All Chapters of ดวงใจกัปตันม่านเมฆ : Chapter 81 - Chapter 90

วิลล่าส่วนตัวริมผา หาดกมลา ภูเก็ต เวลา 03:45 น.ความเงียบสงัดในยามวิกาลถูกทำลายลงด้วยเสียงร้องที่เจือไปด้วยความเจ็บปวดและตื่นตระหนก“เฮีย เฮียเมฆ ตื่น ตื่นเดี๋ยวนี้”แรงเขย่าที่หัวไหล่ปลุกให้ม่านเมฆสะดุ้งตื่นจากความฝันที่กำลังฝันว่าพาเมียไปกินหมูกระทะเขาผงกหัวขึ้นด้วยความงัวเงีย เส้นผมชี้ฟูไม่เป็นทรง ดวงตาปรือปรอยสู้แสงไฟหัวเตียงที่ถูกเปิดกะทันหัน“หือ อะไรครับ หิวอีกแล้วเหรอ วันนี้เอาอะไร ราดหน้า หรือข้าวมันไก่” เขาถามด้วยความเคยชินพลางควานหาแว่นตาที่โต๊ะข้างเตียงอย่างสะเปะสะปะ“ไม่ใช่ ไม่ได้หิว” ฟาเดียหอบหายใจถี่ ใบหน้าหวานซีดเผือดและชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผม มือเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อต่อนิ้วซีดขาว“น้ำเดิน เฮีย น้ำเดินแล้ว ลูกจะออกแล้ว”คำว่า ลูกจะออก เชื่อเถอะว่าสำหรับม่านเมฆที่ได้ยินตอนนี้ไม่ต่างจากการโดนเระเบิดนิวเคลียร์ที่ทิ้งลงกลางหัวม่านเมฆเบิกตาโพลง ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง ดีดตัวลุกขึ้นนั่งตัวตรงแด่ว สายตาเลื่อนลงไปมองที่หว่างขาของภรรยา ผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดบัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยของเหลวใสวงใหญ่“เฮ้ย จริงดิ ตอนนี้เลยเหรอ ไหนหมอบอกอีกสองอาทิตย์ไง” ม่านเมฆ

ห้องนอนเด็ก วิลล่าส่วนตัว หาดกมลา ภูเก็ต เวลา 10:00 น. (เช้าวันเสาร์)แสงแดดอ่อน ๆ ยามสายสาดส่องผ่านม่านกรองแสงสีขาวนวล เข้ามากระทบเปลเด็กรูปทรงไข่ไก่ดีไซน์ล้ำสมัยสองหลังที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง อุณหภูมิภายในห้องถูกปรับไว้ที่ 25 องศาเซลเซียส เย็นสบายกำลังดี กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของแป้งเด็กออร์แกนิกอบอวลไปทั่ว สร้างบรรยากาศที่น่าจะสงบสุขและผ่อนคลายแต่ทว่า ความเป็นจริงนั้นกลับตึงเครียดยิ่งกว่าการเจรจาธุรกิจพันล้าน หรือการวางแผนคุ้มกันแขกวีไอพีระดับชาติม่านเมฆและฟาเดียยืนกอดอกพิงกรอบประตู มองดูภาพเบื้องหน้าด้วยสายตาว่างเปล่าระคนขบขันเพราะที่กลางห้องนั้น มีชายสูงวัยสองคนกำลังยืนประจันหน้ากัน โดยมีเส้นแบ่งเขตแดนที่มองไม่เห็นกั้นกลางทางฝั่งซ้ายคือ วรา ในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวสะอาดตา กางเกงสแล็คสีครีม ตัดเย็บประณีตทุกระเบียบนิ้ว ผมสีดอกเลาถูกเซตทรงหวีเรียบแปล้ สวมแว่นสายตาดูภูมิฐานและทรงอำนาจส่วนทางฝั่งขวาคือ ฟลอยด์ ในชุดเสื้อเชิ้ตลายดอกชบาสีแดงสดจนแสบตา กางเกงยีนส์ตัวเก่งที่เริ่มซีดจางและผ้าขาวม้าผูกเอวที่เป็นซิกเนเจอร์ ผมเผ้าตัดสั้นเกรียนดูทะมัดทะแมง ยืนกุมมือประสานกันด้านหน้าด้วยท่าทีน

ห้องรับประทานอาหาร หาดกมลา ภูเก็ต เวลา 08:00 น.แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกใสบานใหญ่กระทบลงบนโต๊ะอาหารหินอ่อนราคาแพงระยับ กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดสดใหม่ลอยอบอวลผสมผสานไปกับกลิ่นหอมหวานของซุปฟักทองบดละเอียดที่กำลังอุ่นร้อนอยู่ในชามพลาสติกใบเล็กสองใบบรรยากาศควรจะสงบเงียบและเต็มไปด้วยสุนทรียภาพแห่งการเริ่มต้นวันใหม่ หากไม่มีเสียงประกาศิตของผู้มีอิทธิพลตัวจริงประจำบ้านดังขึ้น“แง๊ หม่ำ หม่ำ” เสียงกรีดร้องแหลมสูงระดับทำลายล้างแก้วหูดังมาจากเก้าอี้ทานข้าวเด็กฝั่งขวา และเจ้าของเสียงคือสาวน้อยแก้มยุ้ยในชุดเอี๊ยมสีชมพูหวานแหวว ผมสลวยถูกมัดเป็นจุกน้ำพุสองข้างเด้งดึ๋งไปมาตามจังหวะการโยกหัวพันวา ฟาดช้อนพลาสติกในมือลงกับถาดอาหารดัง ปัง ปัง ปัง ราวกับมือกลองวงร็อคที่กำลังโซโล่เดือด เศษซุปฟักทองสีเหลืองอ๋อยกระเด็นเป็นฝอย กระจายไปติดเสื้อผ้า หน้าตาและลามไปถึงแก้มสาก ๆ ของคุณพ่อที่นั่งป้อนอยู่ข้าง ๆ“จ้ะ ๆ ใจเย็น ๆ สิคะลูกสาว ปะป๊าเป่าให้อยู่เนี่ย มันร้อน” ม่านเมฆ ในชุดเสื้อยืดคอกลมเปื้อนคราบซุป รีบตักซุปขึ้นมาเป่า ฟู่ว ฟู่ว ด้วยความลนลาน มือไม้สั่นระริกเพราะกลัวลูกสาวจะพิโรธหนักกว่าเดิม“เอาเร็

สนามเด็กเล่น โรงเรียนอนุบาลนานาชาติ เวลา 10:30 น. (ช่วงพักเบรก)แสงแดดอ่อน ๆ ยามสายลอดผ่านร่มเงาของต้นจามจุรีใหญ่ทอดตัวลงบนผืนหญ้าเทียมสีเขียวสดใสที่ปูรองรับเท้าเล็ก ๆ ของเด็กน้อยนับสิบชีวิต เสียงเจี๊ยวจ๊าวของวัยอนุบาลดังระงมไปทั่วบริเวณผสมกับเสียงนกที่ร้องทักทายและเสียงใบไม้เสียดสีกันตามแรงลมกลิ่นหอมของดินชื้น ๆ จากฝนที่เพิ่งตกเมื่อคืน ผสมกับกลิ่นแป้งเด็กและกลิ่นขนมอบเนยจากโรงอาหาร สร้างบรรยากาศที่สดใสและไร้เดียงสาแต่ทว่า ณ มุมหนึ่งของพุ่มไม้ที่ดัดเป็นรูปช้างกลับมีสิ่งแปลกปลอมขนาดมหึมาซ่อนตัวอยู่ม่านเมฆ ซีอีโอหมื่นล้านในชุดสูทอิตาลีคัตติ้งเนี้ยบ ที่ตอนนี้มีใบไม้ติดหัวกำลังย่อตัวลงนั่งยอง ๆ แหวกกิ่งไม้ออกเล็กน้อยเพื่อส่องดูสถานการณ์ในสนามเด็กเล่นด้วยแววตาคมกริบ‘เฮีย ทำอะไรอยู่คะ’ เสียงหวานที่คุ้นเคยดังขึ้นผ่านหูฟังบลูทูธราคาแพงที่เหน็บอยู่ที่หูขวา“ชู่ว เงียบก่อนสิฟาเดีย เฮียกำลังซุ่มดูพฤติกรรมลูก” ม่านเมฆกระซิบตอบภรรยาที่วิดีโอคอลมาหา แต่ดันเจอสามีโดดงานมาเฝ้าลูก‘กลับไปทำงานเดี๋ยวนี้เลยนะเฮีย เดี๋ยวครูเขาก็จะแจ้งตำรวจจับข้อหาโรคจิตแอบดูเด็กนะเฮีย’ ฟาเดียบ่นอุบแต่ตาก็มองจอที่สามี

จังหวัดสกลนคร เวลา 09:30 น. (หลังสงกรานต์)บรรยากาศยามเช้าที่บ้านสวนสกลนครเริ่มเงียบเหงาลงถนัดตา หลังจากที่กองทัพลูกลิงของม่านหมอกและช่อแก้วได้เคลื่อนพลกลับไปเที่ยวต่อที่จังหวัดใกล้เคียงทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มและรอยคราบขนมจาง ๆ บนแคร่ไม้ไผ่ ลมแล้งเดือนเมษาฯ พัดพาเอากลิ่นหอมของดอกพิกุลร่วงโชยมาปะทะจมูกผสานกับกลิ่นไอดินแดงที่ถูกน้ำรดจนชุ่มฉ่ำที่ระเบียงไม้ชั้นล่าง ม่านเมฆในชุดเสื้อยืดพอดีตัวที่ขับเน้นกล้ามเนื้อแน่นตึงกำลังนั่งสวมบทบาทหมาติดเจ้าของอย่างเต็มตัว แขนแกร่งของเขาตวัดรัดรอบเอวบางของฟาเดียเอาไว้แน่น ใบหน้าคมคายซุกลงที่ไหล่ลาดเนียน สูดดมกลิ่นแป้งเด็กผสมกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ จากกายภรรยาอย่างหิวโหย“เฮียเมฆ ปล่อยก่อนค่ะ หนูจะไปชงกาแฟให้ป๊า” ฟาเดียเอ่ยเสียงนุ่มพลางแกะมือปลาหมึกของสามีออกอย่างใจเย็น“ไม่เอา ขอกอดอีกห้านาทีนะ ตั้งแต่มาถึงสกลฯ เฮียแทบไม่ได้อยู่กับหนูสองคนเลย เจ้าพวกตัวแสบนั่นแย่งเวลาหนูไปหมด” ม่านเมฆทำเสียงงุ้งงิ้งออดอ้อนเมียจนลืมภาพลักษณ์ซีอีโอหมื่นล้านไปเสียสนิท“ลูกนะคะเฮีย ไม่ใช่ใครที่ไหน” ฟาเดียหัวเราะน้อย ๆ ก่อนหันมาจูบปลายคางสามีเบา ๆ เป็นการปลอบใจ “ไปดูลูกก่อนไปค่ะ เห็