All Chapters of เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย: Chapter 31 - Chapter 40

สายลมเย็นพัดเอื่อยผ่านหน้าต่างไม้เข้ามากระทบใบหน้าอย่างแผ่วเบา กลิ่นชาหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วบริเวณ บรรยากาศชวนให้รู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก จางซูเม่ยหยิบขนมขึ้นมาชิมแล้วยิ้มออกมาด้วยความพอใจ จากนั้นก็จิบน้ำชาช้า ๆ รอเวลาอย่างใจเย็นเมื่อเห็นว่าใกล้ถึงยามเว่ยนางจึงเรียกพนักงานมาเก็บเงิน จากนั้นเดินทอดน่องไปยังหน้าที่ว่าการเมืองตามนัดหมาย หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าพลางยกมือป้องแสงแดดที่ส่องลงมาต้องเปลือกตา แล้วคิดในใจว่าอุตส่าห์มีลมเย็นพัดผ่านตลอดเวลาแท้ ๆ แต่ทำไมแดดถึงไม่ยอมอ่อนแรงลงเลยนะนางมาเดินถึงที่ว่าการเมืองไม่ทันไร เงาร่างของคนสองคนก็ปรากฏตรงหัวมุมถนน ปรากฏว่าเป็นเถ้าแก่ฟางนั่นเอง เขาเดินนำมาโดยมีเอกสารโฉนดอยู่ในมือ ส่วนอีกคนที่เดินเคียงข้างกันนั้น… เมื่อนางเห็นใบหน้าเขาชัดเจน หัวใจนางก็พลันสะดุดแบบไม่ได้ตั้งตัวเขาคือชายผู้นั้น ชายหนุ่มที่นางเคยเจอเมื่อครั้งมาขอตั้งตระกูลจาง และยังเป็นคนเดียวกับที่นางเคยพบหน้าร้านเซียนอวี้ ก่อนจะย้ายไปหมู่บ้านเหว่ยซานอีกด้วย แม้ตอนนั้นจะไม่ได้พูดคุยอะไรมากนัก แค่เอ่ยคำขอโทษที่ชนเขาแล้วรีบกลับไปพร้อมน้องชาย แต่นางก็จำได้ว่าเคยเจอกันมาก่อนแล้วครั

เช้าวันต่อมาจวนตระกูลจางบรรยากาศคึกคักเป็นพิเศษ เนื่องจากลูกสาวกลับบ้านมาขออนุญาตเรื่องเดินทางไปเมืองหลวง และยังบอกว่าพรุ่งนี้สหายจะเดินทางมาหา หลี่ซูฮวาผู้เป็นแม่จึงลงทุนเข้าครัวทำอาหารต้อนรับด้วยตัวเอง เพราะนอกจากอีกฝ่ายจะเป็นสหายของลูกสาวแล้วยังเป็นทายาทตระกูลใหญ่ในเมืองด้วย ฉะนั้นจะการต้อนรับต้องดูดีห้ามขายหน้าไม่ได้เด็ดขาดและไม่ใช่แม่หลี่คนเดียวที่เล่นใหญ่เช่นนี้ แต่ครอบครัวจางทุกคนก็พร้อมใจกันหยุดเรียนหรือทำงาน แม้แต่พ่อจางยังมอบหมายให้หัวหน้าสวีพาลุกน้องไปขายผักแทนตนเอง เพราะเขาก็พบหน้าสหายคนแรกและคนเดียวของจางซูเม่ยด้วยเช่นกัน เมื่อรู้ว่าพวกนางต้องการไปเมืองหลวงเพื่อเปิดกิจการร่วมกัน พวกเขายิ่งให้ความสนใจมากกว่าเดิมเสียอีกด้วยเหตุนี้หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จทุกคนจึงยังรวมตัวกันอยู่ในเรือนหลัก มีแค่แม่หลี่เท่านั้นที่กินข้าวแล้วแยกตัวไปอยู่ในครัว จางซูเม่ยคาดว่าอู๋เซียนอวี้คงจะเดินทางมาถึงจวนประมาณยามอู่ (11.00-12.59) กินข้าวมื้อกลางวันและอยู่พูดคุยสักพักถึงจะกลับไประหว่างรอสหายมาจางซูเม่ยก็เล่าเรื่องร้านค้าที่พึ่งซื้อมาเมื่อวานให้ทุกคนฟังอย่างละเอียด แล้วยังถามไถ่ความต้องการขอ

แสงแดดของกลางวันสาดลอดผ่านแนวต้นไม้ กลายเป็นลวดลายแสงเงาบนทางเดินหินอย่างวิจิตร และมีกลิ่นหอมของบุปผานานาพรรณลอยตามลมมาแตะจมูกโต๊ะอาหารภายใต้ศาลากลางสวนถูกจัดวางอย่างเรียบง่าย ทว่ากลับสะท้อนถึงความพิถีพิถันในทุกกระเบียดนิ้ว ผ้าปูโต๊ะสีขาวปักลายดอกไม้รับกับถ้วยชามลายครามเนื้อบางที่เรียงรายอย่างประณีต ริมขอบถ้วยสะท้อนแสงแดดอ่อนเป็นประกายจาง ๆ ทุกองค์ประกอบชวนให้นึกถึงภาพเรือนเก่าที่แม้ธรรมดาแต่รสนิยมดีกลิ่นหอมของอาหารลอยอวลมาตั้งแต่ก่อนถึงโต๊ะ บ่งบอกถึงความเอาใจใส่ของหลี่ซูฮวาอย่างชัดเจน นางลงมือกำกับเมนูและการปรุงทุกจานด้วยตัวเอง เพื่อให้แขกผู้มาเยือนประทับใจไม่ต่างจากลูกหลานในบ้านกลางโต๊ะมีไก่ตุ๋นเห็ดหอมในหม้อดิน กลิ่นหอมของสมุนไพรและความนุ่มของเนื้อไก่ที่เคี่ยวจนเปื่อยแทบละลายในปากเรียกน้ำลายได้ในทันที ข้างกันคือ ปลานึ่งซีอิ๊วเนื้อแน่น ราดด้วยซอสรสชาติกลมกล่อม โรยขิงซอยและต้นหอมเป็นเส้นบางอย่างละเมียดไข่เจียวกุ้งกรอบนอกนุ่มใน ผักผัดน้ำมันหอยจากสวนหลังเรือนให้รสชาติเค็มหวานอย่างพอดี เต้าหู้ทอดราดซอสเปรี้ยวหวานกรอบนอกนุ่มในคลุกเคล้าซอสรสเข้ม และน้ำซุปใสรากบัวหมูสับในถ้วยเซรามิกใบให

หลังจากเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นจางซูเม่ยก็ไม่มีกะจิตกะใจนอนต่อแล้ว นางรีบพาเด็กหญิงเข้ามิติพฤกษาเพื่อให้เด็กหญิงได้ผ่อนคลายจากความเครียด เพราะคิดว่าหากกลับไปนอนพักในบ้านของตัวเอง ความเศร้าเสียใจของเตี๋ยฮวาอาจจะดีขึ้นก็ได้ณ บ้านกลางสวนกุหลาบภายในมิติพฤกษา กลิ่นหอมของดอกกุหลาบปลิวมากับสายลมเย็น ชวนให้รู้สึกสงบลงอย่างไม่น่าเชื่อปกติแล้วจางซูเม่ยมักจะเข้ามาในมิติเพื่อพักผ่อนและทดลองทำเครื่องประทินผิวจากสมุนไพร ตอนนี้นางกับเตี๋ยฮวากำลังนั่งอยู่ใต้ต้นหลิวใหญ่กลางลานบ้าน เสียงสายน้ำจากน้ำตกจำลองไหลผ่านด้านข้างเป็นเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงบทเพลงกล่อมเด็ก เด็กหญิงเอนตัวพิงตักของจางซูเม่ยอย่างเงียบ ๆ ขณะที่อีกฝ่ายก็ใช้มือลูบผมนุ่มของเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน“พี่สาวรู้ไหม ข้าชอบมิติแห่งนี้มากเลย” เตี๋ยฮวาเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบาราวกับกลัวว่าจะทำลายความสงบนี้ไป“หืม เพราะอะไรถึงชอบล่ะจ๊ะ” จางซูเม่ยเอียงคอมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม“มันอบอุ่น…เหมือนบ้าน และบ้านนี้มีท่านเจ้าค่ะ”คำพูดธรรมดาแต่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้งทำให้จางซูเม่ยชะงักไปเล็กน้อย นางไม่ได้พูดอะไรอีก ทำเพียงกระชับอ้อมแขนรอบตัวเด็กน้อยแน่นขึ้นกว่า

ภายในห้องอาหารของจวนตระกูลอู๋ แม้จะไม่มีเครื่องประดับฟุ่มเฟือยหรูหรา หากแต่ของทุกสิ่งกลับสื่อถึงรสนิยมและความพิถีพิถันของเจ้าบ้านได้อย่างชัดเจน พื้นไม้เนื้อดีขัดเงาจนสะท้อนแสงได้นั้นให้ความรู้สึกสะอาดสะอ้าน แซมด้วยกลิ่นหอมของไม้หอมซึ่งถูกจุดไว้ตามมุมห้อง ทำให้ผู้มาเยือนผ่อนคลายตั้งแต่ย่างเท้าเข้ามาเลยทีเดียวเมื่อเข้ามาใกล้โต๊ะจะได้กลิ่นอาหารสดใหม่ที่เพิ่งปรุงเสร็จลอยตลบอบอวลไปทั่วห้อง ผสมกับไอร้อนจาง ๆ จากถ้วยชามที่เพิ่งยกขึ้นโต๊ะ ยิ่งชวนให้น้ำลายสอและรู้สึกอยากอาหาร ด้านบนเพดานมีโคมกระดาษทรงกลมแขวนเรียงรายกันอย่างมีระเบียบ แสงสีนวลอ่อนจากเปลวเทียนภายในส่องลงกระทบใบหน้าของผู้คนรอบโต๊ะอย่างอ่อนโยน ทำให้บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเป็นกันเองกลางห้องตั้งโต๊ะอาหารทรงกลมขนาดใหญ่ ทำจากไม้เนื้อแข็งสีเข้มแกะสลักลวดลายเมฆมงคลประณีต รอบโต๊ะมีเก้าอี้ไม้พนักพิงสูงวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ทุกที่นั่งล้วนสะอาดบ่งบอกถึงความเอาใจใส่ของผู้ดูแลเรือนบนโต๊ะอาหารถูกจัดวางด้วยภาชนะเคลือบลายครามสีน้ำเงินขาวที่ดูงดงามและทรงคุณค่า ตะเกียบไม้ไผ่วางอยู่ข้างถ้วยชามเล็กใหญ่ซึ่งมีฝาครอบอาหารวางทับ