ตอนที่ 11 เอาแต่ใจ

ร่างสูงที่ทอดตัวยาวบนโซฟา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าหลับสนิท มารินอดคิดไม่ได้ หรือว่าเขาจะไปต่อกับผู้หญิงพวกนั้น จึงหลับลึกถึงเพียงนี้ ทั้งที่รู้จากน้องชายหรือแม้แต่ฟ้ากับฝนว่าเขาถือตัวมาก กอดหรือหอมได้ ห้ามลวนลามอย่างการจับอวัยวะเพศ ไม่ให้ใจใคร ทุกอย่างคือธุรกิจ

“อย่าให้รู้นะว่าไปนอกรอบกับใคร โดนแน่ โอ๊ยคันแข่ว” มารินจ้องหน้าข่มขู่คนหลับ อยากเอานิ้วจิ้มรอยบุ๋มบนแก้มเสียจริง ปากสีแดงระเรื่อนั่นก็น่าจูบ คิดถึงจูบอันซาบซ่านชะมัด ยิ่งเห็นยิ่งมันเขี้ยว แต่ก็ต้องหักห้ามใจ แล้วเก็บซ่อนความเป็นเสือสาวไว้

“ตั้งแต่ทำงานพิเศษก็สภาพนี้ทุกวัน กว่าจะตื่นก็ปาไปสิบโมง ดีที่สอบเสร็จแล้ว ไม่งั้นไปเรียนไม่ไหวแน่ๆ” คนเป็นแม่สงสารลูกชายยิ่งนักที่ต้องแบกรับภาระทุกอย่าง ทั้งที่ยังเรียนไม่จบ

“แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นค่ะ มารินเชื่อว่าไนล์ทำได้” มารินโอบเอวแม่ของไนล์ ไม่อยากให้เสียงพูดคุยรบกวนการนอนของเขา

“โชคดีของไนล์จริงๆ ที่มีเพื่อนๆ คอยให้กำลังใจ และช่วยเหลือ จนแม่กับคุณพ่อละอายใจ”

“ไม่มีใครอยากให้เกิดเรื่องแบบนี้หรอกค่ะ คนโกง มันก็หาทุกวิธีโกง คนชั่วแบบนี้อีกไม่นานก็ต้องได้รับผลกรรม มารินว่าคุณแม่กับคุณพ่อเลิกโทษตัวเอง แล้วคอยเป็นกำลังใจให้ไนล์ดีกว่านะคะ”

“หนูมารินนี่น่ารักจริงๆ” คำชมของแม่ไนล์ทำมารินยิ้มแก้มแทบปริ

“คะ...ใคร” เสียงแหบแห้งของคนป่วย

“หนูมารินค่ะ เพื่อนรุ่นพี่ของไนล์ที่สรณ์เล่าให้ฟังไงคะ” สรณ์สิริบอกคนเป็นสามี

“สวัสดีค่ะ มารินเรียกคุณแม่แล้ว ถ้างั้นมารินขอเรียกคุณพ่อด้วยนะคะ”

“ได้...สะ...สิ ได้สิ” แม้จะยังป่วย แววตาอิดโรย แต่มารินก็รับรู้ได้ว่าพ่อของไนล์ก็เป็นผู้ใหญ่ใจดีเหมือนกับแม่ของเขา

มารินอยู่คุยกับแม่ของไนล์อีกครู่ใหญ่ พอใกล้ถึงเวลาที่เขาจะตื่นเธอก็ขอตัวกลับ

“พยาบาลมาดูอาการคุณพ่อเหรอครับ” ไนล์เดินงัวเงียมายังเตียงผู้ป่วยที่พ่อนอนอยู่ ตอนที่รู้สึกตัวตื่นได้ยินแม่คุยกับผู้หญิง จึงคิดว่าเป็นพยาบาล

“ไม่ใช่พยาบาลหรอก”

“แล้วแม่คุยกับใครครับ”

“หนูมารินน่ะ เอาของบำรุงมาเยี่ยมคุณพ่อตั้งแต่เช้า ทั้งที่วันก่อนก็เพิ่งเอากระเช้าผลไม้มาเยี่ยม” ไนล์เลิกคิ้วสูงแปลกใจ และแปลกใจยิ่งขึ้นที่รู้ว่าเธอไม่ได้มาที่นี่ครั้งแรก หันไปมองกระเช้าผลไม้ที่ไม่ได้เอะใจเลยว่ามาจากเธอ

“แล้วมารินไปไหนแล้วล่ะครับ”

“กลับไปก่อนไนล์ตื่นนี่เอง แม่บอกให้รออีกประเดี๋ยว ก็บอกนึกขึ้นได้ว่ามีธุระ แล้วมารินเป็นรุ่นพี่ไนล์ไม่ใช่รึ ทำไมเรียกชื่อเฉยๆ”

“เพราะโตแต่อายุน่ะสิครับ”

“ทำพูดเข้า หนูมารินออกจะน่ารัก แม่เกือบลืม ทางโรงพยาบาลให้ชำระงวดที่สองแล้วนะไนล์ แม่ว่า...”

“ไนล์ยังยืนยันที่จะให้คุณพ่อพักรักษาตัวที่นี่ ไนล์ไหวครับ” ไนล์กุมมือคนเป็นแม่ให้คลายความกังวลเรื่องค่ารักษาพยาบาลของพ่อ ตราบใดที่เขายังมีเรี่ยวแรง เขาจะดูแลทั้งพ่อและแม่ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

หลังจากอาบน้ำ ไนล์ก็ไปจัดการค่าใช้จ่ายที่ฝ่ายการเงินของโรงพยาบาล

“ค่าใช้จ่ายของคุณชัชชนชำระเรียบร้อยแล้วค่ะ” เจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงินแจ้ง

“ใครเป็นผู้ชำระครับ” แม้จะเดาได้ไม่ยาก แต่ไนล์ก็อยากมั่นใจ

“สักครู่นะคะ”

“ครับ”

“คุณหนึ่งนภาค่ะ”

“ขอบคุณมากครับ” เมื่อมั่นใจ ไนล์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่ก็นึกได้ว่าเขาไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของเธอ ส่วนแอปพลิเคชัน F******k I*******m TikTok หรือ X ไม่คิดจะใช้เป็นช่องทางติดต่อเธอแน่นอน

คอนโดมิเนียมของโมนา

“ฟาดกันตั้งแต่หน้าประตูเลยสิท่า”

มารินใช้คีย์การ์ดเปิดประตูเข้ามา ก็พบกับความระเนระนาดตั้งแต่หน้าประตูไปจนถึงประตูห้องนอน จากที่เห็นคงดุเดือดเลือดพล่านกันน่าดู รู้สึกอิจฉาเพื่อนขึ้นมาเสียอย่างนั้น เพราะโฮสต์หนุ่มที่อยากได้ดันเล่นตัวเสียเหลือเกิน

“อิจฉาเด้!!”

มารินจงใจให้เพื่อนผู้ได้เริงร่ากับโฮสต์หนุ่มได้ยิน ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างเซ็งๆ

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงประตูห้องนอนของโมนาก็เปิดกว้าง ชายหนุ่มสะดุ้งตกใจที่เห็นว่ามีใครอีกคนในห้อง แม้จะเห็นเพียงด้านหลัง

“เพื่อนพี่เอง” โมนาบอกโฮสต์หนุ่มให้เบาใจ ไม่มีอะไรต้องกลัว หยิบเสื้อผ้าแล้วกลับไปแต่งตัวในห้องได้เลย

โมนาเดินไปเปิดตู้เย็น รินน้ำใส่แก้วสำหรับตัวเองและมาริน ใส่ผงอาหารเสริมบำรุงผิวพรรณลงไป แล้วคนจนละลาย

“ที่มานี่คืนนี้จะชวนไปต่อ” โมนายื่นแก้วเครื่องดื่มอาหารเสริมให้เพื่อน มารินรับมาดื่มด้วยใบหน้าเซ็งๆ

“อือ”

“ตอนนั้นบอกไม่อยากไป แต่ตอนนี้เช็คอินทุกวันคืออะไรคะสาว”

“ถูกใจไปแล้วทำไงได้”

“คือไร เจอถูกใจปั๊บ ยอมเป็นทั้งเสือและเหยื่อในเวลาเดียวกัน ฮะ!! คุณหนูมาริน ผู้ conservative !?”

“ก็มันเกิดอยากจะได้ อยากจะโดน อยากกินเห็ดทั้งโคนเข้าใจไหม”

“ถ้าได้เจอเห็ดจริงๆ ระวังหิวนะ”

“หิวอะไร”  

“หิวสะหยี”

“...” มารินทำหน้างง มันเป็นยังไงไอ้หิวสะหยีเนี่ย

“หิวสะหยีไง ไม่เก็ท?”

“อะ...อ๋อ อยากเหมือนกันแหละ แต่เด็กมันเล่นตัว แล้วนี่ยังไง ถึงหิ้วกลับห้อง” มารินผวนคำที่เพื่อนพูด ในที่สุดก็เข้าใจ

“ก็คุยกันถูกคอ น้องมันก็หาค่าเทอม อายุเท่าน้องไนล์ของมารินเลยนะ เอวโคตรดี โยกไม่มีแผ่ว เด็ดเว่อร์อ่ะบอกเลย”

“ไม่ต้องอวดได้ม่ะ” มารินกลอกตามองบนเอือมๆ ความขี้อวดของเพื่อน

“อวดให้เพื่อนอิจฉาเล่น เออใช่มีไรจะบอก น้องแชมป์บอกว่าน้องไนล์ถือตัวมาก ไม่เคยจูบปากกับแขกคนไหนเลย แต่จูบมาริน โมนาว่าเด็กมันก็มีใจบ้างแหละ ว่าม่ะ” โมนายิ้มเยาะ ก่อนจะนึกถึงเรื่องที่คุยกับแชมป์ได้ จึงเล่าให้มารินฟัง พอหนุ่มรุ่นน้องเปิดประตูห้องนอนออกมา จึงลุกไปหา ทำให้ไม่ทันได้เห็นเพื่อนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

“คืนนี้พี่โมนาจะไปที่บาร์อีกไหมครับ” เสียงนั้นออดอ้อนออเซาะ ติดใจสาวรุ่นพี่ผู้เจนจัดเข้าให้แล้ว

“ไปสิ ถึงแล้วพี่ไลน์หา” โมนาแลกไอดีไลน์กันไว้แล้ว ติดใจโฮสต์หนุ่มไม่ต่างกัน

“แชมป์รอนะครับ” หนุ่มรุ่นน้องหอมแก้มโมนาฟอดใหญ่ก่อนจะกลับไป

“จะกินอะไรก็จัดการเอาเลยนะ ขออาบน้ำล้างกลิ่นเด็กก่อน กลิ่นเด็กๆ มันห๊อมหอม” โมนาจงใจโอ้อวดให้เพื่อนอิจฉา มารินไม่ตอบโตด้วยคำพูด แต่ชูนิ้วกลางให้เพื่อนแทน

ระหว่างรอเพื่อนอาบน้ำ แต่งตัว มารินก็ไม่ปล่อยให้เสียเวลาเปล่า ขอเบอร์โทรศัพท์ไนล์จากน้องชาย เมื่อได้มาก็ไม่รีรอที่จะโทรหาเจ้าของเบอร์ รอไม่นานอีกฝ่ายก็รับสาย

(ครับ)

“นี่มารินพูด คืนนี้จะเข้าไปที่บาร์ ห้ามรับแขกคนอื่น” เสียงเอาแต่ใจส่งผ่านไปตามสาย

(คิวผมไม่ว่าง มีนัดแล้ว)

“ต้องว่าง ไปยกเลิกคิวทั้งหมด จะจ่ายล่วงหน้า เหมาทั้งเดือนเอง”

(คงไม่ได้)

“ต้องได้! จะให้ฟ้าฝนจัดการ จบนะ” พูดจบก็ตัดสายทันที

Elysia

เมื่อฟ้ากับฝนจัดการ มารินย่อมได้ไนล์มากอด จูบ ลูบ คลำ อย่างใจต้องการ

“มาริน” ไนล์ตั้งใจจะถามเรื่องที่โรงพยาบาล แต่มารินก็พูดสวนขึ้นมาก่อน

“เป็นรุ่นพี่นะ ทำไมไม่ยอมเรียกพี่?” ได้ยินโฮสต์หนุ่มของเพื่อนเรียกพี่โมนาอย่างนั้น พี่โมนาอย่างนี้ แต่ไนล์กลับเรียกเธอแค่เชื่อเฉยๆ ราวกับรุ่นเดียวกัน

“ก็แค่เกิดก่อนเอง ทำไมต้องเรียกพี่ อยากแก่?” แม้จะเป็นพี่สาวเพื่อน แต่ไนล์ก็ไม่เคยคิดจะเรียกมารินว่าพี่

“เอ๊ะ! เด็กคนนี้นี่”

“จะให้เรียกมาริน หรือจะให้เรียกเบ๊บ มีแค่สองตัวเลือกเท่านั้น เพราะสะดวกแบบนี้”

“เบ๊บเนี่ยนะ ไม่เอาด้วยหรอก เรียกมารินก็ได้” เธอกับเขาไม่ได้เป็นแฟนกัน จะให้มาเรียกเบ๊บได้ยังไง

“ครับเบ๊บ”

“เอ๊ะ ให้เรียกมารินก็ยังจะเบ๊บอยู่นั่น ไม่ชอบ ห้ามเรียกอีกนะ” ปากที่พูดไม่หยุดถูกริมฝีปากโฮสต์หนุ่มประกบอย่างรวดเร็ว แล้วผละออก แตะอีกครั้ง และผละออกเหมือนจะยั่วกัน

“อย่าแกล้งสิ” เสียงนั้นราวกับลูกแมวน้อยช่างอ้อน มือเรียวยกกำอกเสื้อของไนล์ไว้ แววตาเว้าวอนร้องขอ คิดถึงจูบของเขาจะแย่แล้ว

ไนล์กัดกลีบปากนุ่มแรงๆ ตวัดมองสบตากลม ก่อนรวบตัวเธอขึ้นมานั่งบนตักกว้าง กดจูบลงมาจนมารินหายใจหายคอแทบไม่ทันด้วยอ่อนประสบการณ์ เธอครางเบาๆ ลมหายใจกระเส่า รับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นถี่แรง