All Chapters of เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย: Chapter 41 - Chapter 50

เช้าตรู่วันต่อมา ในขณะที่แสงแรกของวันยังไม่ทันสาดลงจากขอบฟ้า สายลมยามรุ่งสางพัดเอากลิ่นดินและกลิ่นหญ้าอ่อนลอยไปกับอากาศ และมีเสียงไก่ขันดังแว่วอยู่ไกล ๆ แต่ภายในจวนตระกูลอู๋กลับคึกคักมากกว่าทุกวันบริเวณลานหินของเรือนหลักที่เชื่อมต่อกับประตูใหญ่นั้น ตอนนี้มีขบวนรถม้าจอดเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ รถม้าขนาดใหญ่ประดับด้วยผ้าม่านผืนบางสีฟ้าอ่อนปลิวไหวตามแรงลม ส่วนด้านหลังมีรถม้าคันยาวอีกสองคันบรรทุกหีบห่อผ้าไหมอย่างแน่นหนา โดยมีชายฉกรรจ์ในชุดสีเข้มยืนคุ้มกันอยู่ทั้งสองฝั่ง พวกเขามีดาบสั้นเหน็บข้างเอว บางคนยังสะพายคันธนูไว้ข้างหลังอย่างเตรียมพร้อมการเดินทางสู่เมืองหลวงในครั้งนี้ ถูกจัดเตรียมเอาไว้อย่างเป็นระบบและรัดกุม เนื่องจากเป้าหมายไม่ใช่เพื่อแก้ปัญหาการค้าขายเท่านั้น แต่ยังมีความตั้งใจอื่นแฝงอยู่ด้วย และไม่มีผู้ใดล่วงรู้ นอกจากอู๋ห่าวเทียนขบวนเดินทางแบ่งออกเป็นสองส่วนหลัก คือ รถม้าสำหรับโดยสารและขนสัมภาระของผู้ว่าจ้าง ได้แก่ อู๋ห่าวเทียน จางซูเม่ย และอู๋เซียนอวี้ ซึ่งได้รับการตกแต่งอย่างเรียบหรู มีเบาะนั่งนุ่มคลุมด้วยผ้ากำมะหยี่ และมีม่านบางกั้นสายตาจากภายนอก ให้ความรู้สึกเป็นส่วนตัวต

กลางดึกคืนนั้น แสงจันทร์เลือนรางถูกหมอกบางกลืนหาย ความเงียบงันแผ่ปกคลุมไปทั่วผืนป่า เสียงหวีดหวิวของสายลมราวกับลมหายใจของสัตว์ร้ายที่กำลังซ่อนตัวอยู่ในความมืดกรอบแกรบ!!ขณะนั้นเอง เวรยามสองคนที่ออกมาทำธุระส่วนตัวก็ได้ยินเสียงไม้แห้งหักดังแผ่วมาจากแนวต้นสน พวกเขาชะงักเล็กน้อยแล้วหันขวับไปตามเสียงอย่างระแวง พวกเขายังไม่ทันเอ่ยอะไร อยู่ ๆ ก็มีลูกธนูพุ่งออกมาจากความมืดแบบไม่ทันตั้งตัว เฉียดผ่านแขนของหนึ่งในนั้นจนเลือดสาดเป็นทาง“ศัตรู! มีศัตรู!” เวรยาทั้งสองตะโกนเสียงดังลั่นป่าเสียงนั้นเปรียบเสมือนประกายไฟที่จุดเพลิงแห่งความวุ่นวายขึ้นในพริบตาเดียวจากนั้นก็ได้ยินเสียงคำรามต่ำดังก้องตามด้วยฝีเท้าหนัก ๆ กระแทกพื้นดินจนสั่นสะเทือน เสียงโห่ร้องแหลมสูงปะปนกับเสียงโลหะกระทบกัน ชายฉกรรจ์ในชุดดำทะยานออกมาเป็นสาย อาวุธในมือแต่ละคนสะท้อนแสงจันทร์แวววับ แม้จะคลุมหน้าด้วยผ้าดำมิดชิด แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมท่วงท่าของพวกมันแสดงออกถึงความชำนาญในการฆ่า มิใช่แค่โจรป่าไร้ฝีมือ แต่เหมือนเป็นนักรบผู้ถูกฝึกมาเพื่อปลิดชีพศัตรูโดยเฉพาะเสียมากกว่าผู้นำกลุ่มโจรหยุดยืนเบื้องหน้าขบวนรถม้าแล้วตะโกนว

เช้าวันนี้อู๋ห่าวเทียนถูกเชิญมายังจวนเจ้าเมือง เพื่อให้ข้อมูลเกี่ยวกับเหตุการณ์โจมตีของกลุ่มเงาทมิฬอย่างละเอียด ซึ่งรายงานทั้งหมดจะถูกรวบรวมเพื่อส่งให้ทางการโดยตรงแม้จะเป็นเพียงการรายงานเหตุการณ์ แต่บรรยากาศในจวนกลับเคร่งขรึมยิ่งกว่าการไต่สวนเสียอีก ผู้คนภายในห้องโถงต่างพร้อมใจกันเงียบกว่าปกติ“ขอบคุณคุณชายอู๋ที่สละเวลามาในวันนี้ขอรับ” เจ้าเมืองเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าหวังว่าท่านจะช่วยเล่ารายละเอียดของเหตุการณ์ในหุบเขามรณะให้กระจ่าง เพื่อจะได้จัดทำรายงานส่งตรงไปยังเมืองหลวงโดยเร็วที่สุด”อู๋ห่าวเทียนพยักหน้าเล็กน้อยก่อนเริ่มเล่าเรื่องอย่างใจเย็น ทุกถ้อยคำของเขาชัดเจน ตรงประเด็น ไม่มีการกล่าวเกินหรือปกปิด แต่ในใจของเขากลับรู้ดี…บางความจริง หากเปิดเผยออกไปอาจนำภัยมาสู่ผู้คนรอบตัวภายในห้องประชุมใหญ่ของจวน บรรยากาศเงียบงันและตึงเครียดไม่น้อย อู๋ห่าวเทียนนั่งอยู่ตรงกลางอย่างสงบนิ่ง สีหน้าของเขาแน่วแน่และไม่หวาดกลัว แม้รอบตัวเขาจะรายล้อมไปด้วย ขุนนางท้องถิ่น หัวหน้าทหาร และเจ้าหน้าที่ชั้นผู้ใหญ่ที่นั่งเรียงรายในชุดเต็มยศ สายตาทุกคู่จับจ้องเขาอย่างไม่ละไปแม้แต่วินาทีเดียวเจ้าเมืองเซิ่งหลินนั่ง

ภายในห้องลับใต้ดินของบ้านร้างซึ่งซ่อนตัวอยู่กลางป่า ผนังโดยรอบสร้างจากศิลาเก่าหนาแน่น ในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นเจือคราบเลือดแห้งเกรอะกรังตามซอกผนัง ราวกับห้องนี้จดจำทุกเสียงกรีดร้องในอดีตเอาไว้อย่างไรอย่างนั้นท่ามกลางแสงไฟสลัวจากโคม ร่างสูงในชุดคลุมยาวสีดำยืนพิงโต๊ะไม้แกะสลักลวดลายอสรพิษพันรัดต้นไม้ใหญ่ ลายไม้บิดเบี้ยวดูแทบไม่ออกว่าเป็นงานศิลป์หรือของสาปแช่ง โต๊ะเบื้องหน้าวางเรียงรายไปด้วยสิ่งของชวนขนลุก ไม่ว่าจะเป็นสมุนไพรประหลาดที่แห้งกรังจนมีสีสันผิดธรรมชาติ กระดูกสัตว์ไม่ทราบชนิดจัดวางอย่างพิถีพิถัน และตำราปกหนังเก่า ๆ ที่เปลี่ยนสีจนแทบมองไม่เห็นอักษรเดิมบรรยากาศรอบกายเย็นเฉียบราวกับความตายซุ่มเงียบอยู่ทุกมุมห้อง ทำให้ลูกน้องที่เข้ามารายงานความคืบหน้าเหงื่อไหลเต็มหลังด้วยความกดดันเพล้ง!เสียงถ้วยชากระทบขอบโต๊ะไม้ดังสนั่น เศษกระเบื้องกระจายเกลื่อนทั่วบริเวณ น้ำชาร้อนจัดกระเซ็นเปื้อนแขนเสื้อคลุมสีดำสนิท แต่เจ้าของร่างลึกลับกลับไม่ไหวติง และไม่แม้แต่จะชำเลืองมองรอยเปื้อนนั้นด้วยซ้ำภายใต้เงาสลัวดวงตาของเขาทอประกายเย็นเยียบฉายแววขุ่นเคืองอย่างรุนแรง เสียงทุ้มต่ำที่หลุดออกจากริม

สายลมยามค่ำพัดเอื่อยผ่านเรือนพักหลังน้อยที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจวนตระกูลอู๋ พัดพาเอากลิ่นหอมบาง ๆ ของดอกเหมยที่เพิ่งเริ่มผลิบานลอยคลุ้งปะปนมากับกลิ่นไผ่สดจากแนวสวนด้านหลัง เสียงใบไผ่เสียดสีกันเบา ๆ คล้ายเสียงกระซิบจากธรรมชาติอย่างไรอย่างนั้นแสงสุดท้ายทอดยาวข้ามบานหน้าต่างเข้ามาภายในเรือน ทำให้ลวดลายดอกเหมยบนกรอบไม้สะท้อนแสงสีทองอ่อน ลายของเงาสะท้อนบนพื้นไม้ตรงหน้าอย่างงดงาม จนแทบไม่กล้าก้าวเหยียบให้เลือนหาย จางซูเม่ยนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้หวายริมหน้าต่าง มือขาวเนียนถือถ้วยชาอุ่น ๆ พลางสูดดมกลิ่นหอมของชาดอกไม้ป่านางเพิ่งกลับมาจากเรือนหลัก หลังจากร่วมโต๊ะอาหารกับสหายและอู๋ห่าวเทียน วันนี้แม่ครัวของจวนดูเหมือนจะตั้งใจแสดงฝีมือเป็นพิเศษ อาหารที่จัดมามีทั้งข้าวอบสมุนไพร แกงเปรี้ยวหวานรากบัว เป็ดย่าง และอาหารชนิดอื่นอีกหลายจาน ถึงแม้ว่ามื้อเย็นจะหรูหราเกินความคุ้นเคยของนาง แต่ก็ต้องยอมรับว่ารสชาติอร่อยจนแทบอดใจไม่ได้เลยทีเดียว“อาหารดีแค่ไหน แต่ก็ยังสู้มื้อที่เราทำเองระหว่างทางไม่ได้หรอก เข้าป่าหาวัตถุดิบเองสนุกกว่าตั้งเยอะ” นางพึมพำกับตัวเองอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะยกชาขึ้นจิบช้า ๆ พลางม