bakit hindi ko tinatanggap ang sinasabi niya.“Migo, ano ba ang tingin mo sa akin?”Napakunot ang noo ko.“Parausan lang?”Agad nagbago ang ekspresyon ng mukha niya.“Ilang beses ng may nangyari sa atin.”“And after all the things we’ve done. Wala pa lang kahulugan sa iyo?”“Honestly Cielo, wala talaga.”Diretsahan kong sagot.Ayokong bigyan siya ng kahit anong pag-asa. Alam kong mas masasaktan siya kung patuloy ko siyang pagbibigyan at hahayaan siyang maniwala sa isang bagay na hindi naman kailanman mangyayari.“We are both consenting adults playing around. And besides ikaw ang lumalapit sa akin at hindi ako.”Tahimik siya sandali.Pero sa halip na umatras, lalo siyang lumapit.“But I love you Migo.”Napabuntong-hininga ako.Hindi

Chapter 22Helena’s POVNabalitaan kong pinayagan ni Doña Engracia ang mga bata sa kanilang camping activity.Sinabi iyon mismo ni Migo.Ilang buwan ko nang hindi nakikita at nakakasama ang mga anak ko. Hindi na ako nakukuntento sa mga nakaw na tawag lang namin. Gusto ko na silang makasama.Gusto kong mayakap sila.Gusto kong marinig nang personal ang mga kuwento nila.Gusto kong makita kung gaano na sila kalaki.Gusto kong maging bahagi ng kanilang buhay kahit sandali lamang.Hindi sapat sa akin ang ilang minuto sa telepono. Hindi sapat ang makita lamang ang mga mukha nila sa screen habang pilit kong itinatago ang mga luha ko.Ina na ako.At walang ina na makukuntento sa ganoon lamang.Halos magmakaawa na ako kay Migo na makagawa ng paraan.“Migo, please. Kahit ilang oras lang.”“Helena, I’ll try.”“Hindi. Please, kailangan ko silang makita.”Nakita ko sa mukha niya kung gaano rin siya nahihirapan.Alam niyang delikado.Alam niyang kapag nalaman ni Doña Engracia na nakasama ko ang mg

Chapter 24Helena’s POVKailangan nang bumalik nila sa camping site bago pa magising si Cielo.Isa-isa, binuhat ni Migo ang kambal patungo sa sasakyan.Tahimik lang akong nakatingin sa kanila habang mahimbing pa ang kanilang mga mata.Parang gusto kong huminto ang oras.Parang gusto kong pigilan ang bawat segundo.Dahil alam kong kapag isinara na ang pinto ng sasakyan, muli na naman kaming magkakahiwalay.At ayokong maranasan iyon.Kahit ilang minuto pa.Kahit ilang segundo.Nagising ng bahagya ang mga bata at niyakap ko sila ng napakahigpit.Isa-isa kong hinalikan ang kanilang mga noo.Huminga ako nang malalim habang pinipilit kong huwag umiyak.“See you again Nay.”Tumango lang ako ng maluha-luha.“Oo, malapit na.”Pero kahit sinabi ko iyon, hindi ko alam kung kailan talaga.Hindi ko alam kung ilang araw, ilang linggo, o ilang buwan pa ang kailangan kong tiisin bago ko sila muling mayakap.Bakit kasi kailangan pa naming magkahiwalay ng mga anak ko?Bakit kailangang may ibang taong m

Chapter 25Helena’s POVAbalang-abala ako noon sa Gani’s dahil sa napakaraming dapat asikasuhin.Hindi naman nakakapagod, dahil nagamay ko na ang trabaho. Masasabi kong naging bahagi na ng araw-araw kong buhay ang pag-aasikaso sa mga tao, sa mga dokumento, sa mga supplier, at maging sa mga problemang kailangang mabilis na maresolba. Unti-unti ko nang natutunan kung paano patakbuhin ang negosyo ni Don Isagani na parang sarili ko na rin itong responsibilidad.Isang araw, pinapunta ako ni Don Isagani sa kanyang home office.Maaliwalas na ang kanyang mukha, hindi gaya dati na parang ang dilim-dilim ng kanyang bawat araw. Ngumingiti na siya at madalas tumatawa. Pati ang hacienda at mansyon, mas gumanda na ito gaya ng dati. Pinalinis pa niya ang pool.Para daw kapag nakuha ko ang aking mga anak ay magagamit ito.Napapangiti ako tuwing sinasabi niya iyon.Parang unti-unti na rin niyang nakikita ang mga anak ko bilang bahagi ng pamilya niya.Nagkaroon si Don Isagani ng isa pang pagkakataon pa

Chapter 26Migo’s POV“Migo!” sigaw ng babae na mula sa likuran ko.Pamilyar na pamilyar iyon sa akin dahil kilalang-kilala ko ang kanyang tunay na pagkatao.At gaya ng kanyang ama, napakatuso rin niya.Kahit saan ako magpunta, parang lagi siyang sumusunod.Hindi ko alam kung paano niya nagagawa iyon, pero tila wala siyang balak na basta na lamang mawala sa buhay ko.Huminga ako nang malalim bago ko siya hinarap.“Meeting someone?”“Yes, I have a date.”Pranka kong tugon sa kanya.Ayoko nang magpaligoy-ligoy pa.Gusto kong maintindihan niyang tapos na ang lahat sa pagitan namin.“Sino?”Sigaw pa siya.Pero hindi ko siya sinagot.Hindi ko kailangang ipaliwanag sa kanya kung sino ang kasama ko.Hindi ko rin kailangang humingi ng permiso sa kanya kung sino ang gusto kong makasama.“Stop making a scene.”“Hindi ka na ba talaga nahihiya, Cielo?”“Sa lahat na lang ba talaga ng lugar?”Napatingin siya sa akin na para bang hindi niya matanggap ang mga sinasabi ko.Pero wala na akong pakialam.