All Chapters of เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากเตี๋ยฮวาส่งสายตาอ้อนวอนให้ใช้งานเพื่อนของนางในการส่งข่าวหาท่านย่า จางซูเม่ยก็ไม่กล้าปฏิเสธความหวังดีของเด็กหญิง จึงตอบตกลงไปอย่างง่ายดายไม่ตั้งคำถามใด ๆเมื่อนายหญิงผู้เป็นเจ้าของมิติตัวจริงอนุญาต เตี๋ยฮวาก็ส่งสัญญาณเรียกเพื่อนตัวน้อยของนางที่อาศัยอยู่ในป่ามาทันที เพียงไม่นานสัตว์น้อยน่ารักก็ปรากฏต่อสายตาทุกคน นกสีม่วงตัวเล็กเท่ากำปั้นเด็กโผล่ออกมากลางอากาศราวกับบินผ่านห้วงมิติมาอย่างไรอย่างงั้น มันส่งเสียงร้องจิ๊บ ๆ และบินวนไปมาเพื่อรอรับคำสั่งจากจางซูเม่ยเตี๋ยฮวากล่าวอธิบายว่า นกน้อยตัวนี้เป็นเพื่อนที่อาศัยอยู่ฝั่งภูเขา หากไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของมิติไม่สามารถออกมาได้ เมื่อนายหญิงต้องการส่งข่าวไปหาผู้เป็นย่าที่อยู่เมืองชิงเป่ย และสถานการณ์ฝั่งของผู้เฒ่าทั้งสองไม่ค่อยดีนักเพราะถูกกักขังอยู่ การจะส่งจดหมายแบบปกติคงไม่สามารถทำได้ จึงแนะนำให้ใช้งานเพื่อนของนางที่เป็นนกนิลกาฬ ซึ่งมีความสามารถในการย่นระยะทางแถมยังล่องหนได้ในเวลากลางคืนระยะทางจากเมืองต้าซานไปถึงเมืองชิงเป่ยใช้เวลาสิบห้าวัน ในขณะที่นกนิลกาฬใช้เวลาน้อยกว่าปกติถึงเจ็ดวันเลยทีเดียว นั่นแสดงว่าอีกแปดวันข้างหน้าท่านปู่

หลังออกจากโรงน้ำชาจางซูเม่ยก็ชวนน้องชายไปเดินเล่นที่ตลาดตามความตั้งใจในตอนแรก กว่าจะกลับมาถึงโรงเตี๊ยมสองมือก็เต็มไปด้วยขนมหวานหลากหลายชนิด จางซูเซียวถึงขั้นรู้สึกขยาดกับการเดินตลาดเป็นเพื่อนพี่สาวเลยทีเดียว นี่ขนาดช่วยกันถือสองคนแล้วยังเอากลับแทบจะไม่ไหวจนเขาต้องซื้อตะกร้ามาใส่ขนมโดยเฉพาะพี่สาวเดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้อย่างมีความสุขแถมยังซื้อติดมือมาแทบจะทุกร้าน นางให้เหตุผลว่าคิดถึงเตี๋ยฮวาที่ชอบกินขนมหวานมากเลยต้องซื้อไปเยอะ ๆ ทำให้พี่ชายแสนดีอย่างจางซูเซียวไม่เอ่ยปากบ่นเลยแม้เพียงครึ่งคำ เพื่อน้องสาวแล้วไม่ว่าจะหิ้วของหนักแค่ไหนเขาก็ทนได้เมื่อกลับมาถึงห้องพักก็พบว่าเตี๋ยฮวากำลังนั่งเล่นห้องโถง โดยมีแม่หลี่คอยป้อนผลไม้อยู่ไม่ห่าง ส่วนพ่อจางก็เอ่ยชมทุกคำที่เด็กหญิงกิน พวกเขาเหมือนมาพักผ่อนต่างเมืองมากกว่ามาทำภารกิจเสียอีก แต่ก็เข้าใจได้แหละว่าพ่อแม่รักเตี๋ยฮวามากแค่ไหน ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหนพวกเขาก็คงไม่มีทางแสดงความเศร้าหมองออกมาแน่นอน เพราะกลัวจะทำให้เด็กหญิงไม่มีความสุขไปด้วยนั่นเอง“โอ๊ะ!! พี่สาว พี่ชาย พวกท่านกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ ข้ากับท่านพ่อท่านแม่กำลังรออยู่เลย” เด็กห

“พวกเจ้ารู้ข่าวจวนตระกูลกู้ถูกลอบวางเพลิงหรือยัง เมื่อเช้าได้ข่าวว่าหัวหน้ามือปราบเดินทางไปจุดเกิดเหตุพร้อมเจ้าหน้าที่มากมาย แต่กลับไม่มีเบาะแสใดให้สืบหาตัวคนร้ายได้เลย”“แน่นอนเจ้าค่ะ เพราะสามีข้าเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่พวกนั้น”“แสดงว่า...เจ้าต้องรู้รายละเอียดเรื่องนี้เป็นแน่ เล่าให้ข้าฟังเสียดี ๆ”“ต้องเล่าสิ ข้ารู้ทั้งชิงเป่ยก็ต้องรู้ ฮ่าฮ่า คือเรื่องเป็นอย่างนี้เจ้าค่ะ...”สุดท้ายเรื่องราวของจวนตระกูลกู้ก็ถูกนำไปเล่าปากต่อปากอย่างรวดเร็วและใส่สีตีไข่เพิ่มเติม ทำให้เรื่องเพี้ยนไปจากเดิมมากกว่าครึ่ง ดังนั้นจากที่ถูกคนร้ายลอบเข้ามาวางเพลิงกลับกลายเป็นว่าพวกเขาตั้งใจเผาจวน เพื่อหลีกเลี่ยงการจ่ายค่าปรับให้หอโอสถเสียอย่างงั้น แถมยังมีข่าวลือว่าพวกเขาเตรียมจะขายจวนใช้หนี้อีกด้วยส่วนต้นเหตุของความวุ่นวายนี้อย่างครอบครัวจางนั้นไม่รับรู้เลย เนื่องจากจางซูเม่ยและเตี๋ยฮวาตัดสินใจพาทุกคนเดินทางออกจากเมืองภายในคืนนั้นเลย เมื่อเก็บของในห้องพักเสร็จและเก็บรถม้าเข้ามิติเรียบร้อย เตี๋ยฮวาก็พาหญิงสาวบินฝ่าความมืดข้ามกำแพงเมือง โดยทหารเฝ้ายามจะเห็นเพียงเงาดำลอยผ่านไปรวดเร็วพร้อมกับสายลมแรงจากปีกของเต

ปัจจุบันเมืองต้าซานยังให้สิทธิ์ผู้ใหญ่บ้านในการขายที่ดินของหลวงทั้งหมดในเขตรับผิดชอบของตน หากใครสนใจซื้อต้องไปที่หมู่บ้านเท่านั้น เนื่องจากเมืองนี้มีพื้นที่อยู่ห่างไกลความเจริญหลายหมู่บ้าน ทำให้ชาวบ้านไม่สะดวกเดินทางเข้าเมือง จึงได้มีการตั้งกฎขึ้นใหม่ทดแทนกฎเก่าดั้งเดิม รวมถึงกฎการซื้อขายที่ดินด้วยวันนี้จางลู่ซือและหลี่ซูฮวาเดินทางไปหมู่บ้านเหว่ยซานแต่เช้าตรู่เพื่อติดต่อซื้อที่ดินกับผู้ใหญ่บ้าน หลังจากจอดรถม้าไว้ข้างถนนเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็เดินถือของฝากเต็มสองมือไปยังบ้านหลังดินมุงกระเบื้องหลังหนึ่ง ซึ่งเป็นบ้านหลังใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านเหว่ยซานแห่งนี้ ‘ผู้ใหญ่บ้าน ติงจิ้นฟง’ เมื่อเดินมาถึงด้านหน้าก็เห็นป้ายไม้แขวนไว้หน้าประตูพร้อมข้อความบ่งบอกฐานะของเจ้าของบ้าน“ท่านลุงติง!! อยู่บ้านหรือไม่เจ้าคะ!” หลี่ซูฮวาตะโกนเรียกผู้ใหญ่บ้านเสียงดัง นางเป็นหมู่บ้านนี้ย่อมคุ้นเคยกับคนที่นี่มากกว่า จึงอาสาเป็นคนเจรจาซื้อที่ดินแทนสามี“หรือว่าไม่มีใครอยู่บ้าน” จางลู่ซือเอ่ยขึ้นหลังรอสักพักก็ไม่มีเสียงตอบรับจากด้านใน ฤดูหนาวผ่านพ้นแล้วผู้ใหญ่บ้านอาจจะอยู่ที่สวนผักเพราะถึงพื้นดินแถบนี้จะเพาะปลูกได้ผ

“ขอโทษคุณชายเจ้าค่ะ” จางซูเม่ยลุกจากอ้อมแขนชายแปลกหน้าพลางเอ่ยขอโทษทันที เพราะรู้ดีว่าเป็นความผิดตนที่เดินเร่งรีบไม่ดูทาง“ไม่เป็นไรขอระ...” ร่างสูงยังไม่ทันพูดจบก็มีเสียงแทรกมาขัดจังหวะ“พี่ใหญ่!! ท่านมาทำอะไรแถวนี้หรอขอรับ” เด็กชายทักทายพี่สาวเสียงดังจนอีกฝ่ายสะดุ้งตกใจ ปกติเขาไม่ค่อยเห็นนางเข้ามาที่ตรอกเก่าเท่าไหร่จึงเอ่ยถามออกไป“โอ๊ะ! นึกว่าใคร เซียวเอ๋อร์นี่เอง ก่อนหน้านี้พี่ใหญ่ไม่ระวังจนไปชนคุณชายท่านนี้น่ะ แล้วเจ้าจะไปไหนหรือ” จางซูเม่ยตกใจเล็กน้อยตอนได้ยินเสียงน้องชายเรียก หญิงสาวละทิ้งความสนใจไปจากชายหนุ่มตรงหน้า และหันไปพูดคุยกับน้องชายทันที เพราะนางคิดว่าขอโทษไปแล้วคงไม่จำเป็นต้องคุยอะไรกันอีก“ข้าแวะมาซื้อขนมร้านดังในตรอกเก่าไปฝากทุกคนกำลังเดินกลับก็มาเจอพี่ใหญ่พอดี ท่านจะกลับพร้อมกันไหมขอรับ” จางซูเซียวตอบคำถามพลางชวนพี่สาวกลับพร้อมกัน“ได้สิ พี่สาวกลับพร้อมเซียวเอ๋อร์ดีกว่า ไปกันเถอะ” หญิงสาวตอบรับคำชวนของน้องชายทันที ส่วนเครื่องประทินผิวนางค่อยมาดูวันหลังก็ได้สองพี่น้องเดินออกไปจากบริเวณหน้าร้านสักพักแล้ว แต่คนที่เดินชนกับจางซูเม่ยนั้นยังคงยืนอยู่ที่เดิม เขาใช้มองตาม