ดวงใจกัปตันม่านเมฆ 의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

ณ ห้องแกรนด์บอลรูม โรงแรมพูลแมน ขอนแก่น เวลา 10:00 น.แสงแฟลชวูบวาบราวกับแสงสายฟ้ายามฝนคะนองกระหน่ำยิงใส่โพเดียมกระจกใสที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางเวที โดยกองทัพสื่อมวลชนจากทุกสำนัก ทั้งสื่อหลัก สื่อบันเทิงและเพจออนไลน์ชื่อดังที่ต่างเบียดเสียดกันจับจองพื้นที่จนห้องบอลรูมขนาดใหญ่ดูเล็กลงไปถนัดตาเสียงพูดคุยจอแจเซ็งแซ่แข่งกับเสียงชัตเตอร์ ทุกคนต่างมารอคอยความจริงจากปากของชายหนุ่มที่เป็นประเด็นร้อนที่สุดในโลกโซเชียลตอนนี้และเมื่อประตูบานใหญ่ด้านข้างเวทีถูกเปิดออก ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องประชุมโดยพลัน ราวกับมีใครกดปุ่มปิดเสียงพร้อมกับการมาถึงของ CEO หนุ่มที่ก้าวเดินออกมาด้วยท่วงท่ามั่นคงและสง่างาม วันนี้เขาสวมสูทสีกรมท่าคัตติ้งเนี้ยบกริบ เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่ปลดกระดุมเม็ดบนเล็กน้อยกับนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือซ้ายแต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของทุกคนกลับไม่ใช่เครื่องแต่งกายราคาแพง แต่เป็นรอยแผลแตกที่มุมปากข้างขวา และรอยฟกช้ำจาง ๆ ที่โหนกแก้ม ซึ่งตัดกับใบหน้าหล่อเหลาม่านเมฆเดินมาหยุดที่หน้าโพเดียม พลางกวาดสายตาคมกริบมองกราดไปทั่วห้อง สายตาของเขาไม่ได้มีความหวาดหวั่นหรือหลบเลี่ยงแม้แต่น้อย มีเพียงค

ณ คอนโดมิเนียมของม่านเมฆ เวลา 08:30 น.แสงแดดอ่อน ๆ ยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาตกกระทบพื้นไม้ปาร์เกต์ขัดเงา ภายในห้องชุดสุดหรูที่ปกติจะเงียบสงบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความรัก เช้านี้กลับเต็มไปด้วยคลื่นความตึงเครียดที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ ราวกับมีพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นเงียบ ๆ ภายใต้ความสงบนั้นม่านเมฆยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ สายตาคมกริบทอดมองออกไปยังทิวทัศน์ของเมืองขอนแก่นเบื้องล่าง แต่นัยน์ตาสีเข้มกลับว่างเปล่า ไม่ได้จดจ่ออยู่กับตึกรามบ้านช่องหรือรถราที่วิ่งขวักไขว่ที่มุมปากขวาของเขายังคงมีพลาสเตอร์ยาแปะทับรอยแผลแตกเอาไว้ ร่องรอยจากหมัดของคิงเมื่อวันก่อน และเป็นเครื่องเตือนใจถึงคำสัญญาที่เขาเพิ่งให้ไว้กับป๊าฟลอยด์ว่าจะดูแลฟาเดียให้ดีที่สุด และจะไม่ทำให้เธอเสียใจเขาเพิ่งผ่านด่านพ่อตามาหมาด ๆ เขาอยากใช้เวลาอยู่กับเธอ อยากชดเชยช่วงเวลาที่ผ่านมา แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่ยอมให้เขาได้พักหายใจสักเท่าไรครืด ครืด ครืดเสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกินข้าว ดังขึ้นเป็นครั้งที่สิบของเช้านี้ มันสั่นแรงจนตัวเครื่องขยับเลื่อนไปกระแทกกับแก้วกาแฟ เสียงนั้นบาดลึกเข้าไ

ณ สำนักงานใหญ่ Cloud Airline (กรุงเทพมหานคร) เวลา 19:00 น.บรรยากาศยามค่ำคืนของมหานครกรุงเทพฯ สว่างไสวไปด้วยแสงไฟจากตึกระฟ้า แต่ภายในห้องทำงานของประธานบริหารชั้นสูงสุดของ Cloud Airline กลับถูกปกคลุมด้วยความมืดสลัวและมีเพียงแสงไฟจากโคมตั้งโต๊ะดวงเดียวที่เปิดทิ้งไว้ สร้างเงาทาบทับยาวเหยียดไปบนผนังห้องม่านเมฆยืนมองกระจกหน้าต่างบานใหญ่ที่สะท้อนเงาของตัวเอง เขายกมือขึ้นคลายปมเนคไทออกช้า ๆ แล้วกระชากมันทิ้งลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี มือหนาขยี้ผมที่เคยเซตทรงเนี้ยบกริบให้ยุ่งเหยิง ก่อนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกที่กระเพื่อมขึ้นลงจากการหายใจที่หนักหน่วงเขาต้องดูจนตรอกให้สมจริงที่สุด“พร้อมไหมอันดา ลันตา?” ม่านเมฆแตะที่หูฟัง Bluetooth ขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในหู“พร้อมยิ่งกว่าพร้อมอีกเฮีย” เสียงใส ๆ ของลูกพี่ลูกน้องฝาแฝดดังตอบกลับมา “พวกหนูเจาะเข้าระบบกล้องวงจรปิดและระบบเสียงในห้องเฮียเรียบร้อยแล้ว สัญญาณดีเลย์ 0.5 วินาที ชัดแจ๋วระดับ 4K เลย”“ดี แล้วทางห้องประชุมล่ะ?”“เชื่อมต่อเรียบร้อย คณะกรรมการทุกคนนั่งประจำที่แล้ว พวกเขากำลังรอชมละครเวทีรอบพิเศษตามที่เฮียบอก รับรองว่ายัยป้า

ณ คอนโดมิเนียมของฟาเดียเข็มนาฬิกาแขวนผนังเดินติ๊กตอกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แข่งกับเสียงลมหายใจแผ่วเบาภายในห้องนั่งเล่น แสงไฟดาวน์ไลท์ถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงความสว่างสลัวที่สร้างบรรยากาศอบอุ่นและเงียบสงบม่านเมฆยังคงนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว ร่างสูงใหญ่เอนพิงพนักอย่างผ่อนคลาย ศีรษะได้รูปหนุนอยู่บนหมอนอิงใบเล็ก ดวงตาคมเข้มที่มักจะฉายแววเด็ดขาดและทรงอำนาจ บัดนี้ปรือลงเกือบสนิทด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดช่วงมรสุมชีวิตทว่า แม้ร่างกายจะเรียกร้องหาการพักผ่อน แต่มือหนาข้างหนึ่งกลับยังคงกอบกุมมือเรียวเล็กของฟาเดียเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือเมื่อใด เธอจะเลือนหายไปเหมือนภาพฝันฟาเดียนั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมข้างโซฟา วางคางเกยกับท่อนแขนแข็งแรงของเขา ปลายนิ้วเรียวไล้เบา ๆ ไปตามเส้นเลือดที่ปูดโปนบนหลังมือของชายหนุ่ม สัมผัสแผ่วเบานั้นเปรียบเสมือนดนตรีบรรเลงกล่อมให้พญาอินทรีที่บาดเจ็บได้สงบลงประตูห้องนอนใหญ่เปิดออกเบา ๆป๊าฟลอยด์ในชุดนอนกางเกงเลและเสื้อยืดตราห่านคู่เดินออกมาพร้อมแก้วน้ำในมือ เขาชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นภาพตรงหน้าภาพของลูกเขยที่เขาเพิ่งยอมรับในใจนอนหลับตาพริ้มโดยมีลูกสาวเขานั่งเฝ้าอยู่ไม่

ณ วิลล่าตากอากาศ แหลมพันวา จังหวัดภูเก็ต เวลา 17:45 น.แสงอาทิตย์ยามอัสดงกำลังค่อย ๆ เลื่อนตัวลงต่ำแตะขอบฟ้า ทอประกายสีส้มอมชมพูอาบไล้ผืนน้ำทะเลอันดามันจนดูราวกับแผ่นกระจกทองคำที่ระยิบระยับระลอกคลื่นสีครามม้วนตัวเข้าหากระทบฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ส่งเสียงซู่ซ่าคลอเคล้าไปกับเสียงลมทะเลที่พัดพาเอากลิ่นไอเกลือจาง ๆ และความสดชื่นเข้ามาปะทะใบหน้ารถตู้ VIP Volkswagen Caravelle สีดำเงาวับจำนวนสามคัน แล่นผ่านประตูรั้วอัลลอยด์ขนาดใหญ่ที่เปิดออกอัตโนมัติเข้ามาจอดเทียบท่าที่หน้าคฤหาสน์ทรงไทยประยุกต์หลังงามที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา มองเห็นวิวทะเลแบบพาโนรามา 360 องศาทันทีที่ประตูรถสไลด์เปิดออก รองเท้าแตะช้างดาวคู่เก่งก็เหยียบลงบนพื้นหินอ่อนขัดมันเป็นคนแรกฟลอยด์ก้าวลงมาจากรถด้วยท่วงท่าที่พยายามจะดูคูลที่สุด เขาสวมเสื้อฮาวายลายดอกชบาสีแดงสดตัดกับพื้นสีเหลือง กางเกงขาสั้นสามส่วนสีกรมท่าและแว่นกันแดดสีดำทรง Ray-Ban ยืนเท้าเอวมองสำรวจอาณาจักรตรงหน้าด้วยสายตาประเมินค่า“อืม ก็งั้น ๆ แหละ” ฟลอยด์พึมพำพลางขยับแว่นกันแดด “สู้บ้านสวนไม่ได้ ร้อนก็ร้อน ต้นไม้ก็น้อย มีแต่ปูนกับกระจก”ปุ้ยที่เดินตามลงมาในช