ดวงใจกัปตันม่านเมฆ のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

ห้องพักฟื้นผู้ป่วยพิเศษ VVIP Suite ชั้น 15 โรงพยาบาลศูนย์ขอนแก่น บ่ายวันอังคาร (วันแรกที่ม่านเมฆรู้สึกตัว)โลกที่เคยมืดมิดค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างสีขาวโพลนที่แยงนัยน์ตา ความรู้สึกแรกที่แทรกซึมเข้ามาในโสตประสาท มันไม่ใช่ความเจ็บปวดแต่เป็นความหนักอึ้ง ราวกับร่างทั้งร่างถูกตรึงไว้ด้วยหมุดเหล็กนับพันเล่มบนผืนทรายที่แห้งผากเสียง ติ๊ด ติ๊ด ของเครื่องติดตามสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเงียบเชียบ กลิ่นเฉพาะตัวของโรงพยาบาลที่ผสมปนเปกันระหว่างแอลกอฮอล์ ยาฆ่าเชื้อและกลิ่นดอกไม้จาง ๆ ลอยแตะจมูกปลุกสติสัมปชัญญะที่หลับใหลไปนานนับสิบวันให้ตื่นขึ้นม่านเมฆพยายามขยับเปลือกตาที่หนักเหมือนถ่วงตะกั่ว แพขนตายาวกะพริบถี่ ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพเพดานสีขาวสะอาดตาค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้น ตามด้วยใบหน้าของใครบางคนที่ชะโงกเข้ามาใกล้ด้วยความร้อนรน“เมฆ เมฆฟื้นแล้ว เฮียคะ ลูกฟื้นแล้ว” เสียงหวานที่คุ้นเคยสั่นเครือด้วยความตื้นตัน ใบหน้าสวยสง่าของมารดาคือภาพแรกที่เขาเห็น ดวงตาของผู้เป็นแม่แดงก่ำและบวมช้ำ บ่งบอกว่าท่านคงร้องไห้เฝ้ารอคอยเขามาตลอดหลายคืน“น้ำ...” ม่านเมฆพยายามเปล่งเสีย

ห้องกระจกภายในวิลล่า The Private ฤดูฝน(6 เดือนหลังเกิดอุบัติเหตุ)เสียงสายฝนห่าใหญ่กระหน่ำฟาดลงบนกระจกหน้าต่างบานยักษ์ดัง ซู่ ซู่ ก้องกังวานแข่งกับเสียงลมหายใจหอบถี่ที่ดังกระเส่าอยู่ภายในห้อง กลิ่นอับชื้นของละอองฝนแทรกซึมเข้ามาผสมปนเปกับกลิ่นเหงื่อและกลิ่นยาทาคลายกล้ามเนื้อ สร้างบรรยากาศที่ทั้งหนาวเหน็บและร้อนรุ่มในเวลาเดียวกันม่านเมฆกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบ ๆ ราวกับจะปริแตก ใบหน้าคมเข้มที่เคยหล่อเหลาบัดนี้แดงก่ำและบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ท่อนแขนกำยำเกร็งแน่นจนเห็นมัดกล้ามเนื้อชัดเจนขณะที่มือทั้งสองข้างกำรอบ ราวคู่ขนาน (Parallel Bars)“อีกนิดครับคุณม่านเมฆ ยืดอกขึ้น ลงน้ำหนักที่ส้นเท้าครับ”เสียงนักกายภาพบำบัดหนุ่มกระตุ้นเบา ๆ แต่สำหรับม่านเมฆ มันเหมือนเสียงแว่วจากที่ไกลแสนไกล เพราะสมาธิทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่ที่ท่อนล่างความเจ็บปวดแล่นปราดขึ้นมาจากปลายประสาทที่เพิ่งเริ่มฟื้นตัว มันไม่ใช่ความเจ็บปวดแบบมีดบาด แต่มันเหมือนมีเข็มหมุดนับพันเล่มทิ่มแทงพร้อมกันผสมกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่ช็อต จี๊ด จี๊ด วิ่งพล่านไปตามไขสันหลังทุกครั้งที่เขาพยายามทิ้งน้ำหนักตัวลงไปขาท

ห้องบอลรูม โรงแรมหรูระดับ 6 ดาว ริมแม่น้ำเจ้าพระยา (1 ปีต่อมา)เสียงกลองยาวดังกระหึ่ม ตุ้ม ตุ้ม ตะ ตึ้ง ตุ้ม ผสมผสานกับเสียงโห่ร้อง “โห่ ฮิ้ว” ของขบวนขันหมากที่ยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา ดังสะท้านไปทั่วล็อบบี้โรงแรมหรู บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกมะลิและดอกรักที่ถูกร้อยเรียงเป็นมาลัยคล้องคอเจ้าบ่าวแสงแฟลชจากกองทัพนักข่าวและช่างภาพรัวกะพริบวิบวับราวกับพายุฝนฟ้าคะนอง จับจ้องไปที่ชายหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สีขาวงาช้างม่านเมฆเดินนำหน้าขบวนด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มจนแก้มแทบปริ ความมั่นใจฉายชัดในทุกย่างก้าว ขาที่เคยไร้ความรู้สึก บัดนี้ก้าวเดินอย่างมั่นคงและแข็งแรง ยิ่งกว่าพญาอินทรีที่ได้ปีกคืนมาขนาบข้างด้วย ม่านหมอกน้องชายฝาแฝดในชุดสูทสีเทาที่ดูสุขุมนุ่มลึกกว่า และช่อแก้วน้องสะใภ้คนสวยที่มาพร้อมหลานตัวน้อยทั้งสี่“ยิ้มหน้าบานเลยนะ” ม่านหมอกกระซิบแซว “เก็บอาการหน่อย เดี๋ยวแมลงวันบินเข้าปาก”“คนมันมีความสุขเว้ย” ม่านเมฆหัวเราะร่า “วันนี้วันที่รอคอย รอมาตั้งสามปี วันนี้แหละจะเอาคืนให้คุ้ม”“ประตูเงินประตูทองด่านสุดท้ายน่าจะหินนะ” ช่อแก้วชี้ไม้ชี้มือไปที่หน้าประตูห้องจัดเลี้ยง “ดูคนเฝ

วิลล่าส่วนตัวริมผา หาดกมลา, ภูเก็ต เวลา 07:30 น.เสียงคลื่นทะเลอันดามันซัดสาดเข้าหากระทบโขดหินเบื้องล่างดัง ซู่ ซ่า เป็นจังหวะสม่ำเสมอผสานกับเสียงนกนางนวลที่ร้องเรียกหากันในยามเช้า แสงแดดสีทองอร่ามสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวนวลเข้ามาภายในห้องนอนมาสเตอร์เบดรูมขนาดมหึมาที่ถูกตกแต่งในสไตล์ Tropical Modern หรูหราและกลมกลืนไปกับธรรมชาติบนเตียงคิงไซส์หนานุ่มที่ยับย่นบ่งบอกถึงกิจกรรมอันหนักหน่วงเมื่อค่ำคืน ร่างสูงใหญ่ของม่านเมฆนอนคว่ำหน้าซุกอยู่กับหมอนขนเป็ด ใบหน้าคมคายที่มักจะเกลี้ยงเกลาหล่อเหลา บัดนี้ดูซีดเซียวราวกับกระดาษ ไรหนวดจาง ๆ ขึ้นเขียวครึ้มที่ปลายคาง คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันแน่นเหมือนกำลังฝันร้ายโลกทั้งใบหมุนคว้างทันทีที่เขาลืมตาตื่น ความรู้สึกพะอืดพะอมตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอยราวกับมีก้อนอะไรบางอย่างขวางกั้น รสขมปร่าของน้ำย่อยแผ่ซ่านไปทั่วกระพุ้งแก้ม“อุ๊บ!”ม่านเมฆยกมือปิดปาก เด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงด้วยความรวดเร็ว แต่ความหน้ามืดที่จู่โจมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์สึนามิทำให้เขาเซถลาจนเกือบล้มหัวฟาดพื้น ขายาวก้าวฉับ ๆ วิ่งตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำหินอ่อนที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวปัง!

วิลล่าส่วนตัวริมผา หาดกมลา ภูเก็ต เวลา 09:00 น. (หนึ่งสัปดาห์หลังจากรู้ข่าวดี)เสียง ตึก ตึก ตึก ที่ควรจะเป็นเสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ บัดนี้กลับเงียบเชียบราวกับมีใครกดปุ่ม Mute ให้กับบ้านทั้งหลังฟาเดียยืนมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตากลมโตที่เบิกกว้างจนแทบถลน ริมฝีปากอิ่มเผยอค้างพูดอะไรไม่ออก ได้แต่กวาดสายตาไปรอบ ๆ อาณาจักรส่วนตัวที่เปลี่ยนไปจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้พื้นหินอ่อนนำเข้าจากอิตาลีราคาตารางเมตรละหลายหมื่นบาทที่เคยสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ บัดนี้ถูกปกคลุมด้วย พรมขนแกะสีขาวครีมหนานุ่มฟูฟ่องราวกับปุยเมฆ ความหนาของมันน่าจะประมาณสามนิ้วได้ ชนิดที่ว่าถ้าทำไข่ไก่ตกก็คงเด้งดึ๋งไม่แตกไม่เพียงแค่นั้น...เหลี่ยมมุมของเสาบ้าน ขอบโต๊ะกินข้าว พนักเก้าอี้ หรือแม้กระทั่งขอบบัวพื้น ทุกอย่างถูกห่อหุ้มด้วยยางกันกระแทก สีพาสเทลอย่างหนาแน่น ดูป้อม ๆ มน ๆ เหมือนบ้านในการ์ตูนเทเลทับบี้ส์แจกันราคาแพง รูปปั้นศิลปะหรือของตกแต่งที่มีแววว่าจะแตกหักได้ ถูกเนรเทศออกไปจนหมดเกลี้ยงเหลือไว้เพียงความโล่งกว้างและความนุ่มนิ่ม“ชอบไหม” เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับอ้อมกอดอุ่