All Chapters of La Viuda de Cardenas The Billionaires Desire : Chapter 1 - Chapter 10

Helena Cardenas’s POVMahigpit kong niyakap ang lumang sobre na ibinigay sa akin ni Nanay Leticia habang bumababa ako ng bus.Sa wakas...Narating ko na rin ang Bayan ng Perlas.Ito ang bayang matagal kong gustong balikan at sabay ding kinatatakutan.Dito nakatira ang pamilya ng asawa kong si Emilio.Dito rin dinala ang mga anak ko limang taon na ang nakalipas.Limang taon...Limang taong hindi ko sila nayakap.Hindi ko sila nakitang lumaki.Hindi ko alam kung kumusta na sila.Huminga ako nang malalim."Helena...""Kaya mo ito."Ito na lamang ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko.Wala akong ibang pagpipilian kundi lumaban.Para sa mga anak ko.At para sa katotohanang matagal nang ibinaon ng panahon.Tahimik kong nilibot ang maliit na terminal.Simple lamang ang bayan.Walang matatayog na gusali.Walang matinding trapiko.Maraming tindahang gawa pa sa kahoy.May mga nagtitinda ng sariwang gulay.May mga traysikel na naghihintay ng pasahero.May matatandang nakaupo sa tapat ng tin

Chapter 4Helena Cardenas POVNatapos kong linisin ang kuwartong pinagamit sa akin ni Don Isagani.Kanina lamang ay halos hindi ako makapasok sa dami ng alikabok at mga lumang gamit na nakatambak doon. May mga sirang kabinet, lumang kahon ng dokumento, kupas na kurtina, at mga kasangkapang matagal nang hindi nagagamit. Nang hingin ko ang pahintulot na magtapon ng mga wala nang silbi, pumayag naman siya.Kaya matapos ang halos buong maghapong paglilinis, ibang-iba na ang itsura ng silid.Malinis na ang sahig. Bumungad na muli ang malalaking bintana na matagal nang natatakpan ng alikabok. Nakapasok ang liwanag ng araw at sariwang hangin.Napangiti ako nang makita ang naging resulta."Unti-unti ring gumagaan ang pakiramdam ko," bulong ko sa sarili.Hindi lang pala ang kuwarto ang nililinis ko.Pakiramdam ko pati ang sarili kong buhay ay unti-unti ring inaayos.Napatingin ako sa napakalaking mansiyon.Napakarami pang kuwartong kailangang ayusin.Siguro...Ito talaga ang misyon ko rito.Hi

Chapter 6Helena’s POVNapakasaya ni Don Isagani nang tuluyan nang maibalik sa kanya ang pagmamay-ari ng Gani's Super Store.Matagal niyang ipinaglaban ang negosyong iyon.Hindi lang iyon basta isang department store.Iyon ang bunga ng ilang dekadang paghihirap, pagpupuyat, at pagsasakripisyo. Bawat sulok ng gusali ay may kuwento ng kanyang pagsisikap. Kaya nang subukan ni Mr. Enriquez na agawin iyon sa pamamagitan ng panlilinlang at mga pekeng dokumento, halos mawalan siya ng ganang lumaban.Ngunit nagkamali ang kalaban.Hindi nila inasahang may isang babaeng kagagaling lamang sa kulungan ang magiging dahilan ng kanilang pagbagsak.Matapos naming makalap ang mga ebidensya, isa-isang nagsampa ng kaso si Don Isagani laban kay Mr. Enriquez at sa mga kasabwat nito.Estafa.Falsification of documents.Qualified theft.Fraud.Isa-isang bumagsak ang mga kasong isinampa laban sa mga ito.Hindi na sila nakaporma.Sa dami ng matitibay na ebidensya, wala silang nagawa kundi harapin ang batas.H

SearchingChapter 8Migo Cardenas' POV“Anak, aren’t you coming with us?”Napalingon ako kay Mama habang naghahanda silang magsimba. Nakasuot na siya ng kanyang simpleng bestida habang inaayos ng mga kasambahay ang kambal na halos hindi mapakali sa pananabik.“Sa ibang pagkakataon na lang, Mama. May aasikasuhin pa kasi ako.”“Linggo?” kunot-noo niyang tanong.“Huwag mo akong patawanin, Migo. Wala kang pasok ngayon.”Napangiti ako.“Yes. And it doesn't mean na wala na akong buhay. May mga gusto rin akong gawin ngayong araw.”Napailing na lamang siya.“Bahala ka na. Pero kung magbago ang isip mo, nasa simbahan lang kami ng mga bata.”“I'll try.”Hindi ko na sinabi ang tunay kong pakay.Hindi negosyo.Hindi meeting.Kundi ang paghahanap sa isang babaeng hindi ko pa man lang alam ang pangalan.Eksaktong dumating ang kambal.“Titooo Migs!”Sabay silang tumakbo at yumakap sa akin.“Kamusta na ang mga paborito ko?”“Okay po!” sabay nilang sagot.“Hindi po kayo sasama sa amin, Tito?” tanong n

Chapter 10Migo’s POVKinabukasan, naghanda na ako sa pagpasok sa opisina.Nakaalis na rin ang mga bata para pumasok sa eskwelahan.Pagpunta ko sa dining, wala si Mama, na karaniwang nag-aasikaso sa akin at sumasabay sa pagkain. Sanay ako na bago ako umalis ay makikita ko muna siya. Minsan ay kinukulit pa niya ako tungkol sa pagkain ko, kung sapat ba ang kinain ko o kung nagmamadali na naman ako.Pero ngayong umaga, tahimik ang dining area.“Nasaan ang Mama?” tanong ko sa isang kasambahay.“Hindi pa po lumalabas, señorito.”“Ha?” Tiningnan ko ang relo ko. Pasado alas-nuwebe na ng umaga.Napuyat si Mama o masama ang pakiramdam?Hindi iyon normal para sa kanya. Kahit gaano pa siya kapagod, maaga siyang bumabangon. Lalo na kapag alam niyang papasok ang mga bata sa eskwelahan. Siya mismo ang nag-aasikaso sa mga gamit ng kambal.Tumayo ako para tingnan ang kalagayan niya.Pagpasok ko sa kwarto niya, agad kong nakita si Mama na nakahiga. May ice pack siya sa kanyang noo.“Ma, bakit? May lag