Semua Bab เพลิงกัลป์ | DARE TO LOVE : Bab 61 - Bab 70

“อ๊าสสสสส” กายบางกระเพื่อมไหวไปตามแรงถาโถมของสะโพกสอบที่กระแทกกระทั้นแก่นกายใหญ่เข้ามาในช่องทางรักถี่รัว เสียงครางอย่างสุขสมดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ไฟลักหลับคนเมาอย่างที่พูด“โดนลักหลับขนาดนี้ยังไม่ตื่นอีก” ไฟโน้มกายลงไปบดเบียดเรือนร่างเปลือยเปล่าของตังเม ใบหน้าคลอเคลียที่ซอกคอหอมกรุ่น เรียวปากอุ่นจัดไล่ขบเม้มขึ้นไปจนถึงพวงแก้ม และติ่งหู แม้คนใต้ร่างจะหลับใหล แต่ช่องทางรักยังคงขมิบตอดรัดลำเอ็นถี่กระชั้นสร้างความเสียวกระสัน อยากจะขยับเข้าออก ปลดปล่อยเชื้อพันธุ์เข้าไปในกายเธออีกสักครั้ง แต่ก็เกรงว่าส่วนอ่อนไหวจะบอบช้ำไปมากกว่านี้ ก่อนจะค่อยๆ ถอดถอนแก่นกายออกมาช้าๆ น้ำสีขาวขุ่นไหลทะลักล้นออกมาจนเปรอะเปื้อนที่นอนเป็นวงกว้าง“ตื่นมาได้โวยวายแน่” ไฟรีบยันกายลุกจากเตียง จัดการเช็ดทำความสะอาดทุกซอกทุกมุมของร่องหลืบ อุ้มร่างเล็กไปนอนที่โซฟา จัดการเปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่ จากนั้นจึงอุ้มเธอกลับมานอนที่เดิม ห่มผ้าให้ถึงลำคอ แล้วจึงจัดการกับร่างกายของตนเอง เนื้อตัวสะอาดสะอ้าน หอมกลิ่นครีมอาบน้ำ ก่อนจะแทรกกายเข้าไปในผ้าห่ม นอนบนหมอนใบเดียวกัน ขยับศีรษะเล็กให้หนุนลงบนแขนตน โอบกอดร่างบางไว้อย่างทะนุถนอม

“ไทเกอร์” ไทเกอร์อุ้มนัจมีย์ลอยละลิ่วเดินตรงเข้าไปในห้องนอน วางลงบนเตียงกว้าง ตามขึ้นไปคร่อมบนร่างบางแล้วซุกไซ้ใบหน้าหล่อเหลาลงมาที่ซอกคอหอมกรุ่นอย่างเอาแต่ใจ“คุณรู้ไหมว่าผมต้องอดใจมากแค่ไหนตั้งแต่เห็นคุณใส่ชุดนี้ออกมาจากห้องลอง แล้วผมก็ไม่ชอบสายตาของพวกผู้ชายที่เอาแต่จ้องมองคุณ” ไทเกอร์ต้องอดทนอดกลั้นเป็นอย่างมากตั้งแต่ได้เห็นเนินอกอวบอิ่มของนัจมีย์ ปกติเธอมักใส่เสื้อตัวใหญ่โคร่งทำให้บดบังทรวดทรงอันสวยงามไว้ ทุกขณะที่ย่างกาย สายตาของผู้คนต่างหันมาจับจ้อง โดยเฉพาะพวกผู้ชาย ทั้งผมดำผมทอง มองเธอด้วยสายตาโลมเลียชนิดที่เขาอยากจะเข้าไปควักลูกตาคนพวกนั้นทิ้งให้รู้แล้วรู้รอดไป แต่ก็ต้องยอมรับว่าวันนี้เธอสวยมาก สวยจนเขาอดใจไว้ไม่ได้อีกแล้ว“แต่คุณเป็นคนเลือกให้ดาวเองนะ แล้วดาวก็ไม่เห็นจะรู้ตัวเลยว่ามีคนมอง” นัจมีย์ไม่ได้ให้ความสนใจผู้คนรอบกาย เพราะในสายตาของเธอคอยมองแต่ไทเกอร์เท่านั้น“ไม่รู้ละ ผมหวง ผมมีสิทธิ์มองคุณแค่คนเดียว”“เดี๋ยวก่อน…” นัจมีย์ใช้สองมือดันไหล่กว้าง แต่ก็ไร้ประโยชน์ เพราะเขาโน้มใบหน้าลงมาที่ซอกคอของเธอ แล้วใช้ริมฝีปากดูดดึงพร้อมใช้ฟันขบงับจนเธอเริ่มรู้สึกแสบนิดๆ“เสือเวล

ไทเกอร์วางมือลงบนไหล่มนราวกับจะบอกให้วางใจและมั่นใจในตัวเขาหลังจากที่เลื่อนเก้าอี้ให้กับเธอ นัจมีย์แตะที่หลังมือนั้นพร้อมรอยยิ้มบางเบา อีกทั้งเงยหน้าสบตากับดวงตาคมกริบที่ทำให้เธออบอุ่นหัวใจ ก่อนร่างสูงจะเดินอ้อมไปยังอีกฝั่งของโต๊ะอาหารทำตามคำสั่งของผู้เป็นแม่ เลื่อนเก้าอี้ให้นาเดีย หญิงสาวที่เป็นแขกรับเชิญอีกคน“ขอบคุณค่ะพี่ไทเกอร์” เสียงหวานของนาเดียเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มสดใสอย่างคนที่รู้จักมักจี่กันเป็นอย่างดี ไทเกอร์เพียงยิ้มตอบ ตั้งท่าจะเดินกลับไปนั่งเก้าอี้ตัวข้างๆ นัจมีย์“ไทเกอร์นั่งลง” เสียงทรงอำนาจของวราลีดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมสายตาเชิงบังคับให้บุตรชายนั่งลงยังเก้าอี้ตัวข้างๆ กับที่นาเดียนั่งอยู่“ผมจะนั่งตรงนั้น” ครั้งนี้ไทเกอร์ไม่ทำตามคำสั่งของผู้เป็นแม่ เดินอ้อมกลับไปยังฝั่งเดิม และนั่งลงข้างนัจมีย์ สายตาไม่พอใจถูกส่งมาหานัจมีย์ทันที เพราะเป็นตัวต้นเหตุที่ทำให้ลูกกระด้างกระเดื่องกับแม่ เธอทำได้เพียงนั่งก้มหน้าหลบสายตานั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเมื่อมืออุ่นหนากุมมือของเธอไว้“ไทเกอร์…”“วราลี …ไทเกอร์แนะนำผู้หญิงข้างกายลูกให้แด๊ดดี้กับหม่ามี้ได้รู้จักหน่อยสิลูก” ชาร์ลยื่นมือไปแตะห

“ทำไมถึงเชื่อที่นาเดียพูดง่ายๆ ไม่กลัวว่านาเดียจะมาแย่งผัวของดาวไปหรือไง หืม?” ภายในโรงแรมหรูที่ตั้งอยู่บนหน้าผาของชายฝั่งสูงบนสันเขาที่สามารถมองเห็นมหาสมุทรแปซิฟิก ไทเกอร์ได้รับฟังเหตุผลถึงการให้นาเดียเข้ามาอยู่ร่วมห้องจากปากของนัจมีย์ ร่างเล็กนั่งบนตักแกร่ง ถูกโอบกอดไว้ด้วยวงแขนแข็งแรง จมูกโด่งคลอเคลียแก้มนวลอย่างหยอกเย้า“ถ้าแย่งได้ง่ายๆ ก็แสดงว่าคุณไม่ได้รักดาว” มือบางยกขึ้นไปสัมผัสแก้มเนียนเกลี้ยงเกลาของไทเกอร์อย่างหลงใหล ผิวพรรณของเขาดีกว่าผิวพรรณของเธอเสียอีก ด้วยได้รับการดูแลอย่างดีมาตลอด ส่วนเธอแทบไม่เคยได้บำรุงอะไรเลยนอกจากทาครีมกันแดด“ผมรักคุณ” ดวงตาคมเจิดจ้าเต็มไปด้วยประกายแห่งความรักใคร่ยามที่พูด“ดาวก็รักคุณ” หัวใจดวงน้อยแทบจะหลอมละลายทุกครั้งที่ได้ยินคำว่ารักออกมาจากปากของผู้ชายคนนี้“ขอบคุณสำหรับความอดทนในวันนี้”“เพราะมีคุณอยู่ข้างๆ ไง ไม่งั้นดาวร้องไห้โฮไปแล้ว หม่ามี้คุณไม่ชอบดาวเอามากๆ เลย”“ไม่สำคัญ แค่ผมรักคุณก็พอแล้ว”“ยังไงท่านก็เป็นแม่”“ผมรู้ แต่ตราบใดที่หม่ามี้ไม่ยอมรับคุณ ไม่ยอมรับการตัดสินใจของผม ก็คงต้องปล่อยไปแบบนี้”“ดาว…ดาวสงสารแด๊ดดี้”“แด๊ดดี้อายุมาก

“คิดถึง…คิดถึง…คิดถึง” มือใหญ่ประคองกรอบหน้าสวยให้เงยขึ้นมารับจูบ ริมฝีปากอุ่นประทับลงบนแก้มนวลทั้งสองข้าง และจบลงที่ริมฝีปากนุ่นอย่างรู้สึกโหยหา“ตัวเองพอแล้ว อายคนอื่นบ้างสิ”“อายทำไม เราไม่ได้อยู่ไทยสักหน่อย ที่นี่คืออเมริกา เค้าจะกอด จะจูบตัวเองที่ไหนก็ได้ จะจูบมากกว่านี้ก็ไม่มีใครเขามาสนใจหรอก”“อายคุณดิน คุณน้ำ คุณลม คุณเธียร คุณธีร์ไง”“ไม่ต้องอายพวกนี้หรอก ตัวเองเห็นเป็นหัวหลักหัวต่อได้เลย”“หัวหลักหัวต่อเหรอ” น้ำอยู่ใกล้ไฟสุด รับหน้าที่ลุกขึ้นไปฟาดกบาลจอมกวนไปหนึ่งป๊าบ“เจ็บนะเว้ย …ตัวเองเค้าเจ็บ ขอหอมแก้เจ็บหน่อย นะๆ” ไฟลูบหัวตัวเองป่อยๆ ก่อนจะออดอ้อนออเซาะคู่หมั้นสาว“ก็ได้” ตังเมก็รู้สึกคิดถึงคู่หมั้นหนุ่มไม่ต่างกัน ไฟกอด หอม จูบ จนหน่ำใจ ก่อนจะนั่งลงบนโซฟา แล้วรั้งร่างเล็กให้ตามลงมานั่งบนตักแกร่ง“เค้ากำลังไปรับตัวเองเลย”“เสร็จก่อนเวลาไง ก็เลยให้ไทเกอร์มาส่ง” ตังเมบอกพร้อมวางกระเป๋ากับแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ“อ้าว แล้วพี่ไทเกอร์ไปไหนแล้วล่ะ”“พาพี่นัจมีย์ไปสัมภาษณ์งานที่ร้านอาหารใกล้ๆ มหาลัยนี่เอง สัมภาษณ์เสร็จก็จะไปกินอาหารกับพวกเรา” ช่วงเช้านัจมีย์มีนัดสัมภาษณ์งานที่โรงเรียนส