ดวงใจกัปตันม่านเมฆ のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

ณ วิลล่าตากอากาศ จังหวัดภูเก็ต เวลา 08:00 น.แสงแดดยามเช้าสาดส่องกระทบผิวน้ำทะเลอันดามันเกิดเป็นประกายระยิบระยับ ราวกับเพชรนับล้านเม็ดที่โปรยปรายอยู่บนผืนสมุทร เสียงคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอผสานกับเสียงนกนางนวลที่บินวนเวียนอยู่เหนือท้องฟ้าสีครามสดใสบรรยากาศบนโต๊ะอาหารริมระเบียงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความอบอุ่นม่านเมฆในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสบายตานั่งจิบกาแฟอยู่ข้าง ๆ ฟาเดียที่กำลังตักข้าวต้มกุ้งเข้าปาก ใบหน้าของหญิงสาวดูสดใสและมีเลือดฝาดเจือจางที่พวงแก้ม ร่องรอยของความสุขจากค่ำคืนที่ผ่านมายังคงฉายชัดอยู่ในแววตา“กินเยอะ ๆ นะลูก” มุกไหมเลื่อนจานปาท่องโก๋ไปตรงหน้าฟาเดีย “เมื่อคืนนอนดึกกันไม่ใช่เหรอ ต้องบำรุงหน่อย”คำแซวที่แฝงความนัยทำเอาฟาเดียสำลักข้าวต้มเบา ๆ ม่านเมฆรีบส่งแก้วน้ำให้พร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ส่วนฟลอยด์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแกล้งกระแอมเสียงดังพลางทำท่าอ่านหนังสือพิมพ์กลับหัว“แค่ก ๆ ขอบคุณค่ะแม่มุก” ฟาเดียหน้าแดงก่ำ“รีบกินเถอะ” วราเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี “เดี๋ยวสาย ๆ แดดจะร้อน วันนี้เราจะบินกลับกันตอนบ่ายโมงนะ จะได้ถึงขอนแก่นก่อนค่ำ”“เสียดายจัง ยังไม่อยากกลับเ

ความสูง 2,500 ฟุต เหนือพื้นดินและกำลังลดระดับลงอย่างรวดเร็ว วันอาทิตย์ เวลา 14:18 น.โลกทั้งใบกำลังสั่นสะเทือน ไม่ใช่คำเปรียบเปรยแต่เป็นความจริงที่กำลังเกิดขึ้นภายในห้องนักบินของเครื่องบินเจ็ท Gulfstream G650ER ที่ครั้งหนึ่งเคยสง่างามและปลอดภัยที่สุดในน่านฟ้าเสียงหวีดหวิวของลมที่กรีดผ่านรอยต่อของตัวถังเครื่องบินดังแสบแก้วหู แข่งกับเสียงสัญญาณเตือนภัยมรณะที่ดังระงมไปทั่วห้องราวกับเสียงกรีดร้องของยมทูตที่กำลังมารอรับวิญญาณ“อัตราการตกสูง! ดึงหัวขึ้น!”เสียงสังเคราะห์จากคอมพิวเตอร์เตือนภัยใกล้พื้นดิน (GPWS) ดังซ้ำไปซ้ำมาอย่างเย็นชาและไร้หัวใจ สวนทางกับบรรยากาศภายในค็อกพิทที่ร้อนระอุจนแทบจะลุกเป็นไฟม่านเมฆกัดฟันกรอดอยู่บนที่นั่งกัปตัน สองมือที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบกำรอบคันบังคับแน่นจนข้อต่อเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด เส้นเลือดที่หลังมือและท่อนแขนปูดโปนขึ้นมาเป็นริ้ว ๆ ราวกับรากไม้ที่กำลังจะปริแตก เพราะเขาต้องใช้แรงกายทั้งหมดที่มีต่อสู้กับแรงโน้มถ่วงและแรงลมมหาศาล เพื่อพยุงปีกเหล็กที่ไร้ชีวิตให้ทรงตัวอยู่ได้ระบบไฮดรอลิกซึ่งเปรียบเสมือนกล้ามเนื้อของเครื่องบินได้ตายสนิทไปแล้ว ตอนนี้เขาเหลื

โรงพยาบาลศูนย์ขอนแก่น วันอาทิตย์ เวลา 15:45 น.ครืด ครืด ครืดเสียงล้อรถเข็นเปลพยาบาลบดกับพื้นกระเบื้องยางสีขาวโพลนดังแสบแก้วหู ก้องกังวานไปทั่วโถงทางเดินยาวเหยียดที่ทาด้วยสีเขียวอ่อนดูเย็นชา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโรคฉุนกึกผสมปนเปไปกับกลิ่นคาวเลือดสด ๆ ที่ยังคละคลุ้งออกมาจากร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง“หลบหน่อยครับ! คนไข้วิกฤตขอทางด้วยครับ!”บุรุษพยาบาลตะโกนเสียงหลงขณะเข็นเตียงผู้ป่วยที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดวิ่งสุดฝีเท้า เจ้าหน้าที่แพทย์และพยาบาลอีกสี่ห้าคนวิ่งขนาบข้าง มือหนึ่งบีบลูกยางช่วยหายใจเป็นจังหวะ อีกมือหนึ่งกดบาดแผลที่เลือดไหลทะลักไม่หยุดโดยมีฟาเดียวิ่งตามเตียงนั้นไปอย่างไม่คิดชีวิต เท้าเปล่าที่เปื้อนโคลนย่ำลงบนพื้นโรงพยาบาลที่เย็นเฉียบ ชุดเดรสสีขาวที่เคยสวยงามบัดนี้ขาดวิ่นและย้อมไปด้วยคราบเลือด... เลือดของเขา“เฮียเมฆ เฮียเมฆอย่าเป็นอะไรนะ! ฮือ อย่าทิ้งหนู!”เสียงกรีดร้องของเธอบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของทุกคนที่ได้ยิน ดวงตาที่บวมช้ำจ้องมองใบหน้าคมคายที่บัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ และมีท่อช่วยหายใจสอดคาปากอยู่ปัง!ประตูบานเลื่อนอัตโนมัติหน้าห้องฉุกเฉินเปิดออกกว้างรับเตียงเข้าไปก่อ

ระเบียงดาดฟ้า ชั้น 5 อาคารผู้ป่วยวิกฤต (ICU) โรงพยาบาลศูนย์ขอนแก่น เวลา 23:45 น.พายุฝนฟ้าคะนองที่ถล่มเมืองขอนแก่นมาตั้งแต่หัวค่ำยังไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงเลยสักนิด เม็ดฝนหนักหน่วงสาดกระทบพื้นคอนกรีตและราวระเบียงเหล็ก ส่งเสียงดังซ่าโครมครามแข่งกับเสียงฟ้าร้องที่คำรามกึกก้องอยู่เหนือเมฆดำทะมึน ราวกับท้องฟ้ากำลังกรีดร้องระบายความอัดอั้นแทนคนที่อยู่เบื้องล่างท่ามกลางความมืดมิดและความหนาวเหน็บของละอองฝนที่สาดกระเซ็นเข้ามา ร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนยืนพิงระเบียงอยู่อย่างโดดเดี่ยว แสงไฟสีแดงวาบขึ้นที่ปลายนิ้วก่อนจะจางหายไปพร้อมกับควันสีเทาขาวที่ถูกพ่นออกมาทางจมูก วรายืนสูบบุหรี่มวนที่ห้าติดต่อกัน ทั้งที่เขาเลิกมันไปนานหลายสิบปี แต่คืนนี้ นิโคตินดูจะเป็นที่พึ่งเดียวที่พอจะระงับอาการมือสั่นจากความเครียดและความกลัวได้บ้างใบหน้าของผู้เป็นพ่อที่เคยดูภูมิฐานและอบอุ่น บัดนี้กลับดูทรุดโทรมและแข็งกร้าว เส้นผมที่เคยจัดทรงเรียบกริบหลุดลุ่ยเปียกชื้น ริ้วรอยแห่งความกังวลฉายชัดบนหน้าผาก แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือดวงตาดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีแววตาของนักธุรกิจผู้ใจดีอีกต่อไป แต่มันนิ่งสงบ ลึกล้ำและดำมืดราวกับ

เซฟเฮาส์ลับของเกริก (ชายแดนจังหวัดกาญจนบุรี) วันจันทร์ เวลา 21:00 น.ค่ำคืนนี้ยังคงมีฝนหลงฤดูเทกระหน่ำลงสู่พื้นที่ประเทศไทยอย่างบ้าคลั่ง ท้องฟ้าเหนือหัวล้วนมืดสนิทไร้แสงดาว มีเพียงแสงจากฟ้าแลบที่สว่างวาบเป็นระยะที่ส่องให้เห็นคฤหาสน์หรูหรากลางป่าลึกที่ตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเดี่ยวราวกับปราสาทผีสิงภายในห้องรับแขกขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์หลุยส์ราคาแพง บรรยากาศกลับอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นของความหวาดกลัวและกลิ่นฉุนของน้ำยาขัดเงาที่หกเลอะเทอะเสียงโทรทัศน์จอแบนขนาดใหญ่ดังลั่นบ้านเป็นเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบงัน‘ข่าวด่วนค่ะ พบซากเครื่องบินเจ็ทส่วนตัว Gulfstream G650ER ตกบริเวณทุ่งนาจังหวัดขอนแก่นสภาพพังยับเยิน เจ้าหน้าที่กู้ภัยกำลังเร่ง...’ภาพบนหน้าจอฉายให้เห็นซากปีกเครื่องบินสีขาวที่มีรอยไหม้เกรียม และส่วนหัวที่ยุบตัวจนจำสภาพเดิมไม่ได้กันยนานั่งคุกเข่าอยู่หน้าจอโทรทัศน์ในระยะประชิดจนหน้าแทบจะแนบกับกระจก เธอสวมชุดราตรีสีขาวฟูฟ่องที่ชายกระโปรงฉีกขาดและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบอาหาร ผมยาวสลวยถูกตัดสั้นแหว่งวิ่นด้วยกรรไกรที่วางอยู่ข้างตัวเธอมองภาพซากเครื่องบินนั้นนิ่งงัน ไม่ใช่ด้วยความ