Todos los capítulos de เพลิงกัลป์ | DARE TO LOVE : Capítulo 81 - Capítulo 90

“ดึกแล้วนะ เข้านอนได้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยอ่านต่อ” ร่างเล็กบอบบางที่ตอนนี้ท้องป่องกลมนูนเดินอุ้ยอ้ายมาหาว่าที่คุณพ่อที่เอาแต่คร่ำเคร่งอ่านหนังสือ“คุณนั่นแหละทำไมยังไม่นอน หรือว่าหนูกวนหม่ามี้ครับ” ไทเกอร์หมุนเก้าอี้หันมาหาว่าที่คุณแม่พร้อมรอยยิ้มละมุน ก่อนหยอกล้อกับลูกสาวในครรภ์ หลังจากลุ้นเพศลูกมานานกว่าหกเดือนนับตั้งแต่รู้ว่านัจมีย์กำลังตั้งครรภ์ วันนี้ก็เป็นวันที่สมหวัง ว่าที่คุณพ่อคุณแม่ได้รู้ว่าตนเองกำลังมีลูกสาวตัวน้อยแสนน่ารัก อีกเพียงไม่กี่สัปดาห์ก็จะได้เจอกันแล้ว“หนูไม่ได้กวน แต่แด๊ดดี้ไม่ยอมนอนกอดหนูกับหม่ามี้”“ผมมีความสุขที่สุดเลยดาว” ไทเกอร์โอบกอดภรรยาสุดที่รัก พร้อมแนบใบหน้ากับหน้าท้องนูน มือบางลูบศีรษะของสามีอย่างรักใคร่“ดาวก็มีความสุขค่ะ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา คุณทำให้ดาวรู้ว่าดาวคิดไม่ผิดที่ตัดสินใจตามมาอยู่กับคุณที่นี่ คุณทำให้ดาวรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุด ที่มีคุณเป็นสามี ขอบคุณนะคะที่ทำทุกอย่างเพื่อดาว”“ผมก็โชคดีที่มีคุณเป็นภรรยา คุณเติมเต็มในสิ่งที่ผมขาด คุณมอบสิ่งที่วิเศษสุดให้ผม นั่นก็คือลูกสาวของเรา อีกสักสามสี่ปีขอลูกชายให้ผมอีกสักคนนะครับดาว”“ลู

หลังจากครบกำหนดลาคลอด ตังเมก็ต้องกลับไปทำหน้าที่แพทย์ประจำโรงพยาบาล และเรียนต่อเฉพาะทางศัลยศาสตร์หัวใจและทรวงอก เรียนเจ็ดวันเต็ม ตั้งแต่หกโมงเช้าไปจนถึงสองทุ่ม มีเวลาพักกลางวันเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น หน้าที่หลักในการเลี้ยงดูลูกน้อยฝาแฝดจึงเป็นของไฟ เรียว และบรรดาลุงๆ ส่วนเธอนั้นรับหน้าที่ปั้มนมไว้ให้ลูกเท่านั้นภู เอริน ภีม และยี่หวา มาหาหลานแทบทุกเดือน ครั้นจะให้มาอยู่ช่วยเลี้ยงหลานเลี้ยงเหลนเลยทีเดียวก็ไม่สามารถทำได้ ด้วยต้องผลัดเปลี่ยนกันไปดูแลดิษย์กับรสสุคนธ์ที่ตอนนี้ชราภาพมากแล้ว และยังคงใช้ชีวิตบั้นปลายที่เขาใหญ่ภาพที่เห็นจนชินตาของตังเมคือลูกคนใดคนหนึ่งนอนอยู่บนตักของไฟมีเบาะนอนรองไว้อีกชั้นป้อนนมลูก แล้วนั่งหลับสัปหงก ด้วยเรียนหนัก คร่ำเคร่งกับการอ่านหนังสือ เพื่อให้เรียนจบเร็วที่สุด ส่วนลูกน้อยนอนมองผู้เป็นพ่อตาแป๋ว ส่วนพราวนอนหลับปุ๋ยกลางวงล้อมของน้ำ ลม เรียว เธียร และธีร์ ตั้งแต่มีสมาชิกใหม่ ทุกคนก็แทบย้ายลงมานอนรวมกันกลางบ้าน ส่วนดินนั้นวันนี้รับหน้าที่ไปรับเธอที่โรงพยาบาล ด้วยในเวลานั้นพราวร้องกระจองอแง ด้วยไม่สบายตัว ไฟจึงต้องปลอบประโลมลูกสาว“แอ้ๆ มะๆ” เพลิง เด็กน้อย

“คุงแม่ๆ ยองดูฉิคุงแม่ ว่าเป้าขาดไหม” เสียงของเด็กชายเพลิงตะวันในวัยสามขวบย่างสี่ขวบร้องบอกผู้เป็นแม่ พร้อมแยกขาออกกว้าง ให้ดูเป้ากางเกงของตนเอง ขณะนอนเอกเขนกดูภาพยนตร์การ์ตูนกันอย่างพร้อมหน้าในวันที่อุณหภูมินอกบ้านติดลบ หิมะโปรยปราย และทุกอย่างขาวโพลน“อะไรขาดนะครับ” ไฟถามลูกชาย“ไอ้จู๋” เพลิงบอกคนเป็นพ่อปากจู๋ ผู้เป็นแม่ อาเรียว และบรรดาลุงทั้งห้าต่างยิ้มขบขัน“จู๋ขาด” ไฟถามย้ำเพื่อความแน่ใจ“ไม่ใช่ กางเกงขาด”“เพราะว่าอะไรครับ ทำไมกางเกงถึงขาด”“เพราะว่า…เพราะว่าจู๋ใหญ่อ่ะครับ” เพลิงบอกอย่างภูมิใจ คราวนี้ทุกคนพากันหัวเราะออกมาอย่างนึกเอ็นดูความช่างคิดช่างพูด“ความภูมิใจของพ่อ สำเนาถูกต้องก็แบบเนี้ย” ไฟโอบศีรษะเล็ก จูบกระหม่อมซ้ำๆ ภูมิอกภูมิใจในตัวลูกชาย“แสดงแสนยานุภาพเหมือนพ่อไม่มีผิด” ลมว่า พลางขบขัน เช่นเดียวกับน้ำ เธียร และธีร์“มีความอวด”“อนาคตยิ่งใหญ่”“พ่อให้มาเยอะ”“สาม…สอง…หนึ่ง…” ดินนับถอยหลังด้วยรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น“หนักๆ เลยพี่เมจัง” เรียวส่งเสียงยุยงให้ตังเมลงโทษไฟหนักๆ“ตัวเองสอนอะไรลูกเนี่ย ทะลึ่งตึงตังจริงๆ” ตังเมยื่นมือไปหยิกสีข้างคนเป็นสามี“โอ๊ยตัวเอง เค้าไม่

“เพลิงดูนี่ น่ารักเนอะ” พราวชี้ชวนให้เพลิงดูตุ๊กตาเซรามิกเด็กไทยโบราณตัวอ้วน ชายสองตัว หญิงสองตัว ผ่านกระจกบานใหญ่ของร้านจำหน่ายวัตถุโบราณ“น่ารักจริงด้วย คุณพ่อครับ เพลิงอยากได้” เพลิงเห็นด้วยกับน้องสาวฝาแฝด ดวงตากลมเป็นประกายยามจ้องมองตุ๊กตาเหล่านั้น“พราวก็อยากได้ค่ะ แบ่งกันคนละสองอัน”“เพลิงกับพราวถามเจ้าของร้านสิครับว่าขายไหม” ไฟบอกลูกน้อยทั้งสอง ชี้ไปทางเจ้าของร้านที่ก้มหน้าก้มตาทำอะไรง่วน ไม่สนใจที่จะเงยหน้าขึ้นมามองลูกค้า“คุณตาครับ” เพลิงร้องเรียกเจ้าของร้าน“คุณตาขา” พราวร้องเรียกขึ้นมาอีกคน เมื่อเจ้าของร้านยังคงไม่ให้ความสนใจ“วันนี้ร้านปิดแล้ว พรุ่งนี้ค่อยมาดูใหม่นะ” เสียงตอบกลับมาอย่างไม่ใส่ใจนัก เพราะสนใจสิ่งตรงหน้ามากกว่า“คุณแม่ขา คุณตาเสียงเหมือนตาอินทร์แปงเลยค่ะ” นิ้วเล็กจิ้มแก้มนุ่ม เอียงศีรษะเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด ก่อนเงยหน้าถามผู้เป็นแม่“พราวลองเรียกตาอินทร์แปงสิคะ”“ค่ะคุณแม่ พราวจะเรียกตาอินทร์แปง ตาอินทร์แปงขา” คำแนะนำของตังเมต่อลูกสาวได้ผล เจ้าของร้านขายวัตถุโบราณเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของเสียงเล็กสดใสที่คุ้นหู“พ่อไฟ หมอมินตรา ไปไงมาไงกันลูก เพลิงกับพราวใช่ไหม

“หูยยยยย คุณแม่ขา คุณแม่ส้วยสวย” พราวเยินยอคนเป็นแม่ หลังจากช่างแต่งหน้าแต่งตัวถอยออกห่างเมื่อทำหน้าที่ของตนเองเสร็จ ตังเมอยู่ในชุดไทยจักรีประยุกต์สีกลีบบัว ส่งให้เธอสวยสง่าเล่อค่า มีเสน่ห์จนไม่อาจละสายตาได้ โดดเด่นด้วยเสื้อผ้าไหมไหล่เดียวจับเดรปสีชมพูพูกลีบบัว ห่มสไบไหล่แคบสีชมพูหม่น ปักคริสตัลสีชมพูอ่อน นุ่งกระโปรงผ้าไหมลำพูนสีกลีบบัว ปักพิงค์โกลด์ มีหน้านาง ชายพก สวมเครื่องประดับไทยโบราณสีพิงค์โกลด์สวยเข้ากันลงตัว“วันนี้ลูกสาวแม่ก็สวยมากค่ะ” ตังเมเชยคางของลูกสาวที่อยู่ในชุดไทยโจงกระเบน ห่มสไบ ในโทนสีชมพู วันนี้จะรับหน้าที่ถือพานเชิญขันหมาก ส่วนเพลิงนั้นจะอยู่ในฝ่ายของเจ้าบ่าว“พราวอยากเป็นเจ้าสาวบ้างค่ะคุณแม่”“พราวยังเป็นเจ้าสาวไม่ได้” นาเทียว่า“นาเทียไม่อยากเป็นเจ้าสาวเหรอ”“ต้องรอให้โตเป็นผู้ใหญ่ก่อน”“ถ้าโตเป็นผู้ใหญ่นาเทียเป็นเจ้าสาวของเพลิงสิ เราจะได้อยู่บ้านเดียวกัน”“จองตัวเจ้าสาวให้พี่ชายซะละ” นัจมีย์เอ็นดูพราว วันนี้เธอรับหน้าที่เพื่อนเจ้าสาว และในวันนี้เพลง แคลร์ เคท เฟรย่า ก็รับหน้าที่เพื่อนเจ้าสาวด้วยเช่นกัน และยังมีเพื่อนสมัยตังเมเป็นนักศึกษาแพทย์ ที่บัดนี้ต่างเป็นแ