All Chapters of ดวงใจกัปตันม่านเมฆ : Chapter 91 - Chapter 100

วิลล่าส่วนตัว หาดกมลา ภูเก็ต เวลา 15:00 น.แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องกระทบเกลียวคลื่นในทะเลอันดามันจนเกิดประกายระยิบระยับ ลมทะเลพัดเอากลิ่นไอเกลือและความชื้นจาง ๆ เข้ามาผสมผสานกับกลิ่นหอมของดอกแก้วที่ปลูกเรียงรายอยู่ริมรั้ววิลล่า บรรยากาศภายในบ้านวันนี้ดูคึกคักและเต็มไปด้วยความตื่นเต้นมากกว่าปกติม่านเมฆซีอีโอหนุ่มผู้คลั่งรักยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องแต่งตัว เขาอยู่ในชุดทักซิโด้สีดำสนิท ตัดเย็บด้วยผ้าไหมอิตาลีเนื้อดีที่ขับเน้นรูปร่างกำยำให้ดูสง่างามสมฐานะ มือหนาบรรจงจัดหูกระต่ายให้เข้าที่ด้วยความพิถีพิถัน“ฟาเดียครับ เช็กให้เฮียหน่อย ตรงหรือยัง” ม่านเมฆหันไปถามภรรยาคนสวยที่นั่งแต่งหน้าอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งฟาเดียในชุดราตรียาวสีน้ำเงินเข้มขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่น ละสายตาจากการปัดมาสคาร่าหันมามองสามีด้วยรอยยิ้มบางเบา“หล่อแล้วค่ะเฮีย หล่อจนสาว ๆ มองกันตาค้าง”“สาวที่ไหนเฮียไม่สนหรอก สนแค่สาวคนนี้คนเดียว” ม่านเมฆเดินเข้าไปโอบไหล่ภรรยา ก่อนก้มลงหอมแก้มฟอดใหญ่ “วันนี้งานสำคัญ เฮียต้องเนี้ยบที่สุด เพราะเฮียจะเปิดตัวโปรเจกต์ใหม่ แล้วก็...” เขายืดอกขึ้นเล็กน้อย แววตาเป็นประกายเมื่อนึก

หอประชุมโรงเรียนนานาชาติ ภูเก็ตบ่ายวันเสาร์ที่แสงแดดแผดเผาจนยางมะตอยบนลานจอดรถแทบจะละลายกลายเป็นสายน้ำสีดำข้นคลั่ก ไอความร้อนเต้นระริกอบอวลไปทั่วบริเวณโรงเรียนราวกับโลกกำลังถูกจับยัดเข้าไมโครเวฟขนาดยักษ์ แต่ทว่า ทันทีที่ก้าวเท้าผ่านประตูกระจกบานใหญ่เข้าสู่หอประชุม ความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศอุตสาหกรรมนับสิบตัวก็พุ่งเข้าปะทะผิวหน้าจนขนแขนลุกชันตัดกับความร้อนระอุภายนอกราวกับก้าวข้ามมิติเสียงพูดคุยกันของผู้ปกครองดังกระหึ่มไปทั่วที่นั่ง ทว่าก็ยังเป็นระเบียบมากกว่าด้านหลังเวทีที่เต็มไปด้วยความโกลาหลยิ่งกว่าตลาดสดยามเช้าตรู่ กลิ่นสเปรย์ฉีดผมฉุนกึกผสมปนเปกับกลิ่นแป้งเด็กและกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ของเหล่าผู้ปกครองที่กำลังวิ่งวุ่นม่านเมฆซีอีโอหมื่นล้านผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้มีสภาพไม่ต่างอะไรกับลูกหาบภูกระดึงสักเท่าไรชายหนุ่มคุกเข่าอยู่กับพื้นพรมสีแดงเลือดหมู พร้อมกับเหงื่อเม็ดโป้งที่ผุดซึมตามไรผมแม้แอร์จะเย็นเฉียบ มือหนาสั่นเทาขณะพยายามติดกิ๊บดำตัวเล็กจิ๋วลงบนผมแกละของลูกสาว“อยู่นิ่ง ๆ สิคะลูกสาวพ่อ กิ๊บมันจะทิ่มหัวเอานะ” ม่านเมฆวิงวอนเสียงเครือ หัวใจของเขาเต้นรัวแรงยิ่งกว่าตอนลุ้นผลประมูลสัม

สวนน้ำอะควาแลนด์ (Aqualand Water Park) ภูเก็ตวันอาทิตย์ที่ดวงอาทิตย์ทำงานหนักเกินค่าแรง เปลวแดดร้อนระอุยามสายแผดเผาลงมาบนเกาะภูเก็ตอย่างไม่ปรานีปราศรัยลงสู่พื้นคอนกรีตสีขาวนวลของสวนน้ำเปิดใหม่จนดูเหมือนภาพลวงตาที่บิดเบี้ยวแสงแดดจัดจ้านสาดส่องลงบนผืนน้ำในสระมหึมาจนเกิดประกายระยิบระยับราวกับเพชรที่ถูกโปรยทิ้งไว้อย่างไม่ไยดี กลิ่นฉุนกึกของคลอรีนลอยฟุ้งกระจายในอากาศผสมผสานกับกลิ่นมะพร้าวจากครีมกันแดดราคาแพงและกลิ่นคาราเมลป็อปคอร์นจากซุ้มอาหาร เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นของเด็ก ๆ นับร้อยชีวิตและเสียงนกหวีดของไลฟ์การ์ดดังระงมแข่งกับเสียงเพลงป๊อปจังหวะสนุกสนานที่เปิดคลอไปทั่วบริเวณบรรยากาศเหล่านี้ควรจะเต็มไปด้วยความฟีลกู๊ดระดับสิบดาว หากไม่ใช่เพราะชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดรัดรูปแขนยาวที่กำลังยืนกุมขมับอยู่กลางดงห่วงยางสีรุ้ง แววตาคมกริบภายใต้แว่นกันแดดราคาแพงจ้องเขม็งไปยังโครงสร้างเหล็กขนาดยักษ์สีน้ำเงินสดที่ขดตัวเป็นเกลียวสูงเสียดฟ้า มันคือสไลเดอร์ยักษ์ The Dragon’s Tail หรือ หางมังกรพิโรธที่มีความสูงเท่ากับตึกห้าชั้นม่านเมฆซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวการเจรจาธุรกิจหมื่นล้าน บั

ณ วิลล่า หาดกมลา ภูเก็ต บ่ายวันเสาร์เมฆสีเทาหม่นปกคลุมทั่วท้องฟ้าเหนือเกาะภูเก็ต สายฝนเม็ดละเอียดโปรยปรายลงมากระทบผิวน้ำทะเลและกระจกหน้าต่างบานใหญ่ของวิลล่าอย่างไม่ขาดสาย ก่อให้เกิดเสียง เปาะแปะ เปาะแปะ ที่ชวนให้รู้สึกง่วงงุนและเกียจคร้าน กลิ่นไอดินชื้นแฉะผสมกับกลิ่นไอทะเลลอยอบอวลอยู่ในอากาศภายนอกผิดกับอากาศเย็นฉ่ำและแห้งสนิทจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องนั่งเล่นที่ถูกเปิดทิ้งไว้ที่อุณหภูมิ 23 องศาเซลเซียสบรรยากาศในบ้านวันนี้เงียบสงบผิดปกติ ราวกับอยู่ในห้องสมุดแห่งชาติมากกว่าจะเป็นบ้านที่มีเด็กแฝดวัยกำลังซน มีเพียงเสียงวัตถุพลาสติกแข็งกระทบกันดัง กริ๊ก กริ๊ก เป็นจังหวะสม่ำเสมอกลางห้องนั่งเล่นที่ปูด้วยพรมขนสัตว์เทียมสีขาวสะอาดตาพันไมล์ หนุ่มน้อยวัย 4 ขวบเศษ นั่งขัดสมาธิหลังตรงแน่วด้วยท่าทางสุขุมยิ่งกว่าพระเกจิอาจารย์ ตรงหน้าเขามีกองภูเขาพลาสติกชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับพันชิ้นวางกองรวมกันอย่างเป็นระเบียบมันคือ Lego Star Wars, The Death Star ชุดใหญ่ยักษ์อลังการงานสร้างที่มีจำนวนชิ้นส่วนมากถึง 5,000 ชิ้น ของขวัญต้อนรับกลับบ้านที่ ม่านเมฆซื้อให้ลูกชายเพื่อปลอบขวัญที่ต้องกลับมาเจออากาศร้อนชื้นข

หน้าโรงเรียนนานาชาติภูเก็ตแสงแดดยามบ่ายแก่ ๆ ของเกาะภูเก็ตสาดส่องลงมากระทบหลังคารถหรูนับร้อยคันที่จอดเรียงรายอยู่หน้าประตูโรงเรียนนานาชาติจนเกิดประกายแสงวิบวับแสบตา ไอความร้อนจากท่อไอเสียและพื้นถนนเต้นระริกเป็นคลื่นความร้อนที่บิดเบี้ยวภาพทิวทัศน์รอบข้างให้ดูเหมือนภาพวาดสีน้ำมันที่ยังไม่แห้งดี เสียงจจอแจของผู้ปกครองหลากเชื้อชาติที่มายืนรอลูกหลานดังผสมปนเปกับเสียงนกหวีดของ รปภ. และเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่มแต่ภายในรถตู้ Alphard สีดำมันปลาบที่ติดฟิล์มดำสนิทจนมองไม่เห็นด้านใน บรรยากาศกลับเย็นยะเยือกราวกับอยู่ในขั้วโลกเหนือ เครื่องปรับอากาศทำงานเต็มสูบเพื่อดับไฟในอกของชายสองวัยที่กำลังนั่งจ้องหน้าจอแท็บเล็ตที่เชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดหน้ารถตาเขม็งม่านเมฆซีอีโอหนุ่มผู้คลั่งรัก นั่งกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือขึ้นเป็นแนวไปถึงท่อนแขน ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความทรมานราวกับกำลังดูหนังผีที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตข้าง ๆ กันคือ ฟลอยด์ที่บินด่วนลงมาจากสกลนครพร้อมปุ้ย เพื่อมาเยี่ยมหลานสุดที่รักฟลอยด์อยู่ในสภาพสวมแว่นกันแดดสีดำสนิท กัดฟันกรอด ๆ จนกรามปูนโปน“มันมาแล้ว ไอ้เด็กนั่นมันเดินมา