Todos los capítulos de เพลิงกัลป์ | DARE TO LOVE : Capítulo 71 - Capítulo 80

(โตจนมีเมียแล้ว ยังจะงอแงเป็นเด็กๆ อีกนะเพลิงกัลป์ พี่เมจังเรียนหนัก ต้องรักษาคนไข้ เหนื่อยพอแล้ว อย่าให้ต้องมาเหนื่อยใจกับเด็กไม่รู้จักโตอีกเลย)เวลาผ่านไปเกือบสองเดือน ไฟก็เริ่มออกอาการงอแงเพราะตังเมไม่มีเวลาให้เหมือนเมื่อตอนอยู่เมืองไทย จะตามไปเฝ้าที่โรงพยาบาลก็ไม่สามารถทำได้เหมือนตอนที่เธอเป็นหมอที่โรงพยาบาลของสายฟ้า และพอเขาเซ้าซี้มากๆ ก็โดนดุกลับมาทุกที เมจังของเขากลายเป็นคนขี้หงุดหงิด เขาอ้อน เธอก็แสดงความรำคาญ จนเขาแสดงออกไปให้เธอรู้ว่าเขางอน เขาน้อยใจเธอ แต่เธอก็ไม่คิดจะง้อหรือสนใจเขาแม้แต่น้อย จนเวลาผ่านไปครึ่งคืนแล้วเธอก็ยังไม่ยอมมาง้อเขาสักที ระบายให้เธียร ธีร์ และพี่ชายฝาแฝดทั้งสามฟัง ก็มีแต่โดนตอกย้ำซ้ำเติม พากันเข้าข้างว่าที่น้องสะใภ้กันหมด จนต้องวีดีโอคอลไประบายความอัดอั้นกับคนที่อยู่เมืองไทย พ่อแม่ ปู่ย่า ล้วนบอกให้เขามีเหตุผล จะเอาแต่ใจ เรียกร้องความสนใจเป็นเด็กเหมือนก่อนไม่ได้ สรุปคือทุกคนก็เข้าข้างว่าที่ลูกสะใภ้ ว่าที่หลานสะใภ้ และที่ระบายคนสุดท้าย ที่ไฟหวังว่าจะเข้าข้างตนบ้าง นั่นก็คือน้องชายอย่างเรียว แต่ดูเหมือนว่าเขานั่นละเป็นคนที่งี่เง่างอแงในสายตาของทุกคนอีกต

“น้ำส้มครับพี่ตังเม” เธียรเห็นว่าเมื่อวานตังเมดื่มน้ำส้มคนเดียวไปหมดเหยือก วันนี้จึงครั้นน้ำส้มไว้คอยท่า“ขอบใจนะคะคุณเธียร แต่วันนี้พี่ไม่อยากดื่มค่ะ ตัวเองดื่มน้ำส้มแก้คลื่นไส้หน่อยนะ เดี๋ยวเค้าจัดยาให้ ถ้าไปเรียนไม่ไหวก็หยุดพักสักวัน” ตังเมรินน้ำส้มให้กับคู่หมั้นหนุ่มที่มีอาการเวียนหัว และอาเจียน ตั้งแต่ตื่นนอน เธอบอกให้นอนต่อ แต่เขาก็จะออกมาส่งเธอให้ได้ ถ้าอาการที่เป็นอยู่ไม่มีผลต่อการขับรถ เขาคงไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัยเหมือนอย่างเคย“เมื่อวานเหมือนจะดีขึ้นแล้วนี่น่า” ดินออกมาจากห้องครัว สวมผ้ากันเปื้อนเป็นพ่อครัวหัวป่าประจำบ้าน คนอื่นๆ ช่วยกันยกอาหารเช้ามาวางที่โต๊ะอาหาร“ตื่นมาก็เวียนๆ หัว”“อาเจียนด้วยค่ะ น่าจะพักผ่อนไม่เพียงพอ” จากที่ตรวจอาการของไฟก็ไม่พบความผิดปกติใด ตังเมจึงสันนิษฐานว่าเขาพักผ่อนไม่เพียงพอ สืบเนื่องมาจากอาการเมื่อวาน แล้วเมื่อคืนเธอกับเขาก็ร่วมรักกันอย่างยาวนาน“ถ้าไม่ไหวก็นอนพัก วันนี้พวกเราไม่มีเรียนจะคอยดูแลไฟให้ครับ พี่ตังเมไม่ต้องเป็นห่วง” น้ำว่า“ดิน ฝากไปส่งเมจังที่มหาลัยด้วย”“ได้ๆ ไม่มีปัญหา” ดินตบปากรับคำ“ถ้าเค้าดีขึ้นเค้าไปรับ แล้วไปส่งตัวเองที่โรง

“ให้มันได้แบบนี้ เจ้าไฟบรรลัยกัลป์มันร้ายตั้งแต่เล็กจนโตจริงๆ” ภูตบเข่าตัวเองดังฉาด เมื่อได้รับทราบข่าวดีจากอีกซีกโลก หลานชายคนเล็กนี่มันได้ดั่งใจเขาจริงๆ ไม่ทันไรก็มีเหลนให้เขาอุ้มแล้ว“ตังเมก็ไม่เคยทันเจ้าไฟจริงๆ เหมือนกัน” เอรินส่ายหน้าน้อยๆ เอ็นดูตังเมที่ตามไม่เคยทันความเจ้าเล่ห์ของหลานชายคนเล็ก“แบบนี้ต้องจองตั๋วไปนิวยอร์กรับขวัญหลานด่วนเลยค่ะ” ยี่หวายิ้มจนแก้มแทบจะปริ ปลื้มปริ่มที่จะได้มีหลานให้อุ้ม“ว่าที่คุณย่าออกอาการเห่อหลานเสียแล้ว” ภีมกระเซ้าคนเป็นภรรยา“หรือว่าเฮียไม่เห่อ”“เห่อสิ หลานคนแรกเลยนะ” ท่อนแขนแข็งแรงโอบไหล่ให้เอียงเข้าหาตัว และกดจมูกลงบนกระหม่อมบางอย่างรักใคร่“เทียดแทน เทียดพาย ต้องดีใจมากแน่ๆ ที่จะได้มีลื่อคนที่สอง แต่ปู่ดิษย์ ย่าโรส น่าจะดีใจยิ่งกว่าที่จะได้เป็นเทียด มีลื่อคนแรก” เอรินอดปลื้มปิติไปกับผู้อาวุโสของตระกูลไม่ได้ที่มีอายุยืนยาวจนได้มีโอกาสเห็นหน้าลื่อ (คำนับลำดับญาติ 10 ชั่วคน ได้แก่ เทียด, ทวด, ปู่-ย่า/ตา-ยาย, พ่อ-แม่, ลูก, หลาน, เหลน, ลื่อ, ลืบ, ลืด)“ดีใจอะไรกันเหรอครับ” แขกประจำบ้านได้ยินเสียงสรวลเสเฮฮาตั้งแต่เดินเข้าประตูบ้าน ทุกคนยิ้มหน้าบา

“เจ้าแม่ เจ้าลูกมาหาแล้ว” เรียววิ่งมาตามทางเดินภายในตึกของโรงพยาบาล“คุณเรียว มาได้ยังไงคะ” ตังเมหันไปตามเสียงที่คุ้นเคย ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มด้วยความดีใจที่เรียวเดินทางมากับทุกคนด้วย“เจ้าพ่อไปรับที่สนามบินไง ต้องกอดเบาๆ เนอะ คิดถึงเจ้าแม่สุดๆ” เรียวหยุดยืนนิ่งเมื่อวิ่งมาถึงหน้าตังเม แล้วค่อยๆ สวมกอด ด้วยกลัวว่าจะทำให้ชีวิตน้อยๆ ในท้องของตังเมได้รับความกระทบกระเทือน“คิดถึงสุดๆ เหมือนกันค่ะ แล้วที่ถามว่ามาได้ยังไง เพราะตอนนี้ยังไม่ปิดเทอมซะหน่อย”“โดดเรียนไง เด็กไม่ดี” ไฟว่า พร้อมทั้งเดินเข้ามาโอบเอวตังเมไว้ หอมแก้มนวลไปอีกหนึ่งฟอดใหญ่อย่างคิดถึงกลิ่นกายหอมๆ ของเธอ“ก็เจ้าพี่จะมาหาเจ้าน้อง จุ๊บๆ” เรียวมองหน้าท้องของตังเมแววตาเป็นประกาย ยื่นหน้าไปจูบหน้าท้องที่มีน้องน้อยอยู่ในนั้น ทุกคนมองด้วยสายตตาเอ็นดู“เจ้าพี่ เจ้าน้อง ก็มาเว้ย” น้ำว่าอย่างขบขัน เช่นเดียวกับทุกคน“อาเรียวหรือเปล่า เรียวเป็นน้องไฟ เรียวก็ต้องเป็นอา”“ก็เรียวเป็นเจ้าลูก เจ้าแม่มีน้อง ก็ต้องเป็นเจ้าพี่น่ะถูกแล้ว พี่ลมไม่รู้เรื่อง”“ต่อยเด็กในโรงพยาบาลต้องเสียค่าปรับเท่าไรนะ”“ต่อยเด็กไม่ได้นะพี่ลม ถ้าต่อยเด็กจะเป็นผู้ใ

“อ๊ากกกกก” เสียงร้องโหยหวนของความทรมานดังเล็ดลอดออกมาจากห้องใต้ดินสลับเสียงหัวเราะสะใจราวกับเสียงของคนจิตวิปริตเมื่อได้เห็นร่างทุรนทุราย เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดออกมาจากหลอดเลือด ยามถูกของแหลมคมจ้วงแทงไปตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย คละเคล้าไปกับเสียงกรีดร้องในลำคอด้วยความหวาดกลัว เสียงโลหะเย็นยะเยือกกำลังส่งเสียงครวญครางตามจังหวะการสะบัดไปมาของร่างกลิ่นผกาที่ถูกพันธนาการ ตังเมทำได้เพียงเบือนหน้าหนีความโหดร้ายป่าเถื่อนผิดมนุษย์ แม้ความกลัวจะเกาะกินหัวใจ อยากหลุดพ้นไปจากความบ้าคลั่ง แต่ก็ทำได้เพียงภาวนาให้ไฟตามหาเธอเจอ กลิ่นคาวเลือดฟุ้งไปทั้งห้อง การแก้แค้นได้เริ่มต้นด้วยความเลือดเย็น“แกมันบ้าไปแล้วนังฮันนี่” ฮันนี่ยื่นมือไปดึงเทปผ้าที่ปิดปากกลิ่นผกาออกอย่างแรง ไม่สนว่าจะสร้างความเจ็บปวดให้อีกฝ่ายมากเพียงใด มองร่างของผู้เป็นแม่ที่ตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว ดวงตาวาวโรจน์ดุจดวงตาของปีศาจกระหายเลือดที่แฝงไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ไม่มีความรู้สึกของสายสัมพันธ์แม่ลูกสักเพียงนิด“เออ ฉันมันบ้า แล้วเพราะใครล่ะที่ทำให้ฉันต้องบ้า ถ้าไม่ใช่มัน ถ้าไม่ใช่แก”“ฉันเป็นแม่แกนะ”“หึ…แม่เหรอ คนอย่างแกเป็นแ