All Chapters of เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย: Chapter 21 - Chapter 30

ท่ามกลางไร่สวนอันกว้างไกลสุดสายตา มองไปทางไหนก็เห็นแต่สีเขียวขจีของพืชพรรณเต็มไปหมด บ่งบอกถึงความอุดมสมบูรณ์ของพื้นที่แถบนี้ได้อย่างชัดเจน สองเดือนที่ผ่านมานี้ชาวบ้านใช้ปุ๋ยของบ้านจางในการปลูกพืชทุกชนิดไม่ว่าจะเป็นการปลูกข้าว ปลูกผัก และผลไม้ผู้คนในหมู่บ้านเหว่ยซานแม้จะมีฐานะยากจน ทว่าสิ่งที่พวกเขาไม่ขาดแคลน คือ ที่ดิน บ้านแต่ละหลังล้วนมีที่ดินทำกินตั้งแต่สิบหมู่ขึ้นไป เนื่องจากบรรพบุรุษได้แผ้วถางที่ทางไว้ให้เป็นจำนวนมากสมัยก่อตั้งหมู่บ้าน โดยคาดหวังว่าจะทำให้หมู่บ้านเหว่ยซานกลายเป็นหมู่บ้านแห่งการเกษตร สุดท้ายเพาะปลูกแล้วผลผลิตไม่ดีแถมยังขาดทุน จึงจำเป็นต้องปล่อยทิ้งร้างมาหลายสิบปีด้วยความผิดหวังจนกระทั่งตระกูลจางใจดีมอบปุ๋ยสูตรพิเศษให้ชาวบ้านได้ใช้แบบไม่คิดเงินสักอีแปะ แสงแห่งความหวังที่กำลังจะมอดดับพลันสว่างจ้าขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง ปัจจุบันชาวบ้านจึงยกย่องเทิดทูนตระกูลจางประหนึ่งเทพเซียนลงมาจุติ เพราะทำให้ชีวิตความเป็นอยู่เปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่ดีชาวบ้านบางคนตั้งใจปลูกพืชระยะสั้นเพื่อจะได้เก็บขายเร็ว ๆ ปรากฏว่าได้ราคาดีและเป็นที่ต้องการของตลาดมาก การตัดขายผักหนึ่งครั้งได้เงินมากก

ขบวนเกวียนส่งทาสหน้าจวนเสร็จก็กลับออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ทาสทั้งห้าสิบสองคนยืนเคว้งคว้างอยู่หน้าจวน จางลู่ซือนำรถม้าไปเก็บเรียบร้อยเดินออกมาเจอ จึงนำทางพวกเขาไปที่ลานหน้าเรือนหลักเพื่อจะทำการแจ้งรายละเอียดงาน จากนั้นค่อยให้ทุกคนในบ้านจางมาคัดเลือกคนรับใช้ส่วนตัวด้วยตนเอง พอเดินมาถึงก็พบว่าสมาชิกในครอบครัวจางมายืนเรียงแถวรออยู่ก่อนแล้ว คาดว่าเป็นฝีมือปู่จางที่ไปเรียกทุกคนออกมา เพราะก่อนหน้านี้พ่อลูกคุยกันระหว่างทางกลับว่าวันนี้จะทำอะไรบ้างเมื่อทุกคนมาพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว ผู้นำตระกูลจางก็เริ่มพูดคุยกับเหล่าทาสทั้งหลายอย่างเป็นกัน เขาอธิบายเกี่ยวกับสวัสดิการของทาสในจวนหรือพนักงานที่ถูกจ้างมาว่าจะได้สิ่งใดบ้างเรื่องกฏของจวนและสวัสดิการนั้น จางลู่ซือเคยคุยกับลูกสาวมานานแล้วตั้งแต่ไปช่วยพ่อแม่มาจากชิงเป่ย ซึ่งเขาก็เห็นด้วยกับความคิดของลูก วันนี้ต้องซื้อทาสเข้าจวนเขาจึงได้นำมาใช้งานโดยสวัสดิการทั่วไปนั้นทาสทุกคนจะได้รับเหมือนกัน ได้แก่ ห้องพัก อาหารวันละสามมื้อ สิทธิ์การรักษาตัวเองและคนในครอบครัวแบบไม่ต้องจ่ายเงิน เสื้อผ้าคนละสิบชุดต่อปี วันหยุดหนึ่งวันต่อสัปดาห์ หลังจากทำงานได้สามเด

ณ ห้องรับแขกจวนตระกูลจางจางลู่ซือไม่คิดว่าต้องออกมารับแขกแบบกะทันหันเช่นนี้ เนื่องจากผู้ใหญ่บ้านติงจิ้นฟงเป็นคนพามาด้วยตัวเอง หมายความว่าต้องมีเรื่องสำคัญมากจึงไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เมื่อกินข้าวเช้ากับภรรยาเสร็จเขาก็รีบออกจากเรือนมาพร้อมพ่อบ้านทันทีภายในห้องโถงรับแขกมีผู้ชายกว่าสิบคนนั่งดื่มชารออยู่ก่อนแล้ว จางลู่ซือคิดว่าคงเป็นหัวหน้าแม่บ้านที่นำชาเข้ามาให้แขกระหว่างนั่งรอ นับว่านางทำงานได้ดีสมกับเคยอยู่จวนใหญ่มาก่อน พวกเขาทั้งหมดจิบชาเงียบ ๆ ไม่ส่งเสียงรบกวนเลย“นายท่านจางมาถึงแล้วขอรับ” พ่อบ้านเหวินส่งเสียงบอกคนในห้องให้รับรู้ จากนั้นก็หลบไปอยู่ข้างหลังผู้เป็นเจ้านายเพื่อรอรับคำสั่งอีกที“ขออภัยที่ให้ผู้อาวุโสทุกท่านรอนานขอรับ” จางลู่ซือเอ่ยกับทุกคนพลางก้มหัวขอโทษเล็กน้อย เพราะแต่ละคนมีความอาวุโสกว่าตนเองมากเมื่อเจ้าของจวนมาถึงทุกคนก็ลุกขึ้นยืนทันที เพราะตามมารยาทแล้วต้องให้เจ้าบ้านเชิญก่อนถึงจะนั่งลงได้“พวกข้าต้องขออภัยนายท่านจางที่มาเยือนไม่บอกกล่าวล่วงหน้า” ติงจิ้นฟงซึ่งเป็นตัวแทนในการเจรจาครั้งนี้เอ่ยขึ้นมาอย่างนอบน้อม ตัวเขาเองที่ทนแรงรบเร้าจากผู้ใหญ่บ้านรอบ ๆ ไม่ไหว จนต้องม

ตระกูลอู๋แห่งเมืองต้าซานนั้นเป็นที่รู้จักมากในวงการค้า เพราะพวกเขาเป็นลูกหลานสายรองของวาณิชหลวงที่แยกตัวออกมาทำการค้าต่างเมือง โดยสมาชิกในครอบครัวนี้มีเพียงห้าคน ได้แก่ อู๋อวี้เฟิง อายุ 45 ปี ฟ่านลี่เซียน อายุ 42 ปี อู๋เหวินเซียว อายุ 26 ปี อู๋ห่าวเทียน อายุ 25 ปี และอู๋เซียนอวี้ อายุ 16 ปีซึ่งแต่ละคนเรียกได้ว่ามีพรสรรค์ในการค้าขายหยิบจับสิ่งใดล้วนเป็นเงินเป็นทอง ยกเว้นลูกสาวคนเล็กที่พึ่งเปิดกิจการได้ไม่นาน และพวกเขายังมีเส้นสายในกลุ่มการค้าต่าง ๆ จึงสามารถหาสินค้าเข้ามาขายได้ในราคาถูกกว่าร้านอื่นทำให้ตระกูลต่าง ๆ อยากผูกมิตรกับตระกูลอู๋มาก เพราะอยากอาศัยเส้นสายนี้มาเกื้อกูลร้านค้าของตน พวกเขาพยายามส่งแม่สื่อมายังจวนตระกูลอู๋แทบทุกวัน เพื่อสู่ขอบุตรสาวหรือไม่ก็ทาบทามบุตรชายของนายท่านอู๋ ซึ่งนายหญิงของจวนจำเป็นต้องออกหน้าปฏิเสธแทนลูกของนางทุกครั้งจนรู้สึกเบื่อหน่ายแล้วบางวันหลังจากกินข้าวเย็นเสร็จฮูหยินฟ่านจะเรียกลูกมารวมตัวเพื่อพูดคุยถามไถ่เรื่องราวต่าง ๆ วันนี้ก็เช่นกันเพียงแต่เป็นเรื่องการแต่งงานของลูกชายที่ขอยืดเวลามานานแล้ว ส่วนลูกสาวอายุยังน้อยและต้องการแต่งเขยเข้าบ้าน นางกับส

ในขณะที่จางลู่ซือกำลังจะขึ้นรถม้า อยู่ ๆ จางซูเม่ยก็โผล่มาด้านหลังและเรียกเสียงดังจนผู้เป็นพ่อสะดุ้งตกใจ“ท่านพ่อ!! จะไปขายผักหรือเจ้าคะ”“เฮ้ย!! ตกใจหมดเลยเม่ยเอ๋อร์ ใช่ ๆ พ่อกำลังจะไปขายผักที่ตลาดในเมืองน่ะ ลูกมีอะไรหรือเปล่าถึงเรียกพ่อ” จางลู่ซืออุทานเสียงดังด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปถามลูกสาวอย่างรวดเร็วตอนนี้เขากำลังเร่งรีบ เพราะอยากไปจับจองพื้นที่ทำเลดี ๆ แม้จะใช้ม้าลมกรดที่ขึ้นชื่อเรื่องความเร็วในการลากรถม้า แต่ไปถึงก่อนก็สบายใจมากกว่าอยู่ดี“ไม่รู้มาก่อนว่าวันนี้ท่านพ่อจะไปขายผัก ข้าอยากไปด้วย ท่านพ่อให้ข้าไปช่วยขายนะเจ้าคะ” หญิงสาวเอ่ยขอผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงออดอ้อน วันนี้นางอยากเป็นแม่ค้าขายผัก อิอิจางซูเม่ยรู้ว่าท่านปู่จะตัดผักรอบแรกเช้านี้ แต่ไม่คิดว่าท่านจะใจร้อนนำไปขายในทันที ถึงอย่างไรก็สามารถใช้พลังพฤกษาช่วยเรื่องความสดใหม่ได้อยู่แล้ว ปัจจุบันตั้งแต่ปรับปรุงดินให้กลับมาเพาะปลูกได้ท่านปู่ก็ไม่เคยใช้พลังพฤกษาเลย นอกจากปลูกสมุนไพรวิญญาณไว้ให้ท่านย่าปรุงยาเท่านั้น เพราะท่านชอบใช้ชีวิตแบบคนธรรมดามีความสุขไปกับพืชผักในสวนมากกว่าหลังการเก็บเกี่ยวจึงไม่มีการเก็บผักเอาไว้ แต่เ