Todos los capítulos de Rain Over Me ติดฝน: Capítulo 61 - Capítulo 70

เพล้ง โครมเศษซากของแจกันกระเบื้องเคลือบราคาเหยียบแสนแตกกระจายเกลื่อนพื้นห้องทำงานกว้างขวาง ตามมาด้วยแฟ้มเอกสารที่ปลิวว่อนราวกับพายุทอร์นาโดเพิ่งพัดถล่มคฤหาสน์หรูยามเย็นซีฟา บอดี้การ์ดมือขวายืนตัวลีบติดกำแพง แทบจะกลั้นหายใจเมื่อเห็นผู้เป็นนายใหญ่กำลังเดินวนไปวนมาเป็นหนูติดจั่น“ไอ้ซีฟา สั่งคนของเราปูพรมค้นหาให้ทั่ว ยัยฝนไม่มีพาสปอร์ต ไม่มีเงินสดติดตัวไปเยอะ มันต้องทิ้งร่องรอยไว้บ้างสิวะ” วราตวาดลั่นจนคอหอยแทบแตก“นะ นายครับ แต่คุณฝนเธอเป็นถึงซีอีโอ เธอฉลาดแถมไอ้รามก็เป็นบอดี้การ์ดน่าจะรู้วิธีหลบหลีกระบบพวกนี้ดีนะครับ” ซีฟาตอบเสียงอ่อย“งั้นแกก็ไสหัวไปหาจนกว่าจะเจอ ออกไป”เมื่อลูกน้องวิ่งหนีตายออกจากห้องไป วราก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังบุนวม หอบหายใจฮัก ๆ ด้วยความโกรธจัดปนความว้าวุ่นใจ มือหนาที่เริ่มสั่นเทาคว้าสมาร์ตโฟนขึ้นมา เลื่อนหารายชื่อลูกชายคนโตที่อาศัยอยู่ที่ภูเก็ต‘เมฆ... เมฆเป็นซีอีโอสายการบิน ฝนอาจจะใช้เส้นสายพี่ชายแอบขึ้นเครื่องบินส่วนตัวหนีลงใต้ไปหลบที่บ้านนั่นก็ได้!’วรากดโทรออก รอสายเพียงไม่กี่วินาที เสียงคลื่นทะเลและเสียงเด็กเจื้อยแจ้วก็ดังลอดเข้ามา ก่อนที่น้ำเสียงสบาย

ติ๊ก ติ๊ก ติ๊กเวลาเดินไปอย่างเชื่องช้า แต่ละวินาทีที่ผ่านไปยาวนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ ฝนกัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือด สองมือประสานกันแน่นภาวนาอยู่ในใจ และแล้วขีดสีแดงเข้มขีดแรกก็ปรากฏขึ้นที่ตัว Cหัวใจของฝนเต้นกระหน่ำรัว เธอแทบจะหยุดหายใจเมื่อของเหลวค่อย ๆ ซึมผ่านแถบทดสอบไปสู่ตัว T วินาทีต่อมา ขีดสีแดงเข้มอีกขีดก็ปรากฏขึ้นเคียงคู่กันอย่างชัดเจน[ || ] สองขีด“ฮึก” ฝนยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นแห่งความปีติยินดีเอาไว้ น้ำตาหยดใสกลิ้งหล่นจากหางตาอาบสองแก้มเนียน หญิงสาวหยิบแท่งตรวจครรภ์ขึ้นมาแนบชิดอก ความรู้สึกอิ่มเอมและตื้นตันใจทะลักล้นออกมาจนบรรยายไม่ถูกซีอีโอสาวจอมแสบที่เคยหยิ่งผยองและเด็ดขาด บัดนี้หลงเหลือเพียงวิญญาณของคุณแม่ป้ายแดงที่กำลังอ่อนไหวขั้นสุด เธอสูดน้ำมูก ปาดน้ำตาออกจากแก้ม ก่อนจะผลักประตูห้องน้ำออกไปภายนอกห้องน้ำ รามที่กำลังเดินวนไปวนมาเป็นหนูติดจั่นอยู่ในห้องนั่งเล่น ทันทีที่ได้ยินเสียงประตูเปิด เขาก็พุ่งตัวเข้ามาหาแฟนสาวทันที“ฝน เป็นยังไงบ้างครับ หมอกำลังจะนั่งเรือมาถึงในอีกสิบนาทีนะครับ ทนอีกนิดนะ” รามละล่ำละลักน้ำเสียงร้อนรนจนผิดวิสัย มือหนาเตรียมจะรวบตัวเธออุ้ม

เสียงเกลียวคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาหาดทรายขาวละเอียดของเกาะหลีเป๊ะในยามค่ำคืน ไม่ได้ช่วยให้จิตใจของชายผู้ยิ่งใหญ่สงบลงได้เลยแม้แต่น้อย บนสปีดโบ๊ทลำใหญ่ที่กำลังแหวกฝ่าความมืดมิดของท้องทะเลวรา เฌอสลัล ยืนกำราวเหล็กหัวเรือแน่น ปล่อยให้ลมทะเลตีปะทะใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหนวดเคราครึ้ม นัยน์ตาดุดันทอดมองฝ่าความมืดไปยังเกาะสวรรค์ที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ปวดหนึบไปทั้งอกสองเดือน สองเดือนเต็ม ๆ แล้วที่เขาไม่ได้เห็นหน้า ไม่ได้ยินเสียง ไม่ได้กอดลูกสาวสุดที่รัก ภาพของฝนธิดาตั้งแต่เมื่อคราวยังเป็นเด็กหญิงตัวน้อย เป็นเจ้าหมูแคระที่ขยันหาเงินเพื่อซื้อคนหล่อ เจ้าหมูแคระที่คอยมาออดอ้อน ไล่ลำดับช่วงวัยมาจนถึงวันที่ลูกสาวตัวน้อยกลายเป็นซีอีโอสาวจอมแสบที่เถียงเขาฉอด ๆ ลอยวนเวียนอยู่ในหัว‘ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง ไอ้บอดี้การ์ดนั่นมันจะดูแลลูกสาวป๊าดีหรือเปล่า ฝนของป๊าจะผอมลงไหม จะร้องไห้คิดถึงบ้านบ้างไหม... จะคิดถึงป๊าบ้างไหมนะ’ วรากลืนก้อนความรู้สึกลงคอ ความทิฐิที่เคยผงาดง้ำสูงเสียดฟ้าถูกความห่วงหาและสายใยของสายเลือดบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี แต่ทันทีที่สปีดโบ๊ทเทียบเข้ากับท่าเรือส่วนตัวของโซนบ้านพักตา

ในที่สุดเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวของวราก็ลดระดับลงแตะรันเวย์สนามบินดอนเมืองอย่างนิ่มนวล แม้ว่าบรรยากาศภายในห้องโดยสารจะเต็มไปด้วยความวุ่นวายระดับสิบที่เกิดจากความตื่นตูมของชายวัยกลางคนเพียงคนเดียวก็ตาม“ไอ้ซีฟา มึงเอาพรมผืนนั้นออกไปเดี๋ยวนี้ ขอบมันเผยอขึ้นมานิดนึงเห็นไหม ถ้ายัยฝนเดินสะดุดล้มขึ้นมามึงจะรับผิดชอบยังไงห๊ะ” วราแผดเสียงลั่น มือหนาคอยประคองแขนลูกสาวอย่างทะนุถนอม“ป๊า หนูแค่ท้องอ่อน ๆ หนูเดินเองได้ ป๊าเลิกสั่งลูกน้องให้วุ่นวายเถอะค่ะ” ฝนโวยวายหน้ามุ่ย พลางพยายามแกะมือของผู้เป็นพ่อออก ทว่าวรากลับทำหูทวนลม แล้วหันไปถลึงตาใส่ว่าที่ลูกเขยที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง“แกก็เหมือนกันไอ้ราม จะยืนบื้ออยู่ทำไม รีบมาช่วยประคองเมียแกสิวะ หรือต้องให้ฉันสอนวิธีดูแลคนท้องฮะ”รามกระตุกยิ้มมุมปากอย่างขบขันก่อนก้าวเข้ามาซ้อนด้านหลังของฝน เขาสอดเข้าประคองเอวบางอย่างรู้จังหวะและทะนุถนอม“ผมดูแลฝนเองครับป๊า ป๊าเดินนำไปเถอะครับ เดี๋ยวสะดุดพรม” รามตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าแฝงความนอบน้อม สรรพนามที่เปลี่ยนไปเรียก ป๊า อย่างหน้าตาเฉยทำเอาวราถึงกับคิ้วกระตุก“อ้าว ไอ้เด็กนี่ เผลอปุ๊บกวนตีนกูปั๊บ” วราคำรามฮึ

แสงสีฟ้าสว่างวาบจากหน้าจอโทรทัศน์ขนาดแปดสิบหกนิ้ว สาดกระทบใบหน้าคมคายของชายหนุ่มที่กำลังนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนโซฟาหนังตัวยาวภายในอาณาเขตห้องนอนส่วนตัวอันเงียบสงบ ราม ไรวินท์ ในสภาพท่อนบนเปลือยเปล่าสวมเพียงกางเกงวอร์มตัวเดียวกำลังนั่งหลังตรงแหน่วราวกับทหารที่กำลังรอรับคำสั่งนัยน์ตาสีฟ้าครามที่มักจะเยือกเย็นและอ่านยาก บัดนี้จดจ่ออยู่กับสารคดีนกเพนกวินจักรพรรดิบนหน้าจอ แต่แววตาของเขากลับเลื่อนลอย คิ้วขมวดมุ่นเป็นปมแน่นจนแทบจะผูกกันเป็นโบว์‘ระยะหวังผลแปดร้อยเมตร ทิศทางลมตะวันออกเฉียงเหนือ ถ้ากูตั้งสไนเปอร์ไว้บนหลังคาบ้าน แล้วส่องลงมาตรงหน้าประตูรั้ว ใครก็ตามที่มาจีบลูกสาวกู...มันต้องหัวแบะ!’ เสียงสบถในหัวของบอดี้การ์ดมือพระกาฬดังลั่น พร้อมกับภาพจินตนาการสุดหลอนที่กำลังฉายซ้ำไปซ้ำมาในสมอง เขาทั้งคำนวณวิถีกระสุน วางแผนจัดตั้งกองกำลังรักษาความปลอดภัยรอบป้อมปราการ ล้อมรั้วไฟฟ้าแรงสูงและยังคิดไปถึงการขุดหลุมเพื่อฝังกลบไอ้พวกแมลงหวี่แมลงวันที่บังอาจมาตอมดอกไม้แสนสวยที่ยังไม่เกิดของเขาออกเป็นฉาก ๆฝนที่เพิ่งเดินงัวเงียออกมาจากห้องน้ำในชุดคลุมท้องเนื้อนิ่มสีครีมมุก ชะงักเท้าเล็กน้อย เมื่อสัมผัส